HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-10

THIRD POV

Sa gitna ng engrandeng event sa mansyon ng mayor, tumindig nang may awtoridad si Fabio sa isang sulok ng hardin. Suot ang kanyang simpleng, ngunit napakaganda at eleganteng damit, hindi maikakaila ang kanyang tindig at ang aura na natural na humahatak ng atensyon. Ngunit habang tumatagal, nagsisimula nang kumunot ang kanyang noo dahil sa paulit-ulit na paglapit ng mga kababaihan sa kanya.

“Hi, Fabio. I hope you’re enjoying the event,” bati ng isang babaeng nakasuot ng pulang gown na tila pilit nagpapansin sa kanya.

“Yeah, I guess,” malamig niyang sagot, saka bahagyang umiling at umiwas ng tingin. Hindi niya gustong maging bastos, ngunit ramdam niya ang kawalan ng interes sa mga babaeng nagkakagulo para makuha ang atensyon niya.

Ang totoo, mahilig naman si Fabio sa mga babae. Ngunit ngayon, kahit gaano kaganda o ka-elegante ang mga ito, tila wala siyang nakikitang kahit kaunting s*x appeal. Sa bawat subok nilang kausapin siya, ramdam niya ang pilit at kakulangan ng tunay na personalidad.

“Siguro, sawa na rin ako sa ganitong klaseng atensyon,” bulong niya sa sarili habang pilit na ngumiti sa sumunod na babaeng nagpakilala.

Sa di kalayuan, napansin ni Mang Berting ang pagkairita ni Fabio. Lumapit ito sa kanya at tinapik siya sa balikat. “Hijo, ano? Mukhang sinusugod ka na naman ng mga ‘admirer’ mo, ha?” biro nito, sabay tawa.

“Ang dami nilang nakapaligid, pero wala namang kakaiba,” mahinang sagot ni Fabio habang nilalaro ang hawak niyang baso ng alak. “Nakakapagod din pala kapag wala kang makausap na interesante.”

Natawa si Mang Berting at tumingin sa paligid. “Eh, bakit kasi hindi ka na lang maghanap ng babaeng aakit sa’yo? ‘Yung hindi lang maganda, pero may utak at personality din.”

Napatingin si Fabio sa matanda at napangiti nang mapait. “Kung meron man, sana magpakita na siya. Dahil dito, puro facade lang ang nakikita ko.”

Ibinuhos niya ang natitirang alak sa baso at huminga nang malalim. Bagama’t abala ang lahat sa kasiyahan, si Fabio ay tila nawalan na ng gana sa gabing iyon.

Habang papalapit ang gabi, sakay si Fabio ng kabayong dinala ni Mang Berting mula sa hacienda. Tumatalbog ang liwanag ng buwan sa putikang daan habang ang malamig na hangin ay sumasalubong sa kanyang mukha. Ngunit sa halip na dumiretso pauwi sa mansyon, biglang liko ang ginawa niya papunta sa paborito niyang ilog, isang tahimik at pribadong lugar na matagal na niyang pinupuntahan tuwing gusto niyang mag-isip o magpalamig ng ulo.

Pagdating niya roon, mabilis niyang itinali ang kabayo sa isang puno malapit sa dalampasigan ng ilog. Nakatutok ang tingin niya sa malamig at malinaw na tubig na umaagos, parang iniimbitahan siyang lumusong.

Dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang suot, naiwan na lamang ang kanyang pantalon bago siya sumubsob sa tubig.

Ang unang pagdampi ng tubig sa kanyang balat ay nagdala ng malamig ngunit nakakapreskong pakiramdam. Parang hinuhugasan nito ang bigat ng mga nangyari sa gabing iyon. Lumangoy siya sa gitna ng ilog, nagbabad habang nakatingin sa mga bituin na kumikislap sa madilim na langit.

"Mas tahimik dito," bulong niya sa sarili, pumikit habang nilulubog ang katawan sa tubig. “Mas mabuti pa kaysa sa dami ng tao na puro ingay pero walang saysay.”

Sa di kalayuan, narinig niya ang tunog ng mga kuliglig at pagaspas ng mga dahon. Lalong bumalot sa kanya ang katahimikan ng gabi. Ngunit kahit nasa gitna siya ng kalmadong lugar, may bumabagabag pa rin sa kanyang isipan—ang pakiramdam ng pagiging walang koneksyon sa mga taong nasa paligid niya kanina.

Lumangoy siya pabalik sa pampang, nagtagal sa tubig nang kaunti pa bago tuluyang umahon. Habang pinupunasan ang kanyang katawan gamit ang dala niyang tuwalya, muli siyang napatingin sa ilog. "Sana ganito na lang palagi... tahimik at totoo."

Bumalik siya sa kanyang kabayo at tahimik na nagsimula nang umuwi, dala ang malamig na simoy ng hangin at ang kapayapaan ng gabing iyon.

THIRD POV

Sa loob ng marangyang mansyon ng pamilya Ellison, puno ng mga magagarang dekorasyon at chandelier ang buong paligid. Ang mga pader ay napapalamutian ng mga mamahaling painting, at ang sahig ay gawa sa makintab na marmol. Ang bawat sulok ng mansyon ay sumisigaw ng kayamanan at kapangyarihan.

Sa gitna ng lahat ng ito, nakaupo ang pamilya Santiago sa isang eleganteng sofa habang hinihintay ang pormal na pagpapakilala. Si Mr. at Mrs. Santiago ay magiliw na nakikipag-usap kay Mr. Ellison, ang pinuno ng pamilya, habang si Stefany ay nakaupo sa tabi nila, tahimik ngunit halatang hindi komportable.

Habang abala sa pag-uusap ang mga magulang ni Stefany at ang mga Ellison, biglang nagsalita si Mrs. Santiago. "Stefany, anak, tumayo ka at ipakilala ang sarili mo."

Nagulat si Stefany sa biglaang pagtawag ng ina sa kanya. Ayaw man niyang tumayo, wala siyang magawa. Dahan-dahan siyang tumayo at nagbigay ng pilit na ngiti. "Ah... magandang gabi po. Ako po si Stefany Santiago."

Nakatitig sa kanya ang pamilya Ellison, lalo na si Mrs. Ellison na may masusing tingin. "Maganda ang anak ninyo, Mrs. Santiago," komento nito. "Mukhang... may potensyal."

Hindi naintindihan ni Stefany ang ibig sabihin ng "potensyal," pero napansin niyang tila sinusuri siya ng bawat isa sa pamilya. Parang isang produkto siyang tinitingnan mula ulo hanggang paa.

Tahimik siyang bumalik sa pagkakaupo, pilit pinapakalma ang sarili habang ang mga magulang niya ay patuloy na nakikipag-usap. "Alam mo, Mr. Ellison," sabi ni Mrs. Santiago, "matagal na naming iniisip na ang mga pamilya natin ay magkaisa. Sa tingin namin, magiging maganda ang partnership natin sa negosyo kung magpapakasal ang mga anak natin."

Nanlaki ang mata ni Stefany sa narinig. Hindi siya makapaniwala na pinag-uusapan na ng mga magulang niya ang pagpapakasal niya nang wala man lang pasabi o kahit konsultasyon sa kanya. "Mom, ano 'to?" tanong niya, ngunit mabilis siyang tinapik ng ina sa braso.

"Stefany, tumahimik ka. Para sa ikabubuti mo rin ito," madiing sabi ni Mrs. Santiago habang nakangiti pa rin sa mga Ellison.

Sa kabila ng lahat, naramdaman ni Stefany ang lalong pagbigat ng kanyang pakiramdam. Pakiramdam niya ay isa siyang bagay na binebenta, at walang kahit sino sa kanila ang nagtanong kung ano ang nararamdaman niya tungkol dito. Napatingin siya sa malayo, pilit na tinatago ang galit at pagkadismaya sa kanyang mga mata.

Tahimik na nakaupo si Stefany sa gilid, habang ang usapan ng mga magulang niya at ng pamilya Ellison ay nagiging mas seryoso. Pinipilit niyang magmukhang interesado, pero sa loob-loob niya ay hindi niya maintindihan kung bakit kailangan niyang pasanin ang ganitong responsibilidad.

“Bakit ako? Bakit lagi na lang ako ang tinutulak nila sa ganitong mga bagay? Parang wala na akong sariling buhay,” bulong niya sa sarili habang pilit pinipigilan ang inis.

Habang nakikinig siya, hindi niya maiwasang mag-isip ng paraan para makawala sa sitwasyon. Ayaw niyang maging sunud-sunuran sa mga plano ng mga magulang niya, lalo na’t parang hindi man lang nila iniisip ang nararamdaman niya.

Napatingin siya sa paligid. Napansin niyang abala ang mga Ellison sa pagpapakita ng kanilang yaman—ang mamahaling chandelier, ang mga antigong muwebles, at ang malalaking painting na nakasabit sa bawat dingding. Para kay Stefany, parang nakakulong siya sa isang lugar na hindi siya nababagay.

“Kailangan kong gumawa ng paraan. Hindi pwedeng dito na lang magtapos ang buhay ko. Hindi pwedeng hayaan ko silang kontrolin ako,” isip niya habang pinipilit magpokus sa usapan ng mga matatanda.

Nang sandaling iyon, biglang tumingin si Mrs. Ellison sa kanya. "Stefany, ano ang masasabi mo sa plano namin? Excited ka bang makilala ang anak namin?" tanong nito, na may ngiting tila naghihintay ng kanyang pagsang-ayon.

Napilitang ngumiti si Stefany, kahit pa parang kumukulo na ang loob niya. "Ah... opo, Mrs. Ellison. I'm sure... mabait po ang anak ninyo," sagot niya, pilit na tinatago ang pagkairita.

Ngunit sa loob-loob niya, alam niyang kailangan niyang kumilos. Hindi niya hahayaang itulak siya sa isang sitwasyon na hindi niya gusto. “Kapag nakakita ako ng pagkakataon, aalis ako. Kahit saan pa, basta makalayo lang dito,” determinadong isip niya habang pilit na pinapakalma ang sarili.