Napahinga ako nang malalim bago mapait na napangiti. Maigi kong tinitigan ang maliit na animo'y puntod sa katabi ng puntod nina Mommy at Daddy. Higit isang linggo na magmula noong nawala ang anak ko.
Hanggang ngayon ay masakit pa rin. Iyong kahit hindi pa naman siya buo, wala pang heartbeat, pero iyong katotohanan na napabayaan ko siya ay laking pagsisisi ko. Nasasaktan pa rin ako at nagpupuyos.
Walang araw na hindi ako nagsisi, para bang sa bawat araw na nagdaraan ay pinaparusahan ako. Kaya palagi akong narito at dumadalaw. Paulit-ulit na humihingi ng paumanhin kay Vance.
Vance...
Iyan sana ang gusto kong pangalan sa unang anak namin ni Paul Shin— tinupad ko pa rin. How I wish he's alive. Ako na siguro ang pinakamasayang babae sa mundo kapag nakilala ko siya't naipakilala sa mundo.
P
