Pistanthrophobia (ON-GOING)

fourty six

XLVI.

Nakaupo lang kami ni Romeo sa tapat ng isang hotel. Naghihintay sa client na imi-meet namin.

"Romeo, saan tayo mag uusap?" Tanong ko kaya napalingon siya sa'kin sa gitna ng pagmamasid sa paligid.

"Gusto ni Mr. Laurel na doon tayo sasakay sa taxi na gagamitin niya." Aniya kaya tumaas ang kilay ko.

"Taxi? Wala siyang sariling sasakyan?"

Ngumisi siya at pinatong ang braso sa sandalan ng bench na inuupuan namin. "Matalino siya, Silvana. Para kapag nagkaroon ng problema ay hindi siya masyadong madidiin dahil hindi iisipin ng ibang tao na siya 'yon." Nag-inat siya ng braso, hudyat na naiinip na siyang maghintay. "Mr. Laurel is a well known successful businessman, sinong mag iisip na sasakay siya sa isang taxi lamang?"

Nagkibit balikat ako. That makes sense. So gusto niyang makipag sabwatan samin pero takot siyang masangkot kapag nagkahulihan na? Ang duwag naman ni Mr. Laurel.

"He's here.." Mahinang sabi niya habang naniningkit ang mata na nakatingin sa isang taxi na palapit na dito, mukhang inaaninag niya 'yung kung sino ang nakasakay. "Damn, tagong-tago ang itsura!" Halakhak niya bago tumayo.

Sumakay kami ng taxi, si Romeo sa backseat sa katabi ni Mr. Laurel at ako sa tabi ng driver. Ngayon ko nakita si Mr. Laurel, napang golf attire siya at baseball cap kaya natatakpan ang mukha niya. Tinatago niya talaga ang mukha niya.

"Nice to meet you, Mr. Eric Laurel." Nilahad ni Romeo ang kamay niya. "I'm Romeo Garcia."

"I'm Silvana Rivera. Nice to meet you, Mr. Laurel.." Magalang na pagpapakilala ko habang nakangiti. Tumango siya ngunit hindi ngumiti, tumaas ang kilay niya bago lumingon sa driver ng taxi.

"Can we go to the private area and talk about our private matter there?" Malamig na tanong niya.

"It's okay, Mr. Laurel. Don't worry about anything else," Makahulugan na sabi ni Romeo kaya napangiwi ako. "We're a busy people, too. Let's talk here.."

"I'll trust you would take care of it." Tumatawa nang sabi ni Mr. Laurel. Huminga ako ng malalim bago lumingon sa driver ng taxi, nanlamig ang buong katawan ko nang makita kung sino ito.

Tatay Poli. Yung service ko sa taxi nung sa Kcads pa ako nag-aaral! In all people, why does it have to be him?! Naramdaman niya siguro ang pagtingin ko sa kanya kaya napalingon siya, bahagyang lumaki ang mata niya dahil sa gulat at ibubuka dapat ang bibig para magsalita pero sinenyasan ko siya na huwag. Tinikom niya ang bibig niya at napalunok, he had sense something weird here.

"Romeo," lumingon ako sa dalawa sa likod. "Pwede bang tumigil muna tayo sa isang tahimik na lugar at doon mag usap?"

Kumunot ang noo niya. Kailangan kong iwasan na may marinig si Tay Poli sa mga pag-uusapan namin, alam ko ang ibig sabihin ni Romeo sa sinabi niya kanina. Wala siyang pakialam kung marinig ng inosenteng driver na ito ang pag-uusapan na ito, then after that; he would kill him. Tulad ng sinabi ko, ganito magtrabaho si Romeo. Wala siyang pakialam kung may inosenteng madamay.

"I'm a busy person, Miss Rivera," Iritadong sabi ni Mr. Laurel. "Pag-usapan natin ito habang bumabyahe.."

"Silvana, it's okay. I'll take care of it." Walang emosyon na sabi ni Romeo. No, he can't! I won't let him kill Tatay Poli! This driver here is like my second father, he treated me well at hindi niya ako sinumbong sa ibang tao kahit alam niyang nagpapanggap lang ako noon.

"Romeo, let's not involve innocent pe--"

"Tumatakbo ang oras, mapag-uusapan ba natin ito ngayon? Kung hindi, sa iba na lang ako--" Pinutol ni Romeo ang sasabihin ni Mr. Laurel.

"I apologize, Mr. Laurel. Let's continue.." Sabi ni Romeo bago lumingon sa'kin habang nakakunot ang noo. Napaiwas na lang ako ng tingin at kinagat ang labi.

Huminga ako ng malalim habang ramdam ko ang pag-sulyap sa'kin ni Tatay Poli habang nagmamaneho siya. He looks so tense, alam kong naiisip niya na ang mangyayari sa kanya. Lumingon ako sa kanya at tumango para gumaan ang loob niya.

Nag-usap kami habang bumabyahe. Mr. Laurel wants his brother-in-law dead, kapag namatay daw ito ay sa asawa niya mapupunta ang lahat ng mana kaya lalong lalawak ang negosyo nila. I can't believe this, lahat talaga ng konsensya ay isinasantabi ng lahat para lang sa pera. Bukas gagawin ang mission, hindi ko alam kung kanino ibibigay ni ate Agnes ang mission na 'to. But i wish na hindi sa'kin, i don't wanna kill anymore.

Matapos mag-usap ay bumaba si Mr. Laurel sa isang tahimik na lugar, may naghihintay nang kotse doon at do'n siya lumipat. Ngayon ay ang natitira na lang ay kaming tatlo. Tatay Poli, Romeo at ako.

"S-saan na po tayo, sir, ma'am?" Nauutal na tanong ni Tatay Poli nang maramdaman ang titig sa kanya ni Romeo.

"We'll go to Balik area.." Ani Romeo.

"Ah, sir.. Abandonado na po iyon ah?" Mas lalong nanginginig na sabi ni Tatay Poli.

"Alam ko," Ngumiti si Romeo. "I wanna go there, may gusto lang ako tignan."

Nagkatinginan kami ni Tatay Poli, kitang-kita ko ang takot sa mga mata niya. Hinayaan nila Romeo na marinig niya ang lahat ng pinag-usapan dahil sa huli ay papatayin din naman siya. He can't die, dalawa na ang college niyang anak na lagi niyang kinukwento sa'kin dati. Marahan akong ngumiti at tinanguan siya.

"Sige po, sir." Aniya bago pinaandar ang taxi. Alam kong kaya gusto pumunta ni Romeo doon ay dahil doon niya balak tapusin ang buhay ni Tatay Poli, hinigpitan ko ang hawak ko sa baril na nakaipit sa bewang ko at huminga ng malalim.

Medyo malayu-layo ang lugar, habang tumatagal ay kumakabog ang dibdib ko. Tinitignan ko sa salamin si Romeo na nakatuon sa phone na nakapwesto sa likod, parang wala lang sa kanya ang balak niya. Kung titignan ay parang wala siyang balak pumatay ngayon. Well, if i'm not mistaken; 23 ang napatay niyang tao sa loob ng isang taon. Hindi pa kasama ang mga inosenteng nadamay niya.

"N-nandito na po tayo.." Halos pumiyok na sabi ni Tay Poli. Nag-angat ng tingin si Romeo at ibinaba ang phone niya sa tabi niya.

"Really.." Aniya bago nilingon ang abandonadong lugar. Ang creepy na ng lugar dahil sa mga building na sira sira na.

Sabay kaming naglabas ng baril ni Romeo, ang kanya ay nakatutok sa naiiyak nang si Tatay Poli at ang akin ay nakatutok sa kanya.

"What the f**k, Silvana?" Gulat na tugon niya kaya huminga ako ng malalim bago ilapit pa sa kanya ang hawak kong baril.

"I told you to not involve innocent people," Binaling ko ang tingin sa hawak niyang baril. "Put your gun down."

"Narinig niya ang pinag-usapan natin, may alam na siya!" Galit na sigaw niya kaya sinenyasan ko si Tatay Poli na lumabas ng taxi. Agad siyang sumunod pero bago pa siya makalabas ay hinila na siya ni Romeo sa kwelyo at tinapat ang baril sa sentido.

"f**k, Romeo! I dare you!" Galit na rin na sigaw ko at dinikit rin sa sentido niya ang baril na hawak ko. "Pull the trigger and you're dead."

"H-huwag po, maawa po kayo!" Tumutulo ang luha na sabi ni Tatay Poli. Sumikip ang dibdib ko, sorry for letting you involve in this.

"Silvana, let's just do this alright." Ani Romeo sa mahinahong tono. "Para kang bago ng bago, you already killed plenty of people. Isa lang 'to! We need to kill him, he heard everything!"

"He won't spill," Mahinang sagot ko. "Just let him go, Romeo, please."

Tumaas ang kilay niya. "Kilala mo ba ang taong 'to?"

"No!" Agad na sagot ko. "Ayoko lang na may madamay na inosente dito, i'll take care of him."

Nag-igting ang bagang niya bago marahas na binitawan si Tatay Poli na agad na inubo dahil sa pagkakasakal sa kanya. Napailing-iling si Romeo at hinawi ang suot na jacket para ibalik ang baril sa tagiliran niya.

"Bahala ka na sa buhay mo, Silvana." Mariin na sabi niya bago bumaba ng taxi at padabog na sinara ang pinto kaya halos mapatalon sa gulat si Tatay Poli.

"Let's go, tay." Utos ko kaya nanginginig na sumunod siya. Naiiling na nilingon ko si Romeo na nagpa-iwan, halatang galit ang itsura, may tinatawagan siya sa phone niya habang nasa bewang ang isang kamay. Halatang magpapasundo. I don't care anymore.

Naging tahimik si Tatay Poli at hindi pa rin mawala ang takot sa mata niya. I wonder what he's thinking right now, dahil sa narinig niya ay malamang na alam niya na ang trabaho ko. Takot na ba siya sa'kin? Isusumbong niya ba ako?

"Tatay.." Sabi ko kaya napatalon siya sa gulat. "Sorry po para do'n, hindi ka na po niya aanuhin."

"S-salamat.."

"Can you keep this a secret for me?" Kinagat ko ang labi ko. "Hindi ko po pwedeng sabihin sayo ang lahat, pero sana maniwala kayo na mabait akong tao. I won't kill innocent people.."

"Anak," Nag-aalangan na sabi niya. "Matagal ka na ba na ganito? Kaya ka ba nagpanggap dahil may dapat kang gawin ng mga oras na iyon?"

"Hindi po!" Mabilis na tanggi ko. "Isang taon pa lang po, isang taon nang ganito ang trabaho ko."

"Pasensya na, pero hindi ko alam ang dapat na maging reaksyon ko. Naging mabait ka sa'kin at magalang kang bata, hindi pa huli ang lahat kaya sana ay tumigil ka na sa ganitong trabaho.." Ngumiwi siya. "Maganda ka at matalino, maraming oportunidad ang naghihintay sayo."

Napayuko ako. Alam kong tama 'yung sinasabi niya, kailangan ko nang umalis sa puder nila ate Agnes pero hindi ko alam kung paano. Hindi iyon gano'n kadali.

"Mag-ingat ka na lang, anak." Ngumiti siya ng bahagya. "Sana rin ay hindi na ako habulin ng kasama mo, natatakot akong madamay ang pamilya ko. Pakisabi naman na hindi ko ipagsasabi ang narinig ko sa kahit na sino."

Tumango ako. "I will, salamat po sa pag-intindi. Hindi ko hahayaan na magulo niya kayo."

Tumango na lang siya bago itigil ang taxi sa apartment ko noon. Well, kay Kyle na ito ngayon dahil nasabi niya na binili niya ito. Sa totoo lang ay si Kyle ang pinaka-mayaman sa amin lahat, nasa kanya ang lahat ng yaman na naiwan ng magulang niya. Hindi ko alam kung sino ang pinagkakatiwalaan niyang mag-manage ng mga iyon, sana lang ay hindi siya lokohin.

Napailing ako. Siya nga pala si Kyle Vergara, takot ang lahat na banggain siya. Pailalim kasi siya kung gumanti, hindi mo kailanman maiisip kung anong plano niya. Napaisip tuloy ako kung anong plano niya para bawiin ako kila Gael. Sinabi niya na babawiin niya ako, natatakot ako para sa kanya.

Binigay ko ang number ko kay Tatay Poli at nagbayad ng fee. Pagkabukas ko ng pinto ay nalaman ko agad na nandito si Kyle, naaamoy ko ang pabango niya kaya dumiretso ako sa nakabukas na pinto ng kwarto. Nakita ko doon si Kyle na nakapantalon na maong, topless habang nakadapa na natutulog sa higaan.

Naramdaman ko ang pag-iinit ng mukha ko habang tinitignan siya, magulo ang buhok niya at natatakpan ng ilang piraso ang mata niyang nakapikit. Dahan-dahan na humakbang ako palapit sa kanya pero hindi pa ako nakakalapit ay nagdilat na siya ng mata kaya napahawak ako sa dibdib ko dahil sa gulat.

"I thought you were sleeping!" Untad ko kaya kumunot ang noo niya at tumihaya kaya nakita ko ang katawan niya. Napaiwas ako ng tingin.

"I was sleeping, naramdaman ko lang na may pumasok kaya ako nagising.." Aniya bago ako hilahin sa braso palapit sa kanya. Napaupo ako sa tabi niya dahil do'n, tumitig siya sa'kin saglit bago kinagat ang labi niya at pinulupot ang braso niya sa katawan ko.

"Akala ko hindi ka pupunta?" Malambing na tanong niya, namamaos ang boses dahil kakagising lang.

"Hmm, hindi kita matiis e. I miss you." Sabi ko. He almost kept a straight face, bigla siyang tumayo at mabilis na pumasok sa banyo.

Nagtatakang sinundan ko siya kaya nakita kong naghilamos siya at nagmumog ng maraming beses.

"You real weird." Pabirong sabi ko habang pinapanood siyang pinupunasan ng towel ang mukha niya.

Napatigil siya sa ginagawa at tumaas ang kilay, binitawan niya ang hawak niyang towel at naglakad palapit sa'kin. Nanigas ako nang hawakan niya ang magkabilang pisnge ko saka ako hinalikan sa labi. Gumalaw ang kaniyang labi kaya lumayo ako ng konti.

"Kiss addict." Sambit ko. Naramdaman ko ang pag ngiti niya bago hawakan ang likod ng ulo ko para mas ilapit ang mukha ko sa kanya.

He was even laughing as we kissed. There is no better taste than someone else's laughter in your mouth.

ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ