Bagamat nahihirapan unti-unting iminulat ng dalagang si Aurora ang kaniyang mga mata. Bakas man ang pangangalay ng kaniyang kamay at paa kasabay naman nito ang pagkahilo’t pagtataka sa nasilayan niyang lugar. Sapagkat ang huli niyang naaalala ay nasa may sariling silid siya sa kanilang mansyon. Kung kaya’t kaagad na nilukob ng takot ang puso ng dalaga nang maalala niya ang nangyari. Kung saan may mga armadong lalake ang dumukot sa kaniya sa mismo nilang tahanan. Dahil sa may taklob ang mukha ng lalaking dumukot sa dalaga kaya hindi niya namukhaan ito.
Ngunit sa hindi malamang dahilan tila ba pamilyar sa kaniya ang pangangatawan ng isa sa mga armadong lalake na pumasok sa silid niya. Sa halip na pakaisipin pa ‘yon ng dalaga pinili na lamang niyang burahin ‘yon sa kaniyang isipan. Sapag
