Chapter 22

1956 Words

Nicole MALAKI ang pasasalamat ko nang hindi tumabi sa akin si Jason sa pagtulog. Tama lang din 'yon dahil may sakit ako, mas magiging komportable ang pwesto ko kung wala akong katabi dahil malaya akong nakakagalaw sa kama. Nang magising ako, imbes na bumuti ang pakiramdam ko ay lalo lamang bumigat, ngunit dahil ayaw kong magpaawa, pinilit kong bumangon upang maipaghanda sila ng agahan. I was glad when I finished cooking kahit papaano. Umakyat ako ng second floor upang tawagin si Brick pero nasa kalagitnaan pa lang ako ng pag-akyat ay nakita ko si Jason na pababa ng hagdan. Saglit at pareho kaming natigilan nang magtama ang paningin naming dalawa. "Is there anything you need?" malamig ang boses na tanong niya sa akin. Mabilis akong umiling bilang tanggi. "Gusto ko lang tawagin si Brick

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD