Pigil ang tawa ko habang pinagmamasdan ang dalawa na tila mga basang sisiw na nakabulagta sa gilid ng lawa. Habol-habol nila ang kanilang mga hininga dahil sa pagod at labis na kaba. Sino ba namang hindi mapapagod kung wala silang ibang ginawa kundi ang tumakbo nang tumakbo. Mabuti na lang at naisipan nilang lumaban matapos ang ilang minutong pagtakbo at pagtatalo.
Hindi ko alam kung dahil ba ‘yon sa mga pinagdaanan namin, pero madaling-madali lang para kay Clastine na labanan ang tatlong halimaw nang magkasabay-sabay at wala siyang ibang item na ginamit kundi ang sandata niya lang.
Pero hindi naman naging madali sa kanya na matalo ang mga halimaw. Nasugatan at nagtamo rin siya ng pinsala na agad namang pinagaling ni Amara.
Hindi ko mapigilang matuwa at mapangisi nang makita ng mismon
