Lightless Sunshine

Chapter 14

Chapter 14

I took a deep breath and wiped off my tears. Nilinis ko ang kalat na natapon sa akin. Wala akong magawa kundi ang magsuot ng P.E uniform na nasa locker ko. Wala naman kasi akong extra uniform na dala kasi Friday naman ngayon.

Hindi ako sa classroom dumeritso pagkatapos kong makapagbihis. Instead, I went to the rooftop and sat on the edge of it. Napapikit ako at napangiti nang mapakla. The heaviness of my chest were starting to decrease. Mabuti nalang at dito ako dumeritso. Ayaw kong ilabas ang sama ng loob sa mga kaibigan ko, baka makapagsalita na naman ako ng hindi maganda tapos pagsisisihan ko lang sa huli.

Hinawakan ko ang maikling buhok na nilipad ng hangin. Paulit-ulit aking marahas na nagbuga ng hangin upang pagaanin ang dibdib.

"Haaaays..." may kalakasan kong sabi at napamulat ng mga mata. Tumingin ako sa nakakasilaw na araw at itinaas ang isang palad na animo'y aabutin ito.

"You're here..." hindi na ako nagulat nang may boses na narinig. Kanina ko pa nararamdam ang presenya niya sa likuran ko ngunit pilit kong magpatay malisya.

"I guess so," I answered with a shrug. Ibinaba ko ang kamay at itinikod nalang ito sa aking gilid.

"This was my favorite spot when I was on high school." he opened up.

"This place looks amazing though. I can't blame you with that."

"Yeah."

A long pause stretched over us. Umupo siya sa tabi ko at parehong nakalutang ang mga paa namin sa matayog na lugar dito sa school.

We sighed in unison.

"You're one of the most strongest woman I've known, Sunshine." he suddenly said.

Saglit ko siyang tiningnan at agad ding umiwas ng tingin.

"Bata ka pa lang kilala na kita. We may not be that close before but I've known you. I know you since you were a kid." aniya.

"Noong namatay ang mama mo, ngumiti ka pa rin. You smiled despite of the fact that your lovely mother just passed away. You smiled regardless of the struggles you've been facing." there was a tone of pride on the way he said it.

I felt a lump in my throat. "What w-were you saying?"

"You're not okay. I can feel it." he seriously said. "You are expert of hiding your true feelings. Ni ang pag-iyak ay pinipigilan mo. And when it's too much to handle, you'll just breakdown..." aniya. "You can't keep on doing this, Sunny. Stop restraining yourself from showing what you really feel. If you feel crying, just cry. Don't keep it within you."

Umingos ako at natawa ng walang halong kasiyahan sa mukha. Kung sa pagkamangha ba o sa pagkairita, hindi ko alam. Nilingon ko siya at nagtama ang aming mga mata. "At paano mo naman nasabi, aber?"

Hindi siya sumagot at sa halip ay tumitig lamang siya sa aking mukha. Naasiwa naman ako at na-conscious agad sa sarili. May dumi ba sa mukha ko?

Kulangot perhaps?

AAAAAAAAAAHHHHH NAKAKAHIYA!

Napatili ako sa aking isipan. Nag-iinit ang aking buong mukha. Napapalunok na pasimple kong dinukot ang cellphone na nasa bulsa at nanalamin sa screen nito.

Nakahinga ako mang maluwag nang makitang wala naman. Hinarap ko ulit siya at tinaasan ng kilay.

"Are you going to stare at my face the whole day?" mataray kong tanong.

Atsaka lamang siya natauhan. Nakita kong medyo namula ang kaniyang magkabilang tenga. He fake a cough and straightened his back.

He sighed deeply and shook his head. He then looked at me with a serious with hesitancy on his eyes. Parang may importante siyang itatanong ngunit parang may pumipigil sa kaniya.

"Spill it." engganyo ko sabay ngiti ng maliit.

Tumihikhim muna siya. "I just wanna ask if you already had your second session—" I cut him off.

"I'm fine and I don't need it. I'm just stressed that day that's why I unconsciously hit my head on the trunk." sabay tawa ko. "Don't worry about me, wala naman akong sakit sa utak." dagdag ko ng may diin.

"I-I'm just concern, you need to be—"

"Okay nga lang ako, okay? I'm pretty fine!" ngumuso ako at sinamaan siya ng tingin. Naiinis na ako sa totoo lang. I don't have a problem with my mental health.

He sighed in defeat. "Alright..." walang magawang saad niya. "Anyways, how are you?" aniya sa pilit na siglang boses.

Napangiti naman ako ng maliit dahil sa ginawa niya. He knew I wasn't comfortable with the topic so he's avoiding it now.

"Okay lang naman ako. Masaya roon sa bagong bahay na tinitirhan ko. They welcomed me with wide, warm arms."

"Really?" his brows shot up like it was as though he wasn't convinced on my answer. Tumango ako at mas pinalawak pa ang pagngiti. Pinanliitan niya ako ng mga mata na para bang sinusuri ako. Ilang segondo lang ay ngumiti na siya.

"So, why are you here?" tanong niya.

Hindi ba siya nauubusan ng tanong? Dati hindi naman siya madaldal ah? He's actually aloof and lonely. Kung wala lang ang mga pinsan niyang lalaki, tiyak na iisipin kong boring ang childhood days niya.

"Kapagod um-attend sa klase," maikling sagot ko. Iniiwasan kong sumagi na naman sa isip ang nangyari kanina.

He chuckled manly. Bigla niya akong inakbayan. I stopped and blinked my eyes. I could feel my blood running up to my cheeks. My heart seems to forget how to beat. Is this a bad thing?

"Where's the good student Sunny?" he said under his breath, and right at the moment, my breathing totally stop.

___

Umuwi na rin ako matapos ang pag-uusap namin. Hindi na ako pumasok sa klase namin dahil gusto kong kahit papaano ay matahimik ang kalooban ko. Walang iniisip na kahit ano. Gusto kong maglinis ng katawan, maglublob sa bathtub at kumain nang marami. I think I needed those to free myself from these never ending stress.

Nang maggabi na ay inatake ako ng insomnia kaya napilitan akong uminom na naman ng sleeping pill.

Habang natutulog, sumagi sa isipan ko ang mga masasayang araw ko noong buhay pa si mama. Noong buhay pa si papa at kompleto pa kaming pamilya. How I wish I could turn back the time.

The next morning, I received a slap from Helios' wife for hurting her daughter. Nagsumbong pala si Quinn sa ina at ang huli naman ay hindi inalam kung alin ang totoo o hindi.

Of course, she's her mother. Paniniwalaan talaga niya ang anak niya. Aside from slap, nakatanggap din ako ng mga insulto mula sa kaniya. Helios on the other side, kept his mouth close. He didn't even bother to know the truth first before deciding who not to punish.

Nakakasama ng loob...

Matamlay akong pumasok sa school namin. Hinintay kong dumating si Eleazar sa harapan ng classroon ko para humingi ng tawad sa'kin pero naghintay lang pala ako sa wala. This is the first time na nangyari ito. Kung mag-aaway man kami, kung hindi ako susuyuin sa chat, pupuntahan niya ako sa bahay namin para makipagbati.

Pero ngayon...

I waited for him to make tge first move. Kasi bakit naman ako ang hihingi ng tawad, 'di ba? I did no wrong. Sa pagkakatanda ko ay wala akong nagawang kasalanan. Wala akong ginawa kay Quinn.

I waited for him, but even his shadow has nowhere to be seen. Sa tuwing pinupuntahan ko siya sa klase niya, it's either hindi siya pumasok sa subject na iyon or maaga na siyang nakauwi. Minsan gusto ko nalang matawa sa frustration. Halatang iniiwasan niya talaga ako.

Tumagal iyon ng isang linggo hanggang sa mahuli ko rin ang oras niya. Nakita ko ang likuran niya habang nakaupo sa isang table sa loob ng caferia. I smiled at myself and decided to startle him.

Pero napahinto rin ako nang makitang hindi pala siya nag-iisa sa table na iyon.

Humapdi ang puso ko.

"E-Ele..." I uttered his name weakly.

From laughing softly, his voice began to get lower hanggang sa mapalingon siya sa akin.

I stood in front of him, hindi alam ang gagawin. I was so ready to lower my pride and take the initiative to apologise even tho I shouldn't be the one doing it. Handa na akong magpakababa ng ego ko bilang babae at humingi ng tawad para lang magkaayos kami and yet... ito lang ang sasalubong sa akin.

"Sunny," he acknowledged my presence.

I fake a smile and hugged his waist. Tiningala ko siya at hinalikan sa pisngi. "Good m-morning, babe."

I was expecting him to return the kiss but he only kept on staring at me. Naaasiwa at nahihiyang ngumiti muli ako.

"Uh, recess niyo?" I asked and smiled sweetly.

Napakurap naman siya at tumango. He guided me to sit beside his seat and I quickly sat down. Nabuhayan ako ng loob nang hinawakan niya ang kamay ko sa ilalim ng lamesa at marahan itong pinisil.

"I'm sorry..." he mouthed sincerely. Natunaw agad lahat ng tampo ko sa kaniya nang sabihin niya iyon. Iyan lang naman ang hinihintay ko eh.

I know being dependent on him is a bad thing. But what can I do? Nasanay na akong nandiyan siya. It's like having a boyfriend at the same time your bestfriend. I am having that two kaya alam kong mahihirapan ako kung magkakahiwalay kami.

"Do you want to eat something? I'll buy you one," he asked softly and caressed my cheek.

Tumango ako at mas lumawak ang ngiti.

Tumayo siya at hinalikan muna ako sa noo. Pinagmasdan ko siyang maglakad patungo sa counter area habang namimili ng pagkaing ibibigay sa akin.

"Sunny," unti-unting nawala ang ngiti sa aking labi nang marinig kong tinawag ni Quinn ang pangalan ko.

Walang emosyon kong sinalubong ang kaniyang mga mata. There was a sudden softness on her eyes that tells me to be cautious. What if this is just another trick of her?

She smiled apologetically and bowed her head a bit. "I-I'm sorry..." she whispered.

Naikuyom ko ang kamao ko.

"Stop the act. If you're planning to break us apart, try harder." ngisi ko at sinulyapan si Eleazar na panaka-nakang tumitingin sa akin. "He's head over heel in love with me, Quinn. Do you really think maghihiwalay kami JUST because of your unprofessional behaviour?" saad ko ng may pang-iinsulto sa aking boses.

Nawala bigla ang emosyon sa mukha niya. She straightened her back.

My smirk got even wider.

Bullseye.

"Poor you, you keeps on telling how pity I am for having nothing when the truth is, ikaw naman talaga ang walang-wala sa ating dalawa. I've observed Helios' favorite daughter is Trisha... His favorite children is the twins. Gano'n rin si Luna. Well, well, well, sino ba naman kasi ang gugustuhing mahalin ang isang batang babae na mukhang manang, 'di ba? Aside from it, attention seeker ka rin. Obvious masyado." humagikhik ako para mas lalo siyang asarin.

"As far as I remember, wala ka ngang friends dito sa school, right? If it was not because of me, tingin mo ba may kakaibigan sa'yo rito? Poor you, Quinn..." pinungay ko ang aking mga mata at tinginan siya mula ulo hanggang paa. Ngumisi muli ako nang mapansing ano mang oras ay iiyak na siya. "I feel bad for you, lil sis. Ano? Iiyak ka? Ngangawa ka na naman? Playing victim ulit? Susumbong ka sa mama mo? Aww... bata ka pa nga talaga. Nagsusumbong sa mama."

"B-Bitch." she uttered. Nangingitngit sa inis ang kaniyang mga ngipin.

I smiled sweetly at her. "Yes, I'm a b***h, slut, w***e or whatever you call that. Saan ba ako galing, right? Anak ako ng tatay mo, eh. Your dad is an asshole so expect me to be one,"

"My dad is not an asshole!" she hissed.

Inosente ko siyang tiningnan. "Oh, really? What should I call him, then? A womanizer? An unfaithful bastard who f***s my mom and impregnate her because his wife wasn't enough? Iyon ba ang gusto mong marinig? Quinn dear... let's accept the fact na nagkaanak ang tatay mo sa ibang babae. I am the fruit of their love." I giggled.

"Hindi niya minahal ang nanay mo!" sunod-sunod ang pagtulo ng kaniyang mga luha. Galit, poot, sakit at panliliit sa sarili ay rumerepleksyon sa kaniyang mukha. "Si mommy lang ang mahal niya! He didn't love your mom. And will never be. Don't—"

"Hush, it's okay. I know it's hard to accept the truth, dear. Don't be a crybaby over a small argument." I cleared my throat and took a glance at Eleazar who was still busy buying a food for me. Nagtama ang mga mata namin kaya ngumiti ako nang matamis. "My mother and your dad loves each other... Sa tingin mo ba mabubuo ako kung hindi nila mahal ang isa't isa? No, honey. You're wrong. Your dad fell out of love from his wife and he found warm on my mother's presence."

Pulang-pula na ang kaniyang mukha ngayon sa galit. Halos tumalon naman ako sa saya. Kung hindi ko siya magagantihan sa mga pisikal na sakit na idinulot niya sa' kin, ang emosyon naman niya ang paglalaruan ko.

"You have a crush on him Eleazar, huh? I can't blame you, though. He's handsome, smart, athletic, rich and kind. Who wouldn't fall for that guy, right? Seryoso pa sa akin." I then averted my eyes from Ele to look at her face. "He introduced me to his friends, family and he even promised me to marry him after we graduate on college." I menacingly smiled. "Stop being so delusional, Quinn. Yes, pinagtanggol ka niya no'ng nakaraan but that's all. He sees you as a weak person kaya tinulungan ka niya. Huwag kang mag-assume masyado. Can't you notice it? Ang turing niya sa'yo ay parang nakababatang kapatid."

And the she lost it, she stood up and was about to give me a slap but I held her hand midway.

"I'm warning you, Quinn. Stop pestering me or I'll fight you back." I seriously said. "Hindi mo pa ako gaanong kilala so you better step back before my devil side shows up."

Binitawan ko ang kaniyang kamay at ngumiti kay Eleazar na kakarating lang. He smiled and sat down beside me.

"You okay, babe?" tanong niya sa akin.

"Yes, yes. I'm fine." sagot ko. "Baka ang isa diyan ang hindi okay..." bulong ko.

"Ha?" napatingin siya kay Quinn. "Oh, Quinn? What happened? Umiyak ka ba?" he worriedly asked.

Napatingin muna sa akin si Quinn bago siya lumunok at nagbaba ng tingin. "I-I... I'm okay, Ezar..."

"Are you sure?"

"Y-Yes... m-maanghang pala itong pagkain ko," she lied.

I mentally laughed.

__________

Quinn eventually stopped flirting with Eleazar. Mabuti naman at natauhan din. She's too young for his types. She distanced herself from us. Sa tuwing nakakasalubong namin siya sa hallway ay iiwas siya at magkukunwaring may ginagawa. Nakokonsensya na nga ako dahil aminado akong sobrang harsh nong mga sinabi ko sa kaniya no'ng nakaraan. She still young to hear those unfiltered words.

Alam kong nasaktan ko siya emotionally. They used to have a perfect family at sa ilang buwan na paninirahan ko sa kanila ay naramdaman ko kung gaano magmahal si Helios sa mga anak niya. He treats his children fairly. Well, except for me.

Gusto kong humingi ng tawad kay Quinn pero kung gagawin ko iyon, baka mas lalo lamang siyang magalit sa akin. At may posibilidad pa na ulitin niya ang mga ginawa niya dati. She needs to learn in order to grow up. Hindi pwedeng ako paiiralin ko na naman ang pagiging mapagkumbaba sa kapwa.

Kaya ako inaabuso eh.

"Babe, you're spacing out." puna ko. Nandito kami ngayon sa library para mag-aral. He accompanied me para turuan ako ng ilang mga topic na hindi ko masyadong naiintindihan.

Kumunot ang noo ko nang mapansing nakatitig lang siya sa librong binabasa. Ilang ulit niya na itong binabasa pero walang hindi ito nags-sink in sa utak niya.

Kinuha ko iyon gamit ang kaliwang kamay. "Babe." I uttered worriedly.

Napakurap siya at tiningnan ako.

"Ayos ka lang?" nag-aalalang tanong ko.

Lumunok muna siya bago tumango. "Y-Yes,"

"Kanina ka pa sa pahina na 'yan, hindi ka nakakausad. May problema ba?"

He sighed and nodded. "Ayos lang ako,"

"Are you sure?" inilapat ko ang palad sa kaniyang noo pero hindi naman siya mainit. "Wala ka namang lagnat, ah?"

"Maayos lang ako. May iniisip lang," aniya.

"Babe," tawag niya sa akin matapos ang katahimikang namayani sa amin.

"Hmm?" I smiled.

"I'm sorry..." bulong niya at namumungay ang mga matang tiningnan ako.

"Ha? Bakit naman?" I sweetly asked and hooked my arms around his waist. "Kung dahil pa rin ito sa nangayari no'ng nakaraan, okay na 'yon. I already forgave you."

"No, that's not what I meant." he sighed deeply and looked away.

Nabura ang ngiti ko. "Then why are you sorry? May ginawa ka bang kasalanan?" I jokingly arched him a brow.

He shook his head.

"Let's end this." he coldly said.

Saglit akong natigilan.

Hindi makapaniwalang natawa ako. "End what?"

"This..." he muttered. "...us."

"Bullshit, babe. Are you kidding me?" napalayo ako sa kaniya. "Babe, are you out of your mind? W-What are you saying?"

"I... I'm sorry. I-I fell out of love," he looked away.

Umawang ang aking labi at pakiramdam ko ay para akong binuhusan ng malamig na tubig. Naiiling na tumawa ako nang mapakla. "You're just confused. Let's not talk about it right now. Mukhang hindi talaga maayos ang pakiramdam mo, kung ano-ano nalang lumalabas diyan sa bibig mo, eh."

Kinuha ko ang mga gamit sa lamesa at mabilis na inilagay ito sa loob ng bag.

"I'm serious, Sunshine." rinig kong saad niya.

Umiling ako at nangilid ang luha. "No, you're not. You gotta be kidding me, Eleazar. How can you say those words right in front of my face? Are you dumb? What do you expect from me? Hindi masasaktan? H-How can you say those words, huh? Three years. Three years na tayo..." pumiyok ang aking boses.

"Babe..." he called.

"Stop joking around with me, E-Eleazar!" malakas kong singhal sa kaniya at sunod sunod na dumaloy ang mainit na luha sa aking pisngi. "You fell out of love? Seriously? Eh sabi mo pa nga kanina mahal mo'ko, 'di ba? 'Di ba?"

"Sunshine..." he uttered my name softly.

"Hindi, eh. You're being unfair here! Ang sabi mo pa kanina mahal mo'ko, 'di ba? Tapos ngayon... sasabihin mo sa akin iyan?" puno ng hinanakit na pahayag ko.

"Ele... please, b-bawiin mo iyong sinabi mo." nanginginig ang boses na pakiusap ko.

He licked his bottom lip and stood up. Napatingala ako sa kaniya. "I'm sorry,"

Mas lalo akong napaiyak. He lifted his hand and wiped my tears gently.

"I loved you. I really did love you, Sunshine..."

"Ele naman..." iyak ko. "Is this because of Quinn? Dahil ba ito sa kaniya, ha? Dahil ba?!" I punched his chest.

"No. Of course, not. She has nothing to do with this," he pulled me closer to his body. Napasubsob ako sa kaniyang dibdib. "I don't wanna be unfair with you so I'm doing this. After I realized what I did to you for the last few weeks, I feel like I don't deserve you anymore. I don't deserve your love. You were always there for me but when the time you needed me the most, wala ako roon. Tinalikuran kita. Mas pinaniwalaan ko ang iba kaysa sa'yo. I didn't even make a move to apologise and it feels like I'm too jerk to be with someone like you. You're too good to be true,"

"Ele..." I cried harder. "Please, wag mo'kong iwan, please? Ikaw nalang ang meron ako ngayon. Iniwan na nila akong lahat... Please? Please?"

"Hindi kita iiwan. Nandito lang naman ako palagi. You'll always be my Sunshine." he kissed my temple.

I shook my head and pushed his chest. Tumalikod ako at dali daling kinuha ang mga gamit na nasa lamesa bago patakbong umalis sa lugar na iyon. Narinig kong tinawag niya nang paulit-ulit ang pangalan ko ngunit hindi na ako lumingon.

Tuloy tuloy ako sa pagtakbo habang walang humpay sa pag-agos ng aking luha. Walang direksyon ang aking tinatahak na daan ngunit nang makita ang pamilyar na piguro ay napahinto ako.

Hinawakan ko ang aking naninikip na dibdib nang huminto ako sa kaniyang harapan.

"Icarus..." I cried like a child and without a further warning, I threw myself to his body and hug him tight.

Hindi pa siya nakakabawi sa gulat nang niyakap niya ako pabalik. He caressed my head and then I felt his lips touching me there. I felt the comfort and warm while hugging his body. It feels like I am home in his arms. Pakiramdam ko nakahanap ako ng kakampi sa bisig niya. I never thought hugging someone while you're in pain can lessen the pain.

"I-Icarus... ang sakit na..."

He sighed deeply and whispered, "It'll be okay..."