CHAPTER TWENTY SEVEN
Push It
ERAH ALERIE (POV)
Ang huli kong naaalala ay nasa loob ako ng mga bisig ni Aldrin habang nakahinto ang kotse sa gilid ng kalsada. Pinatay na nga niya ang makina dahil sa tagal namin sa ganong posisyon. Pasensya naman. Pero dun sa ganong posisyon sa lugar na iyon malapit sa kanyang puso ko nahanap ang katahimikang hinahanap ko ngayon. Sa sobrang tahimik at swab eng pintig ng puso niya ay nakatulog na ako. Wala na akong maalala. Nakatulog na nga kasi ako.
Pagmulat ko ng akong mga mata ay halos magulat ako kay tita, sa mommy ni Aldrin.
"Hija!" bulalas nito saka ako niyakap na parang wala ng bukas. Ang higpit kaya, halos hindi na nga ako makahinga. "Na-miss naman kita kaagad. Parang kahapon lang ng magkasama tayo dun sa province. Ngayon naman ay nandito ka na
