HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-22

SA BAHAY NI ALING PILAR

Pagdating nila sa bahay ni Aling Pilar, masiglang sinalubong nito si Stefany. Agad napansin ng matanda ang kakaibang saya sa mukha ng dalaga.

"Aba, Stefany! Ang saya-saya mo yata ngayon ah!" biro ni Aling Pilar habang nakangiti.

Napangiti si Stefany at napahawak sa batok. "Ah, hindi naman po... Medyo maganda lang po ang araw."

Nilingon ni Aling Pilar si Fabio na tahimik na nakatayo sa gilid. Tumango ito na parang may naisip na nakakatuwa. "Hmm... Bagay na bagay kayong dalawa!" bulalas ni Aling Pilar na ikinagulat ni Stefany.

"Ay, naku, Aling Pilar! Ano naman pong sinasabi n’yo?" mabilis na sagot ni Stefany, na halos mamula sa hiya.

Si Fabio naman ay ngumisi lang. "Aling Pilar, baka masanay 'yan sa mga biro n’yo. Hindi naman ako 'yan."

Nagkatawanan ang tatlo, pero hindi mapigilan ni Stefany ang pamumula ng pisngi niya. Sa loob-loob niya, bakit parang nakakakilig ang biro ni Aling Pilar?

"Kung ako ang tatanungin, Fabio," dagdag pa ni Aling Pilar habang abala sa paghahanda ng merienda, "baka ikaw na ang sagot sa kaartehan nitong si Stefany. Baka ikaw lang ang makapagpatino sa kanya."

Napakamot si Fabio sa ulo, pero ngumiti pa rin. "Tuturuan ko lang po 'yan, Aling Pilar. Sa akin na muna 'yang training niya."

"Training?" tanong ni Aling Pilar habang tumatawa. "O siya, bahala ka na diyan, Fabio. Pero tandaan mo, ha, ang daming umaasa sa'yo."

Habang nag-uusap ang dalawa, nakaupo lang si Stefany sa tabi, hindi mapakali. Gusto niyang magsalita, pero natatakot siyang baka mas lalo lang siyang mapahiya. Sa kabila ng lahat, hindi niya maiwasang mapaisip. Bagay ba talaga sila ni Fabio? At bakit parang hindi siya natatakot sa ideyang iyon?

Pagkatapos maihatid si Stefany sa bahay ni Aling Pilar, nagpaalam na si Fabio, ngunit hindi niya pinalampas ang pagkakataon na biruin ang dalaga.

"Stefany, mauna na ako. Pero sigurado ka bang kaya mo nang mag-isa rito? Baka hanapin mo ako mamaya," sabi ni Fabio, nakangiti at nakapamewang.

Napairap si Stefany at tumalikod, pero halatang nagpipigil ng ngiti. "Tingin mo ba aasa ako sa'yo? Kaya ko naman kahit wala ka."

"Hmm, ganun ba? Pero bakit parang ayaw mong umalis ako?" sagot ni Fabio, sabay ngising aso.

Huminga nang malalim si Stefany, pilit na ini-ignore ang pamumula ng kanyang pisngi. "Bakit naman kita hahanapin? Eh, hindi ka naman importante!"

Lumapit si Fabio nang kaunti, pinigilan ang tawa. "Hindi importante, ha? Pero kanina, ayaw mo akong umalis sa mansyon. Ngayon naman, gusto mo akong manatili rito?"

Napamulagat si Stefany at mabilis na nag-isip ng sagot. "Hindi ko sinabi 'yon! Umalis ka na nga! Kung anu-ano pang iniisip mo."

Natawa si Fabio at bahagyang yumuko upang mas makita ang mukha ni Stefany. "Ang cute mo talaga kapag ganyan ka, Stefany. Sige na, aalis na ako. Pero tandaan mo, kapag na-miss mo ako, huwag ka nang mahihiya. Sabihin mo lang."

Hindi nakapagsalita si Stefany. Hinayaan na lang niyang umalis si Fabio habang naririnig ang pagtawa nito papalayo. Pagkatapos ay napahawak siya sa dibdib niya.

"Ano ba 'to? Bakit parang... nakakakilig?" bulong niya sa sarili. "Hindi pwede 'to! Trabahador lang siya, at may fiancé na ako."

Ngunit kahit anong pilit niyang iwaksi ang nararamdaman, hindi niya maalis sa isip ang mga ngiti at tingin ni Fabio.

Habang nakahiga si Stefany sa papag, hindi siya mapakali. Paulit-ulit niyang iniisip ang sinabi ni Aling Pilar tungkol kay Fabio. Bakit nga ba hindi binabanggit ni Fabio na malapit pala siya sa mga Ellison? Ano pa kaya ang alam niya?

Napabuntong-hininga si Stefany at napatingin sa kisame. "Bakit parang ang dami niyang tinatago? Kung talagang may alam siya tungkol sa mga Ellison, bakit hindi niya sinasabi sa akin? At bakit siya mismo ang nagtuturo sa akin ng mga gawaing bahay, kung pwede naman niyang ipasa iyon sa iba?"

Mas lalong gumulo ang isip niya. Napatanong siya sa sarili, "May koneksyon ba si Fabio sa fiancé ko? Kilala kaya niya kung sino ang mapapangasawa ko? Baka kaya niya ako tinutulungan ay dahil may nalalaman siya na ayaw niyang sabihin."

Habang lumalalim ang gabi, tila hindi siya dinadalaw ng antok. Ang mga tanong ay paulit-ulit na bumabagabag sa kanyang isipan. "Hindi ko siya maintindihan. Napaka-misteryoso niya, pero... parang gusto ko siyang makilala pa nang mas mabuti. Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko, hindi lang simpleng trabahador si Fabio. May mas malalim pa siyang dahilan kung bakit siya nandito."

Napapikit si Stefany, pero ang imahe ni Fabio ang bumabalik sa kanyang isipan. Napaisip siya, "Kailangan kong malaman ang totoo. Kailangan kong malaman kung sino talaga si Fabio."

Sa kalagitnaan ng kanyang malalim na pag-iisip, hindi namalayan ni Stefany na unti-unti nang bumibigat ang kanyang mga mata. Ang mga tanong na bumabagabag sa kanyang isipan ay tila unti-unting nawala habang dumadaloy ang pagod sa kanyang katawan.

Napapikit siya, at hindi nagtagal ay tuluyan na siyang nakatulog, kahit pa ang mga labi niya ay tila may gustong itanong pa. Sa kanyang pagtulog, nanatili sa kanyang isip ang imahe ni Fabio—ang kanyang ngiti, ang kanyang mga biro, at ang misteryong bumabalot sa kanya.

Habang tahimik ang gabi, ang malamig na simoy ng hangin mula sa bintana ay dahan-dahang pumasok sa loob ng bahay. Si Aling Pilar naman, na nasa kabilang kwarto, ay napangiti habang pinagmamasdan si Stefany na mahimbing na natutulog. "Mukhang napagod nang husto ang batang ito," bulong niya sa sarili.

Ngunit sa panaginip ni Stefany, parang naririnig niya ang tawa ni Fabio. Hindi niya alam kung bakit, pero sa halip na mainis, napapangiti siya kahit tulog. "Ano bang meron sa lalaking iyon? Bakit kahit sa panaginip, nandito siya?" bulong niya sa kanyang panaginip.

Ang gabi ay dumaan nang tahimik, ngunit sa puso ni Stefany, unti-unting bumubuo ang katanungan at damdaming hindi pa niya lubos na maunawaan.

Maagang dumating si Fabio sa bahay nila Aling Pilar kinabukasan. Bitbit niya ang ilang prutas at gulay mula sa hacienda, ngunit napansin niyang tahimik ang buong paligid. "Mukhang tulog pa ang prinsesa," bulong niya sa sarili habang tumatawa.

Pagpasok niya sa bahay, nadatnan niyang mahimbing pa ring natutulog si Stefany sa banig na nakalatag sa sahig. Nakanganga pa ito habang tila walang kamalay-malay sa mundo. Hindi napigilan ni Fabio ang kanyang sarili na asarin ito.

"Hoy, Prinsesa! Bumangon ka na at baka mamaya, hinahanap ka na ng future husband mo!" sigaw niya, pero sinadya niyang gawing malakas ang boses. Nagulat si Stefany at biglang bumangon, sabay hawak sa kumot para takpan ang sarili.

"Ano ba, Fabio! Ang aga-aga, nang-aasar ka na naman!" reklamo ni Stefany habang hinahagod ang kanyang mukha na halatang galing pa sa mahimbing na tulog.

Tumawa si Fabio habang iniabot ang bitbit niyang basket. "Baka nakakalimutan mo, prinsesa. May mga gawaing bahay kang kailangang matutunan. O gusto mo, magpahinga ka na lang buong araw?"

"Ewan ko sa'yo! Nakakainis ka!" sagot ni Stefany, pero hindi maitago ang pamumula ng kanyang pisngi.

"Kung ayaw mong magising nang maaga, magpatuloy ka lang sa pagiging tamad," sabi ni Fabio habang kumakain ng dalang prutas. "Pero tandaan mo, Stefany, hindi lahat ng tao ay may forever sa tulog."

Napairap si Stefany at binato siya ng maliit na unan. "Ikaw kaya ang forever na nakakainis!"

Napatawa na lang si Fabio. "Kung nakakainis ako, bakit namumula ang mukha mo?" asar pa niya bago tuluyang lumabas ng bahay para maghintay habang naghahanda si Stefany.

Pagkalabas ni Fabio sa silid, naiwan si Stefany na puno ng inis at kaartehan. Nakaupo siya sa gilid ng banig habang panay ang himas sa buhok niyang magulo pa mula sa pagkakatulog. "Ano ba naman 'yun? Ang aga-aga, nang-aasar na agad! Akala mo naman kung sino!" bulong niya sa sarili habang nakasimangot.

Tumingin siya sa salamin na nakasabit sa dingding at napabuntong-hininga. "Tingnan mo 'to, Stefany. Ang ganda-ganda mo pa rin kahit bagong gising. Pero 'yung Fabio na 'yun? Akala mo naman hindi nakakainis!" Tumayo siya at inabot ang suklay, nagpipilit na ayusin ang sarili habang patuloy na nagdadaldal.

"Kung hindi lang talaga ako prinsesa, baka nasabuyan ko na siya ng tubig kanina! Tapos tatawagin pa akong tamad? Aba, sino kaya sa atin ang tamad? Siya lang naman ang walang ginawa kundi magturo at mang-asar!" Tumigil siya sandali at ngumuso. "Pero... teka, bakit parang kinikilig ako? Hindi, hindi pwede! Ayoko sa kanya. Trabahador lang siya, Stefany. Trabahador!"

Habang sinasabi niya ito, bigla niyang naalala ang ngiti ni Fabio kanina at ang malalim nitong boses na parang paulit-ulit sa isip niya. Napapailing siya habang binubulong, "Ano bang nangyayari sa'kin? Siguro gutom lang 'to. Oo, gutom lang 'to!"

Kahit anong gawin ni Stefany para iwasan ang naiisip, hindi niya maiwasang mapaisip ulit. "Pero bakit ba siya laging nandito? At bakit parang ang saya-saya niya kapag inaasar ako? Aba, Fabio, huwag kang magkakamaling mahulog sa ganda ko!" Sabay napangiti siya ng bahagya.

Sa labas, narinig ni Fabio ang konting ingay mula sa loob. Napailing ito habang natatawa. "Aba, mukhang sinasabi na naman ng prinsesa ang monologo niya," bulong niya habang hinihintay si Stefany.

Habang nakaupo si Fabio sa labas ng bahay ni Aling Pilar, napansin niyang may dumaan na nagtitinda ng dyaryo. "Pabili nga," aniya, sabay abot ng ilang barya. Kinuha niya ang dyaryo at agad na binuklat ito. Habang nagbabasa, napatingin siya sa headline na tila kilala niya ang taong nasa litrato.

Napalunok siya at pinikit ang mga mata, muling tiningnan ang larawan at ang pangalan sa ilalim nito. "Stefany Santiago? Pinaghahanap ng mga magulang?" bulong niya sa sarili, halos hindi makapaniwala.

Binasa niya ang nakasaad sa artikulo:

"Pinaghahanap ng mga magulang ang anak na si Stefany Santiago, 23 taong gulang, matapos itong umalis sa kanilang tahanan sa lungsod. Ayon sa ulat, huling nakita si Stefany sa isang luxury hotel sa Maynila bago ito biglang naglaho. Ang pamilya Santiago ay naghahandog ng malaking gantimpala sa sinumang makakapagbigay ng impormasyon tungkol sa kanyang kinaroroonan."

Biglang bumilis ang t***k ng puso ni Fabio. "Ano 'to? Prinsesa nga talaga siya?" tanong niya sa sarili, hindi makapaniwala na ang maarte at walang alam sa gawaing bahay na si Stefany ay nagmula pala sa isang mayamang pamilya.

Napatingin siya sa pinto ng bahay, kung saan alam niyang abala si Stefany sa paghahanda. "Anong ginagawa ng isang tulad niya dito sa probinsiya? At bakit hindi niya sinasabi na hinahanap siya ng pamilya niya?"

Pinunit niya ang pahina ng dyaryo na may artikulo at itinago ito sa bulsa. Ayaw niyang magpahalata kay Stefany na alam na niya ang totoo. Pero sa isip niya, kailangan niyang malaman ang buong kwento. "Kung ano man ang dahilan ng pagtakas niya, hindi ko siya pwedeng pabayaan. Pero hindi rin ako magpapaloko. Stefany Santiago, malalaman ko rin ang totoo."

Tumayo siya at naglakad papunta sa likod ng bahay, kunwari'y walang nangyari. Pero sa loob-loob niya, maraming tanong ang bumabagabag sa kanya.