HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-21

Third POV

Sa kabilang dako ng hacienda, si Elena ay nakaupo sa harap ng malaking bintana ng kusina. Ang kanyang mga braso'y nakapamewang habang masama ang tingin sa direksyon nina Stefany at Fabio na kasalukuyang nag-uusap at nagtatawanan habang kumakain.

"Anong ginagawa ng babaeng 'yan dito? Ang arte-arte pero napapalibutan pa ng atensyon," bulong ni Elena sa sarili habang pinipigilan ang iritasyon.

Hindi niya maiwasang maikumpara ang sarili kay Stefany. Matagal na niyang kilala si Fabio at sanay na siya sa buhay sa probinsya, ngunit ngayon ay tila mas pinapansin nito ang babaeng halatang hindi sanay sa ganitong klase ng pamumuhay.

"Hindi naman magtatagal 'yan dito," dagdag niya, habang pinipigilan ang sariling mainis nang tuluyan.

Nang makita niyang si Fabio mismo ang nagtanggal ng tinik ng isda para kay Stefany, lalong tumindi ang galit ni Elena. "Nakakahiya! Kaya palaging napapansin, kasi hindi marunong magtrabaho!" bulalas niya, sabay hampas ng isang baso sa mesa.

Biglang pumasok si Aling Pilar mula sa likod ng kusina. "Ano na naman ang pinapansin mo, Elena? Kung makatingin ka sa kanila, parang gusto mo nang makipag-away," puna nito habang nag-aayos ng mga gulay.

"Wala naman, Nay," sagot ni Elena, pero hindi maikubli ang iritasyon sa kanyang mukha.

"Huwag mo nang pansinin 'yang Stefany. Bagong salta lang 'yan. Hayaan mo na si Fabio kung gusto niyang turuan. Hindi mo trabaho ang makialam," paalala ni Aling Pilar habang binabalatan ang isang sibuyas.

Napapikit si Elena at huminga nang malalim. "Pero Nay, ang arte-arte niya! Ang dami niyang reklamo pero parang siya pa ang paborito."

"Hayaan mo na, Elena. Kung wala ka ring gagawin kundi manood, maghanap ka na lang ng trabaho," sagot ni Aling Pilar, sabay labas ng bahay para maglako ng gulay.

Naiwang mag-isa si Elena, ngunit ang galit sa kanyang puso ay lalong lumalim. "Tingnan na lang natin kung hanggang saan ang kayang gawin ng babaeng 'yan," bulong niya, habang pinapanood ang masayang kwentuhan nina Fabio at Stefany mula sa malayo.

Habang patuloy na nagmamasid si Elena kina Fabio at Stefany mula sa bintana, napadaan si Mang Berting na may dala-dalang balde ng tubig. Napansin niya ang masama at naiiritang tingin ni Elena, kaya tumigil ito at sumandal sa pinto ng kusina.

"Elena, ano ba't parang masama ang timpla mo?" tanong ni Mang Berting habang pinupunasan ang pawis sa noo.

"Hindi naman, Mang Berting," mabilis na sagot ni Elena, sabay iwas ng tingin.

Ngunit ngumisi si Mang Berting, halatang alam na hindi totoo ang sinasabi ni Elena. "Ah, ganun ba? E bakit parang kulang na lang ay laslasin mo ng tingin si Fabio at 'yung bisita niyang babae?"

Biglang umismid si Elena. "Hindi naman po sa ganun. Nakakainis lang kasi. Ang dami-dami nilang ginagawa, parang sila lang ang tao rito."

"Ah, kaya pala hindi ka mapakali diyan," sabi ni Mang Berting, tumawa ng mahina. "Elena, hayaan mo na sila. Hindi mo kailangang bantayan lahat ng kilos nila."

Napatingin si Elena kay Mang Berting. "Mang Berting, hindi niyo ba napapansin? Ang arte-arte ng babaeng 'yun. Ni hindi nga marunong magtrabaho, tapos si Fabio pa ang nagtuturo sa kanya."

Umiling si Mang Berting, seryosong tumingin kay Elena. "Alam mo, Elena, hindi mo kailangang ikumpara ang sarili mo sa iba. Kung si Fabio ay gustong tumulong sa kanya, hayaan mo na. Malay mo, baka mas kailangan niya ng tulong kaysa sa iniisip mo."

Natahimik si Elena, ngunit hindi maalis ang iritasyon sa kanyang mukha. "Pero—"

"Pero, pero," putol ni Mang Berting. "Ang dami mong pero. Kung ayaw mong masaktan ang sarili mo, wag mo nang masyadong pagtuunan ng pansin ang ginagawa nila. Tulungan mo na lang kami sa trabaho kung wala kang magawa."

Hindi nakaimik si Elena habang umaalis si Mang Berting, bitbit ang balde. Naiwan siyang nag-iisip sa sinabi nito, ngunit ang selos at galit sa kanyang dibdib ay hindi pa rin mawala.

Fabio's POV

Habang pinapanood ni Fabio si Stefany na pilit kinakain ang inihaw na isda gamit ang kutsara at tinidor, napailing na lang siya, pero hindi napigilang mapangiti.

"Grabe ka naman kumain, parang first time mong makahawak ng isda," asar niya habang sumandig sa upuan at nakatingin sa kanya.

Napakunot-noo si Stefany at umirap. "Eh kasi naman, ayokong madumihan ang kamay ko! Ang baho kaya ng isda!" sagot nito, na may halong arte at inis.

Natawa si Fabio nang malakas. "Kaya nga inihaw para mabango! Hay naku, Stefany, marami ka pa talagang dapat matutunan."

Tumingin si Stefany sa kanya, tila na-offend. "Excuse me? Alam mo, hindi naman talaga trabaho ng isang babae na maghawak ng isda. May mga taong inatasan para sa mga ganyan!"

Hindi pa rin napigilan ni Fabio ang tumawa. Napapailing siya habang iniisip kung gaano pa karami ang kailangang matutunan ni Stefany sa buhay sa probinsiya.

"Ano 'yan? Lecture?" sarkastikong sabi ni Stefany.

Umiling si Fabio, pinipilit huwag tumawa ulit. "Hindi, pero kung gusto mo, puwede kitang turuan ng lahat ng kailangan mong malaman dito. Pero dapat susunod ka sa akin, ha? Walang reklamo."

"Susunod? Ako? Sa'yo?" tanong ni Stefany, sabay taas ng kilay.

"Oo naman," sagot ni Fabio, may ngisi sa labi. "Kung gusto mo talagang matutunan kung paano mabuhay sa probinsiya, dapat marunong kang makinig."

Napabuntong-hininga si Stefany, pero sa loob-loob niya, alam niyang kailangan niya talaga ang tulong ni Fabio. "Fine," sagot niya, kunwari'y napipilitan. "Pero kapag tinuruan mo ako, siguraduhin mong walang mantika, walang putik, at walang uod, ha!"

Tumawa ulit si Fabio, tumango, at iniisip na marami pa siyang gustong iparanas kay Stefany na tiyak niyang hindi nito makakalimutan.

Pagkatapos nilang kumain, tumingala si Fabio mula sa mesa at tinignan si Stefany, na abala pa rin sa pag-arte habang pinupunasan ang bibig gamit ang panyo. Nagpakawala siya ng ngiti bago nagsalita.

"Stefany," seryosong bungad ni Fabio, na ikinataas ng kilay ng babae.

"Ano na naman?" tanong ni Stefany, may bahid ng inis sa tono.

"May gusto lang akong itanong," sabi ni Fabio, sabay sandal sa upuan. "Ano ba talaga ang gusto mong gawin sa buhay mo?"

Napatingin si Stefany sa kanya, halatang nagulat sa biglaan at seryosong tanong. "Ano naman ‘tong tanong mo? Ang bigat naman," sagot niya, sabay tawa para pagaanin ang tensyon.

"Hindi ako nagbibiro," ani Fabio, diretso ang tingin sa kanya. "Gusto ko lang malaman. Ano bang pangarap mo? Ano ba talagang gusto mo?"

Napaisip si Stefany. Sa totoo lang, hindi pa niya nasagot ang tanong na ‘yun kahit kailan. Tumikhim siya, pilit na ngumiti. "Ewan ko," sagot niya sa wakas, na may halong kaba. "Siguro... gusto ko lang maging masaya."

Napakunot ang noo ni Fabio. "Masaya? Ano bang ibig sabihin ng masaya para sa'yo?"

Napalingon si Stefany sa bintana, tila iniwas ang tingin sa lalaki. "Alam mo na, yung wala nang problema, may maganda akong bahay, at... may asawa akong... alam mo na, magaling mag-alaga."

Hindi napigilan ni Fabio ang mapangiti sa sagot nito. "Iyon lang? Gano’n kasimple?"

"Bakit? Mali ba?" tanong ni Stefany, sabay lingon sa kanya, na may bahid ng pagtataka sa mga mata.

"Hindi naman sa mali," sagot ni Fabio, tumayo at kinuha ang mga pinagkainan. "Pero mukhang hindi ka pa sigurado kung ano talaga ang gusto mo."

Hindi nakaimik si Stefany. Habang pinagmamasdan niya si Fabio na nagliligpit ng mesa, napatanong siya sa sarili. Ano nga ba talaga ang gusto niya?

Pagkatapos magligpit ni Fabio ng pinagkainan nila, dahan-dahan siyang humakbang papunta sa duyan sa ilalim ng malaking puno. Umupo siya, nag-unat ng katawan, at sinimulang iduyan ang sarili nang marahan. Ramdam niya ang hangin na dumadampi sa mukha niya—perfect para mag-relax.

Pero bago pa siya makaidlip, narinig niya ang pamilyar na boses ni Stefany.

"Hoy, Fabio! Ano 'yan? Bakit parang ang saya mo d'yan?"

Napalingon si Fabio at nakita si Stefany na nakatayo malapit sa kanya, naka-cross arms, at may halatang inggit sa mukha.

"Eh di ba obvious? Duyan. Nakakarelax," sagot ni Fabio, sabay taas ng kilay.

"First time ko 'yan!" biglang sambit ni Stefany, sabay turo sa duyan. "Gusto ko rin magduyan."

Napabuntong-hininga si Fabio. "Sige, umupo ka na."

Excited na umupo si Stefany sa duyan, pero hindi pa siya maayos na nakakaupo nang bigla niyang hinila ang lubid. Sa sobrang lakas ng paggalaw niya, napalakas ang pag-ugoy ng duyan—at tumilapon siya pababa!

"Aray ko naman!" sigaw ni Stefany habang nakaupo na sa lupa, halatang nagulat sa nangyari.

Hindi napigilan ni Fabio ang tumawa nang malakas. "Ano ba 'yan, Stefany? Para kang bata! Ang duyan, hindi parang rollercoaster!"

"Eh paano ba kasi 'yan?!" balik ni Stefany, habang hinahaplos ang pwet niya na mukhang masakit ang bagsak.

Tumayo si Fabio, nilapitan siya, at inalalayan pabalik sa duyan. "Ganito lang 'yan, dahan-dahan lang. Relax ka lang."

Sumunod naman si Stefany, at sa wakas ay naayos na rin ang pag-upo niya. Pero nang sinimulan na ulit niyang iduyan ang sarili, napahawak siya nang mahigpit sa lubid.

"Ay, Fabio! Ang taas! Baka mahulog ako ulit!" sigaw niya habang parang nakapikit na lang sa kaba.

"Paano ka naman mahuhulog? Wala ka namang ginagawa kundi nakaupo!" sabi ni Fabio habang tawang-tawa.

Napamulat si Stefany, tinignan siya nang masama, pero hindi rin niya napigilan ang matawa sa sarili. "Hay naku, ikaw kasi, kung di mo ako tinuruan agad, edi sana di ako nahulog kanina!"

Ngumisi si Fabio. "Eh kasi naman, Princess, minsan, kailangan mo rin maranasan ang mahulog... para matuto kang bumangon."

Biglang tumigil si Stefany, natahimik. "Wait, ano 'yan? Parang may malalim kang pinupunto?"

Napailing si Fabio, tumalikod, at muling tumawa. "Wala, Stefany. Masyado ka lang talagang arte."

Habang idinuduyan si Stefany, hindi maiwasan ni Fabio na mapaisip. Sa tingin niya, kailangan talagang matutukan si Stefany sa mga gawaing bahay. Ang dami nitong hindi alam, at kung hindi siya matututong mabuhay nang praktikal, paano na ito kapag napunta na sa sinasabi nitong future husband-to-be?

"Alam mo, Stefany," simula ni Fabio habang marahang iniugoy ang duyan, "kung talagang gusto mong maging ready para sa future husband mo, dapat mong paghandaan 'yan."

Napatingin si Stefany sa kanya, nagtataka. "Anong ibig mong sabihin?"

"Simple lang," sagot ni Fabio, "paano mo aasikasuhin ang asawa mo kung kahit pagluluto o paghuhugas ng plato hindi mo alam?"

Tumayo si Fabio mula sa tabi ng duyan at tumingin kay Stefany. "Kung gusto mong mag-improve, dapat seryosohin mo 'yung mga tinuturo ko. Balang araw, magagamit mo 'yan."

Napabuntong-hininga si Stefany at tumingin sa langit. "Ang dami mo namang sinasabi, Fabio. Para naman akong magiging katulong ng asawa ko!"

Napangiti si Fabio at nagtaas ng kilay. "Hindi ka magiging katulong. Pero, Stefany, kahit pa asawa ka ng pinakamayamang tao, kailangan mo pa ring marunong sa mga simpleng bagay. Hindi ka pwedeng umasa lang sa ibang tao palagi."

Tumahimik si Stefany. Sa totoo lang, may punto si Fabio. Pero ayaw niyang magpakita ng kahinaan. Kaya naman, pabiro niyang sinabi, "Sige na nga, turuan mo na ako. Pero kung papagod ako nang sobra, ikaw ang mag-aasikaso sa akin!"

Ngumiti si Fabio at tumawa. "Deal! Pero sa isang kondisyon."

"Ano naman 'yun?" tanong ni Stefany, kunot-noo.

"Huwag kang magreklamo sa mga ipapagawa ko. Kapag natuto ka, 'yung future husband mo ang makikinabang, hindi ako," sagot ni Fabio, may halong biro.

Napanguso si Stefany, pero tumango na rin. "Fine. Basta turuan mo ako nang mabuti, Fabio. Ayokong mapahiya sa asawa ko balang araw."

"Yan ang gusto kong marinig," sagot ni Fabio. "Simula bukas, tutok na tutok na tayo sa training mo."

Ngumiti si Stefany, pero sa loob-loob niya, nag-aalala siya. Ano kaya ang mga ipapagawa ni Fabio sa kanya?