HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-11

THIRD POV

Pagkarating nila sa mansyon, ramdam ang tensyon sa pagitan ni Stefany at ng kanyang mga magulang. Hindi na siya nakapagtimpi at diretsahang kinausap ang mga ito.

"Ano ba talaga ang gusto niyo mangyari sa buhay ko? Bakit lagi na lang ako ang tinutulak niyo sa mga plano niyo?" tanong ni Stefany, puno ng inis habang nakatayo sa gitna ng sala.

Napatigil si Mrs. Santiago sa pagtanggal ng kanyang alahas. "Stefany, hindi ito tungkol sa gusto mo. Ito ay tungkol sa kapakanan ng pamilya natin. Dapat mong intindihin na ginagawa namin ito para sa'yo rin," sagot nito, pero halatang iritado na rin.

"Para sa akin? Para sa akin ba talaga, o para sa negosyo natin?" balik ni Stefany, tumataas na ang boses. "Kailan niyo ba ako tatanungin kung ano ang gusto ko? Lagi na lang kayong may desisyon para sa akin!"

Si Mr. Santiago, na tahimik lamang kanina, biglang sumabat. "Stefany, tama na. Hindi mo alam ang mga sakripisyo namin para sa pamilya. Kung hindi ka susunod, paano na ang negosyo? Gusto mo bang mapahiya tayo?"

"Mapahiya?" Halos matawa si Stefany sa narinig. "Wala akong pakialam kung mapahiya tayo! Ang gusto ko lang, sana naman, kahit minsan, isipin niyo rin ang nararamdaman ko."

Napalakas ang kanyang boses, dahilan para mapansin ng ilang kasambahay ang pagtatalo. Isa-isa silang umatras at iniwasan ang eksena.

"Stefany, sobra na ang ginagawa mong ito. Hindi na tama ang asal mo," madiing sabi ni Mrs. Santiago.

"Kung mali ang magpakatotoo, mas pipiliin ko nang magkamali kaysa magkunwari para lang mapasaya kayo!" sigaw ni Stefany bago tumalikod at mabilis na umakyat sa kanyang kwarto.

Naiwan ang kanyang mga magulang na nagkatinginan, halatang pareho nang pagod sa paulit-ulit na pag-aaway. "Ano bang gagawin natin sa batang 'yan?" tanong ni Mr. Santiago kay Mrs. Santiago, na napabuntong-hininga na lang.

Habang nasa kwarto, umiiyak si Stefany. Pilit niyang pinapakalma ang sarili, pero hindi niya mapigilan ang sakit na nararamdaman. "Hindi nila ako naiintindihan... Hindi nila ako kailanman naintindihan," bulong niya sa sarili habang nakatingin sa bintana, tila nag-iisip kung paano makakawala sa sitwasyong ito.

Sa kabilang dako, sa loob ng kwadra ng hacienda, napuno ng tawanan at halakhakan ang paligid. Kasalukuyang nagkukumpulan ang ilang tauhan, habang si Diego, ang palabirong kaibigan ni Fabio, ay tila may sariling palabas.

"Pare, akalain mo 'yun! Ang tagal kong nasa dagat, pero dito pa rin sa San Clemente ang pinakamagandang tanawin," biro ni Diego habang tinuturo ang kabundukan sa di kalayuan. "At siyempre, ang mga magagandang dalaga rito. Naku, Fabio, paano mo nagagawang hindi mapansin ang mga 'yun?"

Napailing si Fabio habang nakasandal sa poste ng kwadra, hawak ang sombrero. "Diego, tumigil ka nga diyan. Hindi lahat ng babae kailangang pagtuunan ng pansin," sagot niya nang may bahagyang iritasyon, pero may halong ngiti.

"Eh kasi naman, Fabio, parang hindi ka na tao minsan, eh! Kabayo ang kasama mo araw-araw. Hindi ka ba nagsasawa? Kahit isang babae man lang, o kahit sino, para naman may kausap ka na hindi puro hikbi ng hayop," sagot ni Diego, sabay halakhak.

Sumabat si Mang Berting na nakikinig lang kanina. "Diego, hayaan mo na 'yang si Fabio. Baka naman may iniintay lang 'yan. Malay mo, may tinatago 'yang lihim na pag-ibig," biro nito, sabay tawa na sinabayan ng iba pang tauhan.

"Mga loko kayo," sagot ni Fabio, sabay suot ng sombrero. "Baka kayo ang may tinatago diyan, hindi ako. Tsaka, mas gusto kong tahimik ang buhay. Ayoko ng komplikado."

Napailing si Diego. "Kung ganyan ang iniisip mo, baka tumanda kang dalaga, Fabio. Pero sige, bahala ka na sa buhay mo. Ako, mag-eenjoy na lang dito habang bakasyon!"

Patuloy ang tawanan sa kwadra, pero nanatiling tahimik si Fabio, nakangiti nang bahagya habang pinagmamasdan ang mga tauhan. Sa kabila ng kanilang biruan, alam niyang may punto ang mga kaibigan niya. Ngunit para sa kanya, mas mainam na ang tahimik at simpleng buhay kaysa sumuong sa gulo ng pag-ibig.

Pero hanggang kailan kaya niya maiiwasan ang tukso ng puso?

Habang patuloy ang tawanan sa kwadra, napansin ni Diego ang malalim na iniisip ni Fabio. Hindi ito nakaligtas sa kanyang mapanuksong mata. Lumapit siya kay Fabio at pabirong binulungan, "Pare, sabihin mo nga, paano mo natitiis na walang... alam mo na? Walang karelasyon? Walang sexy time?"

Bahagyang natawa si Fabio, pero mabilis din siyang bumawi. "Diego, hindi ko iniisip 'yan. Hindi naman kailangang magmadali. Mas importante ang trabaho kaysa makipaglandian," sagot niya, pilit na pinapanatili ang seryoso niyang mukha.

Pero hindi nagpaawat si Diego. "Huwag mo nga akong lokohin, Fabio. Tigang ka na, ano? Aminin mo na. Hindi ko nga alam kung paano mo nagagawa 'yan. Kung ako 'yan, matagal na akong naghanap ng kasama sa gabi," ani Diego, sabay hagikhik na ikinatawa rin ng ibang tauhan.

Napailing si Fabio at ngumiti nang bahagya. "Tigilan mo nga ako, Diego. Kung ikaw ang tatanungin, puro babae ang laman ng utak mo. Pero kung tutuusin... minsan nga, naiisip ko rin kung paano nga kaya kung may karelasyon ulit ako," amin ni Fabio, na ikinagulat ni Diego at ng iba pa.

"Aba, aba! Narinig niyo 'yun, mga pare? May pangarap din pala si Fabio!" sigaw ni Diego, sabay tapik sa balikat ni Fabio. "O ano, Fabio? Baka naman gusto mong i-set up kita sa mga dalagang kilala ko rito. Puro magaganda 'yun. May chance ka pa!"

Bahagyang natawa si Fabio, pero mabilis na nagseryoso. "Diego, kahit pa may interes ako, hindi naman ako basta-basta nakikipagrelasyon. Gusto ko, kung may darating man, 'yung totoo. Hindi 'yung pa-fling-fling lang."

"Wow, ang lalim naman niyan!" sagot ni Diego, sabay taas ng kamay na parang sumusuko. "Pero sige, respeto ko 'yan. Basta kapag handa ka na, Fabio, sabihin mo lang. Ako ang bahala sa'yo!"

Sa kabila ng biruan, hindi maitanggi ni Fabio na may punto rin si Diego. Matagal na rin siyang walang relasyon, at minsan ay nakakaramdam siya ng excitement sa ideya ng muling magmahal. Pero sa ngayon, mas pinipili niyang manatiling tahimik, kahit pa may bumabagabag sa kanyang damdamin na tila nagbabadya ng pagbabagong paparating.

Sa loob ng kwarto ni Stefany, tahimik ang paligid ngunit puno ng emosyon ang bawat sulok. Nakahiga siya sa kanyang kama, mahigpit na niyayakap ang unan habang patuloy na dumadaloy ang kanyang mga luha. Hindi niya mapigilan ang pagbalik-balik ng mga salita ng kanyang mga magulang sa kanyang isipan—ang mga paratang, ang mga sermon, at ang walang tigil na pagdidiin sa kanyang mga pagkukulang.

Walang gana si Stefany na bumangon mula sa kama, kahit pa narinig niya ang yaya niyang kumakatok sa pinto, pilit siyang pinipilit na kumain ng hapunan.

"Senyorita Stefany, kain na po kayo. Kahit kaunti lang," mahinahong pakiusap ng yaya.

Pero nanatiling tahimik si Stefany, pilit itinatago ang kanyang paghikbi. Ayaw niyang marinig ng iba ang kanyang paghihinagpis.

Nakapikit siya, pilit iniiwasan ang kirot na bumabalot sa kanyang puso. Napagod na siya sa kakaisip at kakaiyak hanggang sa unti-unti siyang dalawin ng antok. Nakatulog siyang walang laman ang sikmura, ngunit ang bigat sa kanyang dibdib ay nananatili, tila ba nakabibinging katahimikan ang naging huling kasama niya bago siya tuluyang nilamon ng dilim ng gabi.

Sa kabila ng lahat, isang tanong ang paulit-ulit na sumasagi sa kanyang isipan bago siya tuluyang makatulog: Hanggang kailan ko kakayanin ang ganitong buhay?

Kinabukasan, maagang gumising si Stefany. Umaasa siyang makalabas ng mansyon para kahit papaano ay makawala sa bigat ng nararamdaman niya. Ngunit pagdating niya sa sala, sinalubong siya ng kanyang ina.

"Stefany, hindi ka pwedeng lumabas ngayong araw. Ayusin mo na lang ang sarili mo at manatili ka sa loob ng bahay," madiin na sabi ni Mrs. Santiago.

Napatigil si Stefany, napakunot ang noo at tila hindi makapaniwala. "Ano? Bakit? Hindi naman ako preso dito, Mama!" galit niyang sagot.

"Stefany, wala akong panahon sa mga drama mo. Sundin mo na lang ang sinasabi ko. Para rin 'to sa ikabubuti mo," malamig na tugon ng ina habang naglalakad palayo.

Halos mag-init ang ulo ni Stefany. Hindi na niya napigilan ang kanyang emosyon. Bumalik siya sa kanyang kwarto at doon ibinuhos ang lahat ng sakit na matagal na niyang kinikimkim.

"Hanggang kailan ako tratong ganito? Hindi ba nila naiintindihan na tao rin ako, may nararamdaman, may sariling desisyon?" bulong niya habang paulit-ulit na hinahampas ang unan.

Ang sakit, ang galit, at ang pagkabigo ay tila naging isang malakas na bagyo sa kanyang dibdib. Hindi niya napigilan ang pagbagsak ng mga luha.

"Lahat na lang ba ng bagay ay kontrolado nila? Wala na ba akong karapatang maging masaya?!" sigaw niya, kahit alam niyang walang makakarinig.

Napatigil siya saglit, huminga ng malalim, ngunit ang kirot ay nanatili. Napaupo siya sa gilid ng kama, tumitig sa bintana, at nag-isip ng paraan upang makawala sa mundo kung saan pakiramdam niya ay nasasakal siya. Sa kanyang isip, isang bagay ang malinaw: Hindi na ako magpapakulong dito nang ganito. Kailangan kong gawin ang gusto ko.