Sereia's POV
PAGKATAPOS kong kumain ay nagtungo ako sa kuwarto, may dala-dalang sopas. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at parang pusang naglakad palapit sa kama.
"Naririnig ko ang mga yabag mo, wifey-baby."
Napatigil ako sa paglalakad nang magsalita si Llan. Itinirik ko ang aking mga mata, saka inilapag sa maliit na mesa na katabi ng kama ang ginawang sopas.
"Kumain ka na," sabi ko.
Tinanggal ni Llan ang braso na nakatakip sa mga mata niya, saka tumingin sa akin. "Ano?"
Itinuro ko ang sopas. "Kain na."
Tumaas ang kilay ni Llan. "Sopas?" Mahina itong tumawa. "Wala akong sakit."
Mabilis kong diniinan ang sugat nito.
"f**k! Ouch!" agad na sigaw niya at bumangon.
Napangisi ako. "So wala kang sakit?"
Pinandilatan niya ako. "Ewan ko sa 'yo."
Inirapan ko ito. "Kainin mo 'yang sopa
