NAKATULALA si Rafael habang nakatanaw sa labas ng kanyang balcony. Kahit nakatulala siya ay tila nakapako na ang mga ngiti sa kanyang labi. Mukha ni Ysabel ang nasa isipan niya. Hawak ang medyo lumalamig na niyang kape sa kamay, he took a sip on it.
"I may leave, but it would be temporary, Ysabel. My coffee would get cold, but my feelings for you will never be."
As he said those words, kumpiyansa siya na pagbalik niya, mas may mapapatunayan siya sa sarili niya, kay Ysabel, at lalo nang may maipagmamalaki siya sa buong angkan nilang mga Mortelli. Gusto niyang baguhin ang pananaw ng mga ito sa kanya. He wants them to change their impression of him as walang pangarap, basagulero, suki ng gulo at pambababae lang ang alam. He isn't like that really, sadyang lapitin lang talaga siya nito. But
