HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-15

THIRD POV

Napanguso si Stefany habang nakatayo sa kusina, hawak ang sandok na hindi niya alam kung paano gagamitin. Tinitigan niya ang maliit na kalan at ang kawali na nakapatong doon. "Lugaw na may manok... Lugaw lang naman, kaya ko 'to!" bulong niya sa sarili, kahit sa loob-loob niya’y kinakabahan siya.

Pasimpleng sumandal si Fabio sa pintuan ng kusina, pinapanood ang pagkalito ni Stefany. Nakatitig ito sa bawat galaw niya, na parang alam na hindi niya talaga alam ang ginagawa. "Sigurado ka bang alam mo 'yan?" tanong nito, sabay taas ng kilay.

Napalingon si Stefany, halatang naiirita. "Hoy, kaya ko! Hindi mo ba ako kayang bigyan ng konting tiwala?" sagot niya, sabay irap.

Nagkibit-balikat si Fabio. "Okay, sige. Pero kung masunog 'yan, huwag mo akong isisi."

Huminga nang malalim si Stefany at nagsimulang maghanap ng mga sangkap. Nakakita siya ng bigas, pero wala siyang ideya kung gaano karami ang dapat ilagay. "Siguro isang tasa lang," sabi niya sa sarili, pero nang makita niyang parang kaunti lang, dinagdagan niya ng isa pa.

"Uh... Stefany, parang sobra na 'yan," puna ni Fabio habang nakangiti.

"Huwag kang makialam! Ako ang nagluluto, hindi ikaw," sagot ni Stefany na may diin, pero halata ang kaba sa boses niya.

Nang ilagay niya ang bigas sa kawali, natigilan siya. "Paano ba 'to? Lalagyan ba ng mantika? O tubig agad?" bulong niya, pero narinig iyon ni Fabio.

Napatawa si Fabio at lumapit. "Tubig muna, hindi mantika. Baka maging pritong lugaw 'yan."

"Alam ko 'yan!" balik ni Stefany, kahit halatang clueless siya. Nilagyan niya ng tubig ang kawali at saka iniisip kung kailan niya ilalagay ang manok. Kumuha siya ng manok mula sa basket ni Aling Pilar at nilapag ito sa mesa.

Napatigil siya at napatingin kay Fabio. "Paano ba 'to hinihiwa? Hindi ako sanay sa ganito."

Kumunot ang noo ni Fabio, sabay buntong-hininga. "Akina na nga."

"Hindi! Kaya ko 'to," pagtutol ni Stefany, pero nang hawakan niya ang kutsilyo, halos mahulog ito sa kamay niya.

Sa huli, napilitan si Fabio na tulungan siya. Hinawakan niya ang manok at mabilis na hiniwa ito. "Ganito lang 'yan. Huwag ka nang maarte."

Tahimik na nanood si Stefany, pero halata sa mukha niya ang inis. "Hindi ako maarte, ha!"

Nang matapos ang lahat, pinakuluan nila ang manok kasama ng bigas. Habang hinihintay nilang maluto, nakatayo lang si Stefany na tila proud sa ginawa nila kahit si Fabio naman talaga ang tumulong.

"Sabi ko na, kaya ko," sabi niya, pero napatingin lang si Fabio sa kanya, sabay umiling. "Oo nga, kaya mo. Pero baka wala kang kainin kung hindi ako tumulong."

"Che!" irap ni Stefany, pero hindi niya maitago ang bahagyang ngiti sa mukha.

Habang hinihintay maluto ang lugaw, hindi napigilan ni Fabio na mapansin ang kawalang kaalaman ni Stefany sa simpleng gawaing bahay. Tumayo ito sa tabi niya, nakahalukipkip, at tinignan siya mula ulo hanggang paa.

"Bakit parang hindi ka man lang marunong magluto? At mukhang hindi ka rin sanay sa gawaing bahay," tanong ni Fabio, may halong pagtataka at pang-aasar. "Princess ka ba?"

Napatingin si Stefany sa kanya, bahagyang napanguso at napataas ang kilay. "Excuse me? Hindi naman siguro kailangan maging prinsesa para hindi marunong magluto," sagot niya, pilit na idinadahilan ang kakulangan niya.

Ngumisi si Fabio, halatang nag-eenjoy sa pang-aasar. "Ah, gano'n? Eh ano naman? Queen ka pala?" biro nito, sabay turo sa kawali. "Kung ganyan ang luto mo, mukhang kailangan pa ng hari para tumulong sa'yo."

Naiirita na si Stefany. "Alam mo, kung wala kang ibang sasabihin kundi mang-asar, lumabas ka na lang!" sigaw niya, sabay kuha ng sandok at kunwaring itinutok iyon kay Fabio.

Napailing si Fabio, ngunit hindi nawala ang ngiti niya. "Relax ka lang, Stefany. Ang bilis mo namang mapikon," sagot nito, sabay iwas sa sandok. "Kaya nga kita tinutulungan, eh. Baka mamaya, magkasakit pa ang kakain nito."

Napalabi si Stefany, ngunit hindi na siya sumagot. Umupo siya sa isang upuan, nakapamewang, at tinitigan si Fabio habang ito ang nag-aayos ng lutuan.

Sa huli, napabuntong-hininga siya. "Fine. Siguro nga, hindi ko alam ang mga ganitong bagay. Hindi kasi ako sanay sa ganitong buhay," amin niya nang mahina.

Napatingin si Fabio sa kanya, medyo seryoso na ang mukha. "Hindi mo kailangang mahiya. Pero kung gusto mong magtagal dito, kailangan mo ring matutunan," sabi nito. "Lalo na kung gusto mong kumain ng maayos."

Nagkibit-balikat si Stefany. "Baka naman kasi wala akong balak magtagal dito," sagot niya, sabay irap.

Ngumiti si Fabio, ngunit hindi na sumagot. Alam niyang marami pang kailangang matutunan si Stefany—at marami pa siyang pwedeng ikwento tungkol sa totoong buhay na tila hindi pa nararanasan ng babaeng ito.

Habang abala si Fabio sa paghahalo ng lugaw, hindi mapigilan ni Stefany ang maamoy ang nakakagutom na aroma nito. Nasa isang sulok siya ng kusina, nakaupo, at kunwari’y walang interes. Ngunit unti-unti na siyang nilalamon ng gutom, lalo na’t kumakalam na ang sikmura niya.

THIRD POV

Napahawak si Stefany sa tiyan niya, pilit na pinipigilan ang tunog ng gutom na naririnig ni Fabio. Nagtaas ito ng kilay at ngumisi.

“Kung gutom ka na, sabihin mo lang. Hindi ko naman hahayaan kang magutom dito,” sabi ni Fabio, hindi lumilingon habang hinahalo ang lugaw.

Tumaas ang kilay ni Stefany, kunwari’y naiinis. “Sino bang nagsabing gutom ako?” balik niya, sabay irap.

Ngunit ilang minuto pa lang ang lumipas, hindi na siya nakatiis. Tumayo siya at lumapit sa kalan. Sinilip niya ang niluluto ni Fabio, tila nag-iisip kung paano siya makakakain nang hindi nahihiya.

“Pwede bang tumikim?” tanong niya sa medyo mahina at pa-cute na boses, ngunit bago pa sumagot si Fabio, kumuha na siya ng sandok at sinubukan ang lugaw.

“Uy, mainit pa yan!” babala ni Fabio, ngunit huli na.

Napaso ang labi ni Stefany. “Aray!” sigaw niya, sabay takip sa bibig. Napatalon siya sa gulat habang pinapaypayan ang labi niya na tila ba nasusunog.

Natawa nang malakas si Fabio. Halos mapahawak ito sa tiyan sa sobrang aliw sa reaksyon ni Stefany. “Ano ba naman ‘yan? Sabi ko na nga ba, hindi ka marunong maghintay!”

Sumimangot si Stefany habang pinipisil ang labi niya. “Bakit kasi hindi mo sinabi agad na sobrang init pa?” iritadong sagot niya, kahit alam niyang siya ang nagmadali.

“Sinabi ko naman, di ka lang nakinig,” balik ni Fabio, sabay hawak sa sandok. “O sige, ako na ang magsasandok para sa’yo. Baka sunugin mo pa ang sarili mo.”

Napatingin si Stefany sa kanya, at kahit naiinis ay hindi niya maitanggi ang pag-aalala ni Fabio. Sa kabila ng kanilang palitan ng asaran, hindi niya maiwasang makaramdam ng konting kilig.

Habang tahimik na kumakain si Stefany ng lugaw, panay ang panakaw na tingin ni Fabio sa kanya. Halatang hindi sanay si Stefany sa ganitong simpleng pagkain. Paunti-unti lang ang subo niya, tila iniisip kung paano ito kainin nang hindi nababasa ang labi o natatalsikan ang damit.

"Anong tinitingin-tingin mo diyan?" tanong ni Stefany nang mapansin ang mga sulyap ni Fabio.

Ngumiti ito nang bahagya at umiling. "Wala. Nakakatawa ka lang panoorin."

Napakunot ang noo ni Stefany. "Nakakatawa? Bakit, may problema ba kung paano ako kumain?"

"Hindi naman," sagot ni Fabio, sabay uminom ng tubig. "Ang arte mo lang kumain ng lugaw. Parang first time mo yatang makatikim niyan."

Hindi sumagot si Stefany. Imbes na magpaliwanag, iniwas niya ang tingin at nagpatuloy sa pagkain. Pero sa loob-loob niya, tama si Fabio. Hindi niya maalala kung kailan siya huling kumain ng simpleng pagkain tulad nito.

Napansin ni Fabio ang pananahimik ni Stefany kaya't ngumiti ito at nagsalita ulit. "Relax ka lang. Hindi naman nakakabawas ng ganda mo kung magkakalat ka ng konti habang kumakain."

Napanganga si Stefany sa sinabi ni Fabio. "Anong ibig mong sabihin? Magulo ba akong kumain?"

Tumawa nang mahina si Fabio. "Hindi naman sa ganun. Pero next time, subukan mong huwag masyadong mag-effort na maging prim and proper. Kumain ka lang. Lugaw lang 'yan, hindi fine dining."

Hindi na nakapagpigil si Stefany. Sinubuan niya si Fabio ng lugaw gamit ang sariling kutsara niya. "Sige nga, ikaw ang kumain! Tignan natin kung hindi ka magkakalat."

Nagulat si Fabio sa ginawa ni Stefany, pero hindi ito umatras. Kinain niya ang lugaw na isinubo sa kanya, sabay ngisi. "Masarap pala 'to kapag ikaw ang nagsusubo."

Namutla si Stefany sa sinabi ni Fabio, sabay mabilis na umiwas ng tingin. "Ang kapal ng mukha mo!" sigaw niya, ngunit hindi na nito maitago ang pamumula ng pisngi.

Tuloy pa rin si Fabio sa pagtawa, tila nag-e-enjoy sa reaksyon ni Stefany. "Relax ka lang. Sabi ko naman, masarap magluto ang galing sa hacienda. Kasama ka na rin siguro doon."

Lalong nahiya si Stefany. Hindi niya alam kung paano sasagutin ang mga biro ni Fabio, kaya't ipinagpatuloy na lang niya ang pagkain, pilit na binabalewala ang kilig na nararamdaman.

Pagkatapos kumain ni Stefany, tumingin siya sa lababo kung saan naroon ang mga ginamit nilang plato at kutsara. Napabuntong-hininga siya.

"Paano ko ba huhugasan ang mga 'yan? Baka mabasa pa 'yung damit ko. At ang lamig ng tubig!" bulong niya sa sarili habang kunot-noo na nakatingin sa mga hugasin.

Napansin ni Fabio ang pag-aalala sa mukha ni Stefany. Tumayo ito mula sa kinauupuan at tinapik siya sa balikat. "Ano na naman ang iniisip mo? Huwag mong sabihing hindi ka rin marunong maghugas ng plato?"

Napailing si Stefany, ngunit hindi siya makatingin nang diretso kay Fabio. "Hindi naman sa ganun... Pero baka mabasa ako. At saka, malamig ang tubig!"

Napailing si Fabio, sabay lumapit sa lababo. "Hay naku, princess. Ako na nga. Tumabi ka diyan at baka lalo pang tumagal 'to."

Nanlaki ang mata ni Stefany. "Talaga? Gagawin mo 'yan? Wow, gentleman ka pala kahit papaano!"

"Huwag ka nang magpasalamat. Ayoko lang makita kang umiiyak sa harap ng lababo," sagot ni Fabio habang binubuksan ang gripo.

Habang naghuhugas si Fabio, napansin niyang nanonood si Stefany sa kanya. Nakahalukipkip ito at tila may iniisip na naman.

"Bakit mo ako tinititigan?" tanong ni Fabio nang hindi lumilingon.

"Iniisip ko lang... Siguro nga hindi ka lang basta trabahador. Parang masyado kang sanay sa ganito, eh," sagot ni Stefany.

Ngumisi si Fabio at saglit na tumingin kay Stefany. "Kailangan ba talagang magka-posisyon sa buhay para matutong maghugas ng plato?"

Nagkibit-balikat si Stefany. "Hindi naman sa ganun. Pero hindi lahat ng lalaki gagawin 'yan. Karamihan, tamad."

"Baka hindi mo lang nakilala 'yung tamang lalaki," sagot ni Fabio, sabay balik sa paghuhugas.

Napaisip si Stefany sa sinabi ni Fabio. Ngunit sa halip na sumagot, tumingin na lang siya sa labas ng bintana, pilit na itinatago ang bahagyang pagngiti.