Chapter 54
STEFANY Habang nakaupo ako sa veranda ng bahay, iniisip ko ang lahat ng nangyari nitong mga nakaraang araw. Hindi ko maitatanggi na napapagod na ako, hindi lang sa pisikal kundi pati sa emosyon. Ang dami kong iniintindi—si Andrea, si Brion, at pati na rin ang sarili kong takot na baka hindi ko kaya ang mundo na ginagalawan niya. “Ang lalim ng iniisip mo,” boses ni Yve ang bumungad sa akin. Hindi ko napansin na nakalapit na pala siya. Napatingin ako sa kanya, ang tito ni Brion na para bang alam lahat ng bagay. “Hindi naman po,” sagot ko, pero alam kong halata ang kababawan ng depensa ko. Umupo siya sa tapat ko, dala ang tasa ng kape. “Stefany, kilala ko ang pamangkin ko. At kilala ko rin ang sarili ko. Pero mas gusto kong makilala ka. Bakit parang lagi kang may alinlangan sa sarili mo p
- Writer
