The Rebellious Princess

Chapter 5

CASSANDRA

Paalis nanaman ako ng bahay kasi alam kong andito din yung mga magulang ko. Hindi kasi ako mapakali pag alam kong andiyan lang sila. Kaya pag alam kong andiyan sila mas gugustuhin kong umalis at magtungo nalang ng bar.

Pero, kapag minamalas ka nga naman. Pagkababa ko palang ng hagdan ay nakita ko na agad ang mga mapagmahal kong magulang na nakaupo sa salas at nakatingin sa akin ng matiim.I didn't bother looking at them at diretso lang na bumababa ng hagdan. Malapit na ako ng pinto at lalagpasan ko na sana sila.

"Where do you think your going Cassandra?'' tanong ni Mommy sa akin but I just stood there without looking at them and say,

"Why? Do you even care where I might go?" mapait kong sagot sa kanya, kasi alam naman namin na wala silang pakialam sa akin.

"I'm your Mother, Cassandra! I'm asking you, where the hell are you going?" sigaw niya sa akin but I just ignored her and turn around to leave. Pero bago pa ako makahakbang sumigaw nanaman ito ulit.

"Don't turn your back on me, Cassandra! We give you all what you need. Lahat binigay namin sa'yo, tapos ganyan ang isusukli mo. How irresponsible daughter are you?'' mapag-insultong pahayag niya, I turn my back and face her.

"You gave me all? Yeah... but you never treated me as your own. Why bother telling me that when we all know that you never give the love I deserve. Is that what you call a daughter?" sarkastikong saad ko.

"We give you all, money, cars, and all! Hindi pa ba sapat yun sayo? You get all what you need with money." she said while looking at me intently, tinignan ko si Daddy pero wala lang siyang pakialam kahit na magsigawan pa kami sa harap niya.

"What a perfect family to have." bulong ng isip ko bago sinagot si Mommy.

"You're kidding... right? Para sa inyo mas mahalaga ang pera? Sad to say... Mommy, but I'm not like you. Love is what all I needed, but you can't never give it back to me as much as I love you. Money is all that important to you. Kulang na nga lang sambahin niyo ang pera niyo." hindi na ako nagulat nang makatanggap ako nang sampal mula kay Mommy. I didn't react because I'm used to it. Maybe, they were happy seeing me hurt.

"You little brat! How dare you talk to me that way! Wala ka talagang kwenta!" nanggagalaiting saad niya.

"Kailan pa ako naging mabuting anak sa inyo? Don't act as if you've been a good parents to me. Kahit kailan hindi ko naramdaman sa inyo yun! Parehas lang tayong walang kwenta.'' galit ko ding sumbat sa kanya. I loath them so much.

"Ungratefull child!" sigaw ni Mommy na kunwari sumisikip yung dibdib niya at umiiyak. Pero sinong niloko niya? Malamang hindi ako, kasi lagi niya nang acting yan. Nagpapaawa siya para kampihan siya ni Daddy at pagtulungan ako. Ako na nga 'tong nasampal siya pa ang umiyak.

"What a great pretender. Tssked!" mahinang bigkas ko.

"Kailan ka ba titinong bata ka, wala kang respeto. Kung hindi ka lang!" galit na sigaw ni Daddy habang inaalo niya ang nagkukunwaring si Mommy.

"What, Daddy? Why don't you continue what you were about to say? Bakit di mo tinuloy?'' sarkastiko kong sabi habang naiiritang nakatingin sa umaakting kong Ina.

"Leave the house right now! You little demon! Wala kang galang! Umalis ka na at pumunta sa impiyernong kinabibilangan mo!'' sigaw niya habang inaalo niya pa din si Mommy na hindi pa tumitigil umiyak. Too dramatic, pang famas award talaga ang bet ng Mommy ko.

"I've been in hell for almost, all my life. And I'm glad to say that I'm with the King and Queen. What a perfect family from hell. What can you say about that Da__" 'di ko pa natatapos yung sinasabi ko nang may natanggap nanaman akong sampal but this time, galing naman ito kay Daddy. Halos mapaupo na ako sa sobrang lakas nang natamo kong sampal. But I didn't let them see na nasasaktan na ako.

"What did you say! Wala ka talagang respetong bata ka! Wala kang utang na loob!" galit na galit niyang sabi habang nakatayo siya sa harap ko.

Tumawa lang ako habang pinupunasan ko yung dugo sa gilid ng labi ko. Even if it hurts me so much, I didn't let them see it. My tears were about to escape but I never let them fall. They will never be worth crying for.

"Is that all your strength, Daddy? Why can't I feel it? Bakit parang wala lang?" nang-uuyam kong sabi habang nakatingin nang masama kay Daddy. Pagtingin ko sa may hagdan, nag aalalang mukha ni Daniel ang nakita ko. Lalapit sana siya nang pigilan ko ito.

"Don't come near me, Daniel. Just stay there..." natigilan siya sa paghakbang sa sinabi ko.

"But, Ate your bleeding..." nag aalalang bigkas nito sa akin, I smile at him and say,

"I'm okay, Daniel. Ate will surely gonna be fine, don't worry too much."

"Umalis ka na sa bahay na ito, demonyo kang bata ka!" sigaw nito sa akin at lantaran akong pinapalayas.

"You don't have to tell me that. It's better to leave this f*****g demon's house, so that I can't be with you all the time." taas noo kong sabi, aalis na sana ako nang magsalita ulit siya.

"Let's see kung hanggang saan ang kaya mo! You leave this house without anything. Do you hear me you ungrateful child!''

Dinukot ko yung susi ng kotse ko, atm cards, at credit card sa wallet ko and throw it all to him bago ako umalis at lumabas na ng bahay. Narinig ko pa ang pagtawag sa akin ni Daniel pero hindi na ako lumingon pa. Pagkalabas ko ng bahay, agad kong pinara ang taxi na paparating at nagpahatid sa bar. I need to get myself drunk this time, tsaka na ako mamomoblema kung saan ako tutuloy.

"Getting myself waisted, will be the easiest way to escape this kind of tortured pain." mahinang bulong ko habang lulan ng taxi.

Pagkababa ko ng taxi, nagbayad na ako at pumasok na ng bar. Maingay, mausok, amoy alak ang unang bubungad sa'yo. Pero wala na akong pakialam, all I wanted to do is to get waisted. Pagkaupo ko pa lang sa bar counter ay nag-order na agad ako. Wala pang ilang minuto nang nilapag niya ito at agad kong nilagok and ordered more.

Chester

Nasa bar kami ngayon nina Dylan at Marc. We are here to have some fun, pero naagaw agad ng babaeng papasok ang paningin ko. She was like a Goddess sent from heaven, pero parang may mali sa kanya. I look closely at napagtanto ko ang natuyong dugo sa gilid ng labi nito.

I heard her ordered hard drinks at napamaang ako nang minsanan niya lang itong tunggain at umorder ulit nang isa, dalawa, at marami pa. Gusto ko siyang lapitan pero nag aalangan ako, baka itaboy niya lang ako.

Tumingin ako kay Dylan nang nakangisi dahil sa naisip kong paraan para makalapit dito. Hindi ko alam kung papayag siya pero wala na akong ibang maisip pang paraan para makalapit dito.

"Don't look at me that way, Chester. Parang ayoko nang binabalak mo ah." umiiling na saad nito bago nilagok ang alak na hawak niya.

"Gusto ko lang makalapit sa kanya nang hindi niya ako tinataboy. At sa iyo lang siya hindi nag-susungit." pahayag ko habang nakatitig pa din sa walang tigil na pag inom ng babaeng nasa counter.

"Okay, let's go before she gets herself waisted." sabi nito at nauna nang maglakad papunta sa direksiyon nito.

"Thanks, Bro." pasasalamat  kong saad sa kanya at sinundan ito papunta sa kanya. But sad to say, lasing na siya nang makalapit kami. Ikaw ba naman ang tumungga nang halos maubos niya na ang bote nang hard drink. Malamang sa malamang, tumba ka na. At bago pa tuluyang bumagsak ang ulo niya sa table ng bar counter. Agad ko na itong nasalo at inihilig sa dibdib ko.