Narrator’s Point of View
Nakatingin lang mula sa malayo si Amara sa kanyang mga kasamahan. Gustong-gusto na niyang lumapit ngunit kailangan niyang manatili sa kinaroroonan niya hangga’t hindi nagbibigay ng senyales si Leo. Kaya wala siyang ibang magawa kundi ang maiyak mula sa kinatatayuan niya.
Ramdam na niya ang pamamaga ng kanyang mga mata kakaiyak, pero wala siyang pakialam. Iyon ang pamamaraan niya para alisin ang mga emosyon na nagpapabigat ng pakiramdam niya. Gano’n na ang ginagawa niya noon pa man sa Sereia. Lumaki siyang walang ibang sinasandalan kundi ang sarili niya.
Kung may nag-iba man sa buhay niya, ‘yon ay nakatagpo siya ng mga taong handa niyang maging sandalan, lalong-lalo na si Clastine. Kaya naman labis-labis ang kasiyahan niya nang makita itong ligtas. Malaki rin
