The Rebellious Princess

Chapter 24

Cass

Andito na ako kami sa may parking area. Katatpos lang ng mahaba naming pagkukwentuhan. As much as I wanted to be with him para makabawi pero hindi pwede. Humarap ako sa kanya para makapagpaalam.

"I'm going Dylan. Lahat ng binilin ko sayo, huwag na huwag mong susuwayin ha. We need to be careful, lalo na ngayong may mga taong sumusunod sa akin. Alam kong mga kinikilala kong magulang ang nasa likod niyan. Ayokong mapahamak ka, is that clear Dylan?" nakangiting paalala ko sa kanya habang kunwari inaayos ko ang kuwelyo niya. 

May dalawang tao na nagmamasid sa amin, pagdating ko pa lang sa restaurant alam ko ng nakasunod na sila sa akin. I need to act normally para hindi sila makahalata.

"You take Cass, if you need help just call me. Anytime Cass, I will always be there for you." sabi niya sabay yakap sa akin ng mahigpit. Yumakap din ako sa kanya ng nakangiti. He let go of me and kiss me in my forehead. Nagulat nalang ako ng biglang tumumba si Dylan at napaupo sa may sahig. Pagtingin ko, galit na Chester ang sumalubong sa mga mata ko.

"What the f**k Chester!" sigaw ko sabay lapit ko kay Dylan at tinulungang makatayo.

"Kaya pala after that beach moments! Hindi ka na nagpakita kasi lumalandi ka pala sa kaibigan ko!" sigaw niya sa akin ng nag aakusa.

"Watch your mouth Chester. You don't know anything. Don't judge me as if i'm a criminal." malungkot na sabi ko habang nakaalalay pa rin ako kay Dylan.

"Tsk! Is my friend better than me?" sarkastikong tanong niya sa akin habang masamang nakatingin kay Dylan. Magsasalita sana ako ng magsalita si Dylan.

"Don't treat her like that Chester. You don't know what you're doing. Just let us explain." mahinahong sabi niya sa kaibigan niya

"Explain? What do you think of me? Hindi ako tanga!" sigaw niya sabay sugod kay Dylan at kwinelyuhan niya. Inaawat ko siya pero hindi siya nagpapatinag. Ni hindi lumalaban si Dylan sa kanya, hinahayaan niya lang ito.

"Let go of him Chester!" sigaw ko sabay pilit na tinatanggal ang kamay niya sa kuwelyo ng kambal ko

"Why Cassandra? Is he that important to you?" malungkot na sabi niya sabay tingin niya sa akin, hindi ko siya sinagot

"Just let go of him Chester, you don't have to know everything." malungkot na sabi ko na mas lalong nagpatindi ng galit nito.

"Damn Cassandra! After that, akala ko okay na tayo! Yun pala kagaya ka din ng iba! You're a b***h!" sigaw niya sabay pabalyang binitawan niya ang kuwelyo ni Dylan. Dahil sa narinig ko hindi ko naiwasang masaktan. It totally hurts na galing mismo sa taong mahal mo ang salitang ayaw mong marinig. Magsasalita sana si Dylan ng pinigilan ko siya.

"Just let him be." bulong ko sa kanya sabay ayos ng damit nito

"Wow! ang sweet naman Cassandra." sarkastikong sabi ni Chester sa akin

"Chester let us explain. Mali yang iniisip mo about sa kanya." nakikiusap na sabi ni Dylan 

"Mali? then explain what's going on Dylan! You are my friend for a long time pero nagawa mo akong traydorin. You know how much I love her. Pero ano to Dylan! Ginago mo ako!" sigaw niya, masaya akong malaman na mahal niya ako pero at the same time nasasaktan ako kasi hindi niya ako kayang pagkatiwalaan. 

"If only we can say this to you pero hindi pa ngayon Chester. Please trust us." mahinahong sabi ni Dylan habang lumalapit sa kaibigan. 

"Don't you dare Dylan! Mula ngayon pinuputol ko na ang pagkakaibigan natin! You are not worth as my friend! You piece of s**t!" sigaw niya sabay duro sa kambal ko. Naiintindihan ko siya pero hindi ko na mapigilan ang sarili kong huwag magalit sa kanya. Tumingin ako kay Dylan at inalalayang pumasok sa kotse niya.

"Go Dylan, ako ng bahala sa kanya. Mag ingat sa pagmamaneho. Text me kung nakauwi ka na." sabi ko sa kanya habang sinasara ang pinto ng kotse niya

"Paano ka Cass?" nag aalalang tanong niya

"I can take care Dylan, ako ng bahalang kumausap kay Chester. Habang andito ka baka mas lalo pa siyang magalit sa'yo. Just go Dylan." sabi ko sabay taboy ko sa kanya. He left a deep sigh bago niya pinaandar ang sasakyan niya.

Pagharap ko kay Chester wala na siya sa kinatatayuan niya kanina. Nakita ko nalang siya na binubuksan ang pinto ng kotse nito. Mabilis akong nagtungo sa kanya at hinawakan ang balikat nito para humarap siya sa akin. Pero nanatili lang siyang nakatalikod.

"Let me explain Chester." mahinahong sabi ko 

"Explain then." sabi niya pero nakatalikod pa din siya sa akin

"Face me Chester." sabi ko sabay pilit ko sa pagpihit paharap sa kanya pero matigas siya. Ako nalang ang sumiksik sa pagitan ng pinto at ng katawan niya. And i'm shock sa nakita ko, his crying for petes sake!

"Stop overthinking Chester." sabi ko sabay pahid ng luha niya pero iniiwas niya lang ang mukha niya

"How can I react pag ganoon ang nakita ko. You're too sweet, sa loob palang ng restaurant. You're so happy to be with him." malungkot na sabi niya

"It's not what you think it is."

"Then tell me?"

"I can't." umiiling na sabi ko sa kanya

"See! You can't even say kung ano ang namamagitan sa inyo ng lalakeng yun!" madiing sabi niya

"Please Chester, trust me with this. I will tell you soon but not now." malungkot na pakiusap ko sa kanya. 

"Trust you? How can I Cassandra? You can't even explain what's going on!"

"Please Chester! Walang namamagitan sa amin ni Dylan. Just trust me." pakiusap ko sa kanya sabay hawak ko sa kamay niya pero iniilag niya

"Don't you dare touch me! Just get out of my sight Cassandra! Do what you wanted to do! You don't have to explain in the first place. Sino nga ba naman ako?" nasasaktang sabi niya sa akin sabay tabig niya na ikinabigla ko kaya natumba ako at napaupo sa sahig. Akala ko tutulungan niya ako, pero nagkamali ako. He just stared at me blankly at binuksan ang kotse nito at pumasok. Ilang minuto pa ang itinagal niya bago niya pinaharurot ang sasakyan niya. Umasa akong lalabas siya at tutulungan ako pero hindi nangyrai ang inaasahan ko.

Napaiyak ako sa kaalamang hindi niya ako kayang pagkatiwalaan. Ang sakit isipin na ang taong inaasahan mong magtitiwala sa'yo ay siyang unang tatalikod sa'yo. I stayed at the floor for a couple of minutes bago ako tumayo at pumunta sa kotse ko.

Matagal akong nakatitig sa manibela habang umiiyak. Hindi ko matanggap na ang taong mahal ko ay pag iisipan ako ng masama. Kaibigan niya ang kambal ko pero hindi man lang niya ito pinakinggan. Sarado ang puso niya sa paliwanag ko, pero handa ba akong aminin sa kanya ang totoo?

"Maybe, it's better to be this way. It's better that you're hating me para hindi ka madamay sa g**o ko." umiiyak pa ding sabi ko

Kahit masakit kailangan ko munang tiisin ito para sa ikabubuti niya na rin. Ayokong may mangyaring masama sa kanya. Hinding hindi ko mapapatawad ang sarili ko pag may nangyari sa kanya. Kaya mas mabuti ng ganito ang sitwasyon namin. Dahan-dahan kong pinahid ang mga luha sa mga mata ko at tuluyan ng nilisan ang lugar kong saan una kong naramdaman ang sakit at pagkabigo.