Tahimik ang buong kwarto matapos magsara ang pinto ng banyo. Ang tunog ng umaagos na tubig ay parang martilyong paulit-ulit na bumabagsak sa utak ko. Nakaupo ako sa gilid ng kama, yakap ang sarili, nanginginig hindi dahil sa lamig kundi dahil sa nakakaawa kong kalagayan.
Buong akala ko ay magiging maayos ang lahat ngunit mali ako.
Masakit ang leeg ko. Mas masakit ang dibdib ko.
Hindi ko inaasahan na hahantong sa ganito ang lahat. Akala ko kontrolado ko ang sitwasyon. Akala ko ako ang may hawak ng desisyon. Pero sa isang iglap, ako na mismo ang naging bihag ng sarili kong ginawa.
Pumikit ako at pinilit pigilan ang hikbi. Ayokong marinig niya. Ayokong magmukhang mahina pa lalo. Pero paano mo itatago ang bigat ng kasalanan kapag halos durugin na nito ang kaluluwa mo?
Naalala ko ang sinab
