Remember Me This Way

Chapter 14

Hapon na, at hindi na siguro kailangan pang maghintay ni Hanna ng takip-silim para puntahan ang kotse nya sa likod ng kanyang bahay. Wala naman sigurong makakakita sa kanya.

Sabagay, yong back garage naman nya ay kakaiba talaga. Her grandfather had built it with doors on both ends. Napalingon naman sya sa highway. Naisipan kasing nyang ilipat ang kanyang kotse sa ibang lugar. Kaya nagmamadali syang pumunta sa back garage.

Nang makapasok na sya sa garahe, agad naman nyang isinara ang front door nito at binuksan ang back door para doon nya sa palayan idaan ang kotse nya papalabas.

At doon nga nya inilabas ang kanyang kotse sa likurang bahagi ng bahay nya, sa may palayan.

Namangha na lamang si Hanna sa kanyang mga nadaanan kaya sya napahinto, hindi nya kasi na appreciate nong una ang magandang tanawin sa likod ng kanyang bahay. Malawak kasi ang taniman ng mga palay roon at napaka berde pa ng mga ito. Pero ng tingnan nya ang kanyang relo na pambisig, inistart nya ulit ang kotse at nagpatuloy sya sa pagmamaneho baybay ang maliit na daan roon.

It took almost an hour ang pagmamaneho ni Hanna sa may palayan, pagod na talaga sya. Pero mabuti nalang at nailipat nya agad ng ibang mapagtaguan ang kanyang kotse. Now, there was no trace of the car, itinago nya kasi ito sa makapal na palayan. At sa layo ba naman ng pinagtaguan nya sa kotse, siguro naman hindi na iyon matutunton.

For a moment, as she stood looking at what she'd done, she wondered if she'd become completely paranoid. It seemed crazy..Paano kung mauuwi lang naman sa wala ang lahat ng ginagawa nya? Pero, paano naman kung tama rin ang hinala nila? Sa ngayon, kailangan pa talagang manatili ang lalaki sa bahay nya at magpagaling, kahit sino man ito.

Hiling rin ni Hanna na sana kahit pangalan nalang nito ang alam nya. Para naman may maitawag sya nito.

Naglakad nalang sya pauwi, at nang makarating sya sa bahay, doon pa rin sya sa likod ng kanyang bahay dumaan. Ini-lock nya agad ang back door nang makapasok sya. Napalingon naman sya sa lumang-luma na kotse ng kanyang lolo na matagal ng naka park doon. Isinabit lang naman ang susi nito sa tabi. Kaya kinuha nya ang susi at binuksan nya ang kotse at pinaandar ito. Pero hindi naman ito gumagana. Sinubukan naman nyang paandarin ito sa pangalawang pagkakataon. She held her breath, breathing a sigh of relief when the engine cranked on the second try.

"Hay salamat!"bulong nya sa sarili. At least may sasakyan pa sya na magagamit.

 Tapos pumasok na sya ng bahay. She'd have time to shower and change clothes, make a quick dinner.

First she tiptoed into the bedroom and placed her hand against her patient's forehead. Napakainit parin nito.

Nanalangin na lamang sya na sana humupa na ang lagnat nito. He seemed to have no concept of how sick he was. Dahil alam nya na ang tanging inaalala lang naman nito ay ang kanyang pagka amnesia. As for herself, she couldn't explain why she was going to all this trouble for a man she hardly knew. At kung bakit may feeling sya na kailangan talaga nya itong protektahan.

*****