Special Chapter 2
I have bonnet in my head dahil naglagasan na ang mga buhok ko. Halos hindi na rin ako makilala lalo kung ang huling memory sa akin ay yung malusog na ako. Hindi ko na kayang buhatin ang sarili kong mag-isa. Ne, ang pagtayo ng walang umaalalay ay hindi ko na rin kaya. Julius carefully assisting me to sit properly on my wheelchair at itinulak ako nito paharap sa gate namin. Nag huhurumintado ang dibdib ko sa sobrang kaba. "They're here. May inutusan akong tao na magbantay para masiguro kong may maabutan tayo" Hindi ako nagsalita dahil sa kaba at mas lalo pang lumakas yun ng pindutin na nito ang doorbell. Naka tatlong pagpindot pa si Julius bago may sumagot sa intercom mula sa loob. The moment I heard my mom's voice made me cry. God! I missed her so much. "Who's that? " "Tita, I
- Writer
