Hindi na ako mapakali habang nasa komedor kami ni Danica kinaumagahan. Ni hindi nga ako nakatulog kagabi. Ang kaisipang haharap ako sa anak ko sa unang pagkakataon ay nagdudulot ng hindi maipaliwanag na saya.
Pagkatapos ng halos labingpitong taon.
Sumisikip ang dibdib ko sa kaba. Naroon din ang takot ko pero mas gusto kong isipin ang magagandang bagay dahil kailangan kong maging matatag lalo na kay Danica - kahit ang totoo ay gusto ko ring bumigay.
Ilang araw din akong nagtiis na huwag itong lapitan. Ilang araw akong nakatanaw lang sa malayo, habang si Renzo ang nakabantay at mga bodyguards ng aming pamilya.
"Is something wrong?"
Napatitig ako kay Danica na tapos nang mag-almusal. Ako'y hindi naman naglaman sa tiyan kung hindi ang kape na tinimpla ng asawa ko. Ngayon pa lang ay puno
