HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-14

THIRD POV

Kinagabihan, habang abala ang mga kalalakihan sa pag-iinuman sa ilalim ng kubo ng hacienda, ang tawanan at kwentuhan ay sumik. Kasama ni Fabio si Mang Berting at Diego, habang ang mga kalalakihan ay nagbabalik-tanaw sa mga nangyari kaninang hapon.

“Pare, anong masasabi mo kay Stefany?” tanong ni Diego, sabay tapik kay Fabio habang sinisipsip ang baso ng alak.

Si Fabio ay tumingin sa kanilang dalawa at iniiwasan ang mata ni Diego. Hindi niya alam kung anong sasabihin. Kanina lang ay nakatambay si Stefany sa kubo, parang hindi sanay sa mga gawaing bahay. Habang ang mga tao ay abala sa paghahanda ng pagkain, siya ay nakaupo lang, nagmamasid. Hindi siya sanay sa ganitong klaseng buhay.

“Eh, hindi ko pa alam eh. Parang... hindi siya sanay sa mga ganitong bagay,” sagot ni Fabio, sabay lagok ng alak. Hindi siya sigurado kung anong nararamdaman niya kay Stefany, kaya’t iniiwasan na lang niyang magsalita ng masyado.

“Ha! Ang ibig mong sabihin, hindi siya marunong magluto, maglinis, o kahit magtanim ng gulay?” biro ni Mang Berting, sabay tapik kay Fabio. “Tama na, Fabio. Kailangan mong turuan ‘yan, baka mamaya magtampo sa ‘yo.”

Si Diego naman ay nagbuntong-hininga at tumingin kay Fabio. “Alam mo, pare, hindi mo lang siguro napansin, pero mukhang medyo may spark ‘yung Stefany na ‘yan. Hindi lang basta maganda, mukhang may ‘something’ pa. Pero kung gusto mo siyang makilala ng mas mabuti, baka dapat mong turuan siya. Gawing mga basic na trabaho.”

Si Fabio ay medyo nagulat sa sinabi ni Diego. “Ano? Bakit ko siya tuturuan?” tanong niya, medyo naiinis. “Wala akong pakialam kung marunong siya o hindi.”

Mang Berting ay tumawa ng malakas. “Ayos lang, Fabio. Puro ka lang yabang. Hindi mo ba naiisip na baka kailangan din niyang matutunan ‘yung mga bagay na ginagawa dito? Ibigay mo na lang ‘yung mga simpleng trabaho. Hindi mo na kailangang magtulungan sa lahat ng bagay.”

“Pero pare, hindi ba’t magkaiba kami ng buhay? Iba siya, ako… pareho lang naman kaming tao, pero hindi ko na alam kung anong gagawin ko sa kanya,” sabi ni Fabio, medyo naiirita na.

Nagkatinginan si Mang Berting at Diego. “Alam mo, Fabio, minsan kasi kailangan mong mag-adjust. Hindi lang siya ang bago dito. Siguro, kailangan mo lang siyang turuan, at baka magustuhan mo pa siya,” sabi ni Diego, sabay kuha ng isa pang baso ng alak.

“Wala akong balak, Diego. Basta, hindi ko siya tuturuang magtrabaho dito,” sagot ni Fabio, sabay inom ng alak.

Ang mga kalalakihan ay nagpatuloy sa pag-iinuman, habang si Fabio ay nagsimulang mag-isip kung tama nga bang tulungan si Stefany.

Sa loob ng maliit na bahay, nakaupo si Aling Pilar sa isang silya habang si Stefany naman ay nakahiga sa isang banig, malalim ang hininga at nakapikit. Mukhang pagod na pagod, pero kung titignan ay hindi naman siya nagtatrabaho nang matagal. Ang buong araw ay ginugol niya sa pag-obserba sa mga tao sa paligid, pati na rin sa mga bagay na hindi pa niya nauunawaan.

"Stefany, anong nangyari? Bakit parang ang bigat ng katawan mo?" tanong ni Aling Pilar, nakangiti habang tinitingnan si Stefany. Alam niyang hindi sanay ang dalaga sa mga ganitong klaseng buhay.

Si Stefany ay dahan-dahang bumangon at tinignan si Aling Pilar. "Wala po, Aling Pilar. Siguro po'y dahil hindi ko pa nasanay sa mga ganitong trabaho," sagot ni Stefany, ang tinig ay may kabigatan. "Pero okay lang po. Hindi ko po kayang magtrabaho nang matagal."

Napansin ni Aling Pilar ang malungkot na ekspresyon sa mukha ni Stefany, kaya't tumabi siya sa kanya at hinaplos ang buhok nito. "Huwag mong gawing problema 'yan, anak. Ang mga bagay na mahirap ay hindi agad natutunan. Pero kailangan mong matutunan ang mga simpleng bagay para makapamuhay ng maayos."

"Oo po, Aling Pilar. Salamat po," sagot ni Stefany, sabay dahan-dahang tumayo at nagsimulang mag-ayos ng sarili. Hindi niya alam kung anong mangyayari sa mga susunod na araw, ngunit natutunan niyang hindi lahat ay makukuha agad-agad.

Nagpatuloy sila sa simpleng buhay sa maliit na bahay. Sa kabila ng hirap at mga bagay na hindi pa alam ni Stefany, natutunan niyang magtiwala kay Aling Pilar at tanggapin ang mga simpleng bagay sa buhay.

Habang nakaupo si Stefany sa isang sulok ng kuwarto, napansin niyang may mga damit sa kamang papag. Isang set ng mga lumang damit na hindi pwedeng ituring na mga brand na ginagamit niya noon. Inangat niya ang mga ito at tinignan ang mga tela, may mga mantsa at tila hindi bago. Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ni Stefany habang hinahaplos ang mga damit.

“Hindi ko na kayang bumalik sa dati…” naiisip niya. Habang tinitingnan ang mga damit, naiisip niya ang mga araw ng kasikatan at ang marangyang buhay na iniwan niya sa likod. Dati, ang mga damit na suot niya ay mga mamahaling brand, laging bago at sumasalamin sa status niya sa buhay. Pero ngayon, tila wala nang halaga ang mga iyon. Ang mga damit sa harap niya ay mga simpleng piraso na hindi kayang punan ang lungkot na nararamdaman niya.

Napansin ni Stefany ang pagdapo ng kanyang mga daliri sa tela, at sa bawat galaw, pakiramdam niya ay tinatanggal nito ang mga alaala ng isang buhay na hindi na niya kayang balikan. Ang mga simpleng damit na ito, bagamat malayo sa kanyang dating mga kasuotan, ay nagbigay sa kanya ng bagong perspektibo. Bagamat hindi na siya nakasuot ng mga mamahaling gamit, napagtanto niyang may halaga pa rin siya sa kabila ng lahat.

Isang malungkot na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi habang pinili niyang isuot ang isang damit mula sa mga iyon. Sa kabila ng kanyang kalungkutan, natutunan niyang tanggapin ang bagong buhay at magsimula muli. Hindi na siya ang dating Stefany, ngunit may natutunan siyang mahalaga—ang pagtanggap at pagpapatawad sa sarili.

Sa kabilang dako ng hacienda, ang mga kalalakihan ay nagsasaya na, ang mga tawa at hiyawan nila ay umaabot sa buong paligid. Lasing na si Mang Berting, pati na rin si Diego, at ilang mga tauhan ni Fabio. Habang sila'y nag-iinuman at nag-uusap tungkol sa iba't ibang bagay, si Fabio ay hindi nakikisama sa kanila. Wala siya sa mood na makisama, kaya’t iniwan niya ang mga kalalakihan at nagtungo sa kuwadra.

Puno ng katahimikan ang kuwadra. Malamig ang hangin, at ang tanging tunog na maririnig ay ang mga kaluskos ng mga hayop at ang mga yapak ni Fabio sa lupa. Habang binabaybay niya ang madilim na daan patungo sa ilog, ang mga iniisip ni Fabio ay mas malalim kaysa sa mga kalokohan ng mga kaibigan niya. Sa mga pagkakataong lasing siya, ang tanging nais niya ay mag-isa at makapag-isip ng mas malinaw.

Napansin niya na habang naglalakad patungo sa ilog, parang mas magaan ang pakiramdam niya. Ang malamig na simoy ng hangin at ang tahimik na paligid ay nakakatulong upang mapawi ang bigat ng kanyang isipan. "Dito lang ako makakalimot," sabi niya sa sarili habang tinitingnan ang ilog na tila nagsasabi ng mga lihim na hindi kayang ilahad ng mga tao.

Dahil sa kalasingan, hindi niya rin maiwasang magtawanan sa kanyang sarili. "Pabibo ako sa hacienda, pero dito ako malaya." Isa itong biro na siya lang ang nakakaintindi, at sa mga ganitong pagkakataon, nararamdaman niyang ang ilog na iyon ang tanging lugar kung saan siya tunay na nakakapagpahinga at makakapag-isip.

Hindi rin niya maiwasang mag-isip tungkol kay Stefany, kahit na hindi niya ito iniiwasan. Ang mga pagkakasalubong nila ay nag-iiwan sa kanya ng hindi maipaliwanag na pakiramdam. Wala naman siyang pakialam kung ano ang mangyayari, ngunit sa bawat gabi ng pag-inom, palaging bumabalik sa kanya ang imahe ni Stefany.

Maagang nagpaalam si Aling Pilar kay Stefany. "Iha, pupunta ako ng palengke para maglako ng gulay. Ikaw na muna ang bahala rito, ha? Huwag ka na munang umalis kung hindi kailangan," bilin ni Aling Pilar habang inaayos ang mga gulay na dadalhin niya.

Tumango si Stefany, pero halatang wala siyang gana. "Opo, Aling Pilar," sagot niya nang matamlay, habang nakaupo sa maliit na bangko sa kusina. Hindi pa rin siya sanay sa simpleng buhay sa probinsiya. Ano bang pinasok ko? tanong niya sa sarili habang pinagmamasdan ang mga kalderong nakapatong sa maliit na kalan.

Pagkaalis ni Aling Pilar, naiwan siyang mag-isa. Sa sobrang tahimik ng paligid, rinig na rinig niya ang tunog ng mga ibon at ang banayad na hangin sa labas. Luminga-linga siya sa loob ng bahay, naghahanap ng pwedeng pagkaabalahan, pero wala siyang maisip na gawin. Sa totoo lang, gusto niyang bumalik sa dating marangyang buhay niya, pero alam niyang hindi na iyon posible.

Habang nagmumuni-muni, bigla siyang napatayo nang marinig ang yabag ng kabayo sa labas. Tumigil ito malapit sa pintuan, at maya-maya’y narinig niya ang pagbukas ng gate. Nanlaki ang mga mata niya nang makita si Fabio na pumasok, bitbit ang sombrero nito at nakasuot ng simpleng pangtrabaho. Mukha itong pagod, pero bakas pa rin ang karisma nito na tila nagdadala ng kakaibang presensya.

"Anong ginagawa mo rito?" tanong ni Stefany, halatang gulat at medyo iritado ang tono.

"Aling Pilar ang hanap ko," sagot ni Fabio, diretso ang tingin sa kanya habang inilalapag ang sombrero sa mesa. "Nasaan siya?"

"Umalis. Nagpunta ng palengke," sagot ni Stefany habang nag-aayos ng buhok. Pilit niyang itinatago ang pagkailang sa presensya ni Fabio.

Napangiti si Fabio, bahagyang nakataas ang kilay. "Ikaw lang mag-isa rito? Paano ka mabubuhay? Mukhang wala kang alam sa gawaing bahay."

Nainis si Stefany sa komento nito. "Excuse me? Marunong ako, ha! Hindi lang halata."

"Talaga?" Tumawa si Fabio nang bahagya, tila nang-aasar. "Sige nga, patunayan mo."

Nang makitang walang balak si Fabio na umalis agad, tumayo si Stefany at nagsimulang magkunwaring abala. "Ano bang gusto mong patunayan ko? Maghugas ng plato? Magluto? Maglinis? Kayang-kaya ko lahat 'yan," sambit niya nang may kayabangan.

"Magluto? Sigurado ka? Baka pati itlog, sunog ang kalalabasan," biro ni Fabio habang pinupunasan ang pawis gamit ang dalang panyo.

"Hoy! Marunong akong magluto, no!" sagot ni Stefany, pero halata ang kaba sa boses niya. Hindi talaga siya marunong magluto, pero ayaw niyang magmukhang talunan sa harap ni Fabio.

Napatitig si Fabio sa kanya, ang mga mata nito tila nangungutya pero may bahagyang aliw. "Sige, Stefany. Pakitaan mo ako ng talento mo. Tignan natin kung totoo ang sinasabi mo."

Hindi alam ni Stefany kung paano niya iyon gagawin, pero hindi siya papayag na matawa lang sa kanya si Fabio. Sa isip niya, Bahala na!