Madilim na sa labas, at ang tunog ng tiktik ng orasan sa dingding ng apartment namin ay tila mas lumalakas habang tumatagal. Nakaupo ako sa sofa, hinihintay ang pagdating ni Elise. Sinabi niya kaninang umaga na pupunta siya sa bahay ng papa niya para maghatid ng ilang gamit. Akala ko saglit lang iyon, na babalik agad siya. Pero maghahatinggabi na at wala pa rin siya.
Naguguluhan ako. Hindi ganito si Elise. Hindi siya ‘yung tipo ng tao na basta na lang hindi magpapaalam o hindi magbibigay ng update kapag matatagalan siya. Ilang beses na akong tumingin sa cellphone ko—walang text, walang missed calls. Nakakaramdam ako ng kaba, pero pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Baka naman may nangyaring emergency sa bahay ng papa niya. Pero bakit walang kahit anong message?
Maya-maya pa, narinig ko
