chapter 8
1074 Words
Tahimik ang loob ng sasakyan habang binabaybay namin ang madilim na kalsada. Ang tanging ugong ng makina at ang paminsan-minsang pagdaan ng ilaw ng poste ang pumupuno sa pagitan naming dalawa. Nakaupo ako sa passenger seat, nakapulupot ang mga daliri ko sa strap ng bag, habang ang isip ko’y punô ng pagod at mga tanong na ayaw magpatahimik.
Hindi nagsasalita si Ethan. Hindi rin ako. At sa kakaibang paraan, hindi ito awkward. Para bang pareho naming alam na hindi kailangang punuin ang katahimikan ng mga salitang walang saysay.
“Malapit na ba? ” tanong niya matapos ang ilang minuto.
“Oo,” sagot ko. “Mga sampung minuto na lang.”
Tumango siya. Saglit niyang sinulyapan ang side mirror bago muling ibinaling ang tingin sa daan. Hindi ko maiwasang pagmasdan ang kanyang profile; malinis ang panga, seryoso ang mga mata. Hindi siya mukhang taong basta-basta lang hihinto sa gilid ng kalsada para tulungan ang isang estranghero.
“Salamat ulit,” sabi ko, binabasag ang katahimikan. “Kung hindi ka huminto…”
“Wala iyon,” mabilis niyang putol. “Normal lang iyon.”
Normal. Isang salitang matagal ko nang hindi nararamdaman sa sarili kong buhay.
Pagdating namin sa tapat ng mansion, bahagya siyang bumagal. Kita ko ang bahagyang pag-angat ng kanyang kilay nang makita niya ang bakod, ang ilaw, at ang lawak ng lupain.
“Dito ka pala nakatira,” sabi niya, hindi maitago ang pagtataka.
“Oo pero Hindi sakin iyan,” sagot ko bago pa man ako makapag-isip. “Pero oo, dito ako nakatira.”
Huminto siya sa may gate. Binuksan ko ang pinto at bumaba, ramdam ang pagod na biglang bumigat sa katawan ko. Sumandal muna ako sandali, huminga nang malalim.
“Sigurado ka bang okay ka na? ” tanong niya, bumaba rin ng sasakyan.
“Oo. Maraming salamat talaga,” sagot ko. “Tatawag na lang sa akin ang talyer kapag tapos na ang sasakyan.”
Tumango siya, tila may gustong sabihin pero piniling manahimik. Ilang segundo kaming nagkatitigan, parang parehong nag-aantay kung sino ang unang bibitaw.
“Victoria,” bigla niyang tawag.
“Hmm?”
“Ingat ka.”
Ngumiti ako. Isang totoong ngiti, hindi pilit, “Ikaw rin.”
Pinaandar niya ang sasakyan at tuluyang nawala sa dilim. Naiwan akong nakatayo sa harap ng mansion, hawak ang sarili kong katahimikan.
Pagpasok ko sa loob, sinalubong ako ng malamig na hangin at ilaw na awtomatikong bumukas. Tahimik. Walang bakas ng presensya ni Theo. Parang hindi niya talaga ako iniwan; parang matagal na lang talaga akong mag-isa rito.
Tinanggal ko ang sapatos ko at dumiretso sa sala. Umupo ako sa sofa, hindi man lang nag-abala na magpalit ng damit. Isinandal ko ang ulo ko at ipinikit ang mga mata.
At saka dumating ang pagod.
Hindi pisikal kundi emosyonal. Parang lahat ng pinigil ko buong araw ay sabay-sabay na bumagsak. Ang takot sa aksidente. Ang biglaang presensya ni Ethan. Ang paparating na pagbabalik ni Theo.
Theo.
Parang pangalan na dati’y may bigat, ngayon ay isang aninong pilit kong inuunawaan kung saan na nabibilang.
Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa araw na sumisilip sa bintana. Bumangon ako at agad na naghanda papuntang restaurant. Mas gusto kong nandoon. Mas malinaw ang isip ko roon.
Pagdating ko sa Still, abala na ang mga staff sa paghahanda. Amoy ng sariwang tinapay at kape ang sumalubong sa akin, isang amoy na nagpaalala sa akin kung bakit ko ito sinimulan.
“Good morning, Ma’am,” bati ng ilan.
“Good morning,” sagot ko, sabay ngiti.
Habang nasa opisina ako, inaayos ang schedule para sa kaarawan ni Clare, may kumatok sa pinto.
“Ma’am? ” sabi ni Clare.
"Yes?"
“May naghahanap po sa inyo sa labas.”
“Sino?”
“Hindi po sinabi, pero sabi niya kilala raw po kayo.”
Nagkunot-noo ako. Wala akong inaasahan na bisita. Tumayo ako at sumunod sa kanya.
At doon ko nakita si Ethan.
Nakatayo siya malapit sa bintana, nakasuot ng simpleng polo at slacks. Nang makita niya ako, ngumiti siya na parang kahapon lang kami nagkita, hindi isang estrangherong aksidenteng nagtagpo sa gilid ng kalsada.
“Hi,” bati niya.
“Ethan? ” gulat kong sabi. “Anong ginagawa mo rito? ”
“Dumaan lang,” sagot niya, parang napakanormal ng lahat. “Naalala ko na may café-restaurant ka. Naisip kong subukan.”
Tinitigan ko siya ng ilang segundo. “So… coincidence? ”
Ngumiti siya nang mas malapad. “Pwede.”
Hindi ko alam kung bakit, pero natawa ako. Isang maikling tawa na matagal ko nang hindi naririnig mula sa sarili ko.
“Umupo ka,” sabi ko. “Kape? ”
“Kung ikaw ang magre-recommend.”
Habang inihahanda ng staff ang order niya, naupo kami sa isang mesa malapit sa bintana. May liwanag. May buhay. May ingay ng mga customer.
“Maganda ang lugar mo,” sabi niya, seryoso. “May kakaibang pakiramdam.”
“Salamat,” sagot ko. “Pinaghirapan namin.”
“Napansin ko nga…,” dagdag niya. “Hindi lang ito negosyo para sa’yo.”
Umiling ako nang bahagya. “Hindi na.”
Tahimik siyang tumango, parang naiintindihan. Hindi niya ako tinanong ng kung anu-ano. Hindi niya sinubukang hukayin ang mga bagay na hindi ko pa kayang ibigay.
At doon ko napansin ang gaan ng pakiramdam ko.
Walang bantay. Walang pag-iingat. Walang takot na baka mali ang masabi ko.
Ilang sandali pa, tumunog ang cellphone ko.
Isang pangalan ang lumitaw.
Theo.
Hindi ko agad sinagot. Tiningnan ko lang ang screen hanggang sa tumigil ito.
“Hindi mo sasagutin? ” tanong ni Ethan, mahinahon.
“Hindi muna,” sagot ko. “Hindi kailangang lahat sagutin agad.”
Ngumiti siya. “Mukhang marami ka nang natutunan.”
“Oo,” sabi ko. “At marami pa akong iniiwan.”
Sa labas ng restaurant, patuloy ang galaw ng mundo. Mga taong dumadaan. Mga kwentong nagsisimula at nagtatapos nang hindi natin namamalayan.
At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hindi ko alam kung ano ang susunod at hindi ako natatakot.
Hindi ko alam kung anong dala ng pagbabalik ni Theo. Hindi ko alam kung bakit biglang pumasok si Ethan sa buhay ko.
Pero alam ko na hindi na ako babalik sa pagiging babaeng naghihintay.
Ako na ngayon ang pumipili kung aling daan ang tatahakin kahit pa hindi iyon ang pinalano ko noon.
At minsan, ang mga daang hindi natin pinaghandaan ang siyang nagdadala sa atin sa mga lugar na matagal na nating hinahanap.
- Writer
