The Rebellious Princess

Chapter 23

Cass

Papasok na ako sa may restaurant kung saan kami magkikita ni Dylan. Hindi ko alam kung bakit gusto niya akong makausap. Maybe it's because of Chester, I don't have any idea at all.

Pagkapasok ko pa lang nakita ko na agad siya na nakaupo sa may malapit sa bintana kung saan natatanaw mo ang view ng dagat. Nang makita niya ako, tumayo siya at hinintay niya akong makalapit. And I'm totally shock sa pagyakap niya sa akin.

"Did he know that I'm his twin?" yan ang tanong na nasa isip ko right now. Dahil na rin siguro sa pagkamiss ko sa kanya at mga totoo kong magulang napayakap din ako sa kanya pabalik bago ako bumitaw.

Pinaghila niya ako ng upuan bago siya umupo sa kaharap kong upuan. He was damn happy! I can see it in his eyes. Dahil sa curious ko, tinanong ko siya.

"You seem so happy right now Dylan?" nagtatakang tanong ko, I never see him this happy kaya nagtataka ako.

"Yeah, very happy Cass!" malapad ang ngiting sabi niya

"Mind to share?" nakangiti na ding sabi ko

"Sure, I'll be very glad to share it with you." Sabi niya sabay tawag sa waiter na nakita niya, agad naman itong lumapit.

"What food do you want Cass?" tanong niya sabay buklat ng menu book ng restaurant.

"Ikaw na bahala, any food basta nakakain." Sagot ko sabay libot ng paningin ko sa paligid.

Narinig ko nalang na sinabi niya sa waiter ang order namin. Nang makaalis na yung waiter, I ask him kung bakit ng aba siya masaya. And I was totally shock sa sinagot niya sa akin.

"I found my twin sister." Masayang sabi niya habang nakatingin sa akin.

"Yo-u ha-ve a twin?" nauutal na sabi ko habang kinakabahan. Paano niya nalaman na buhay pa ako?

"Yeah, may kambal ako and we look for her for years. Hindi kami naniwalang namatay siya sa car crash nay un. Mom and I always find a way para makita siya but we always failed. Anf now." Putol na sabi niya sa akin habang nakatingin ng mataman sa aking mga mata na agad ko ding iniiwas.

"You search for her?" gulat na tanong ko sa kanya. Sana noon pa nila ako nahanap para hindi ko naranasan ang sakit at paghihirap na nadama ko sa kinilala kong mga magulang. Alam na ba niyang ako ang kamabal niya?

"We always did Cass. Pero magaling magtago ang kumuha sa kanya. We didn't even notice na nasa kanya pala ang kambal ko. Not until I see her, I don't know kung bakit magaan ang loob ko sa kanya that time. Yun pala, siya pala ang kambal ko na matagal ko ng hinahanap." Masayang kuwento niya sa akin

"How did you know na siya nga ang kambal mo? Are you even sure?" kinakabahan ako sa maari niyang isagot sa tanong ko.

"Yeah, pretty much sure Cass. Since that incident at our house? Hindi na ako mapalagay at sabi ko sa sarili kong gagawa ako ng paraan para mapatunayang tama ang kutob ko." Sabi niya sa akin

Hindi ko alam ang isasagot ko sa sinasabi niya. Naalala ko ang pagkahimatay ko sa bahay nila, Dahil doon medyo nagkaroon ng insidenteng medyo gumulo sa okasyon nila.

"Is that the incident he was talking about? Did he know already?" naguguluhang tanong ko sa sarili ko

"I took some of her hair to test for a DNA and guess what Cass?"

Kinakabahang napatingin ako sa kanya, hindi na ako mapakali since binanggit niya ang pagkahanap niya sa kambal niya. Mayroon bang nagpapanggap na ako? Umiiling iling ako sa naisip ko.

"It's positive! You are my twin Cassandra! You're Dianne Fuentebella!" masayang bulalas niya na ikinaiyak ko. Alam na niya ang totoo, at ayoko siyang madamay sa g**o.

"Sssshhh stop crying Dianne! I'm here now! I won't let anything bad happen to you again." Sabi niya sabay haplos ng aking mukha para punasan ang luhang naglalandas sa aking mga mata. Hindi ko namalayang tumabi na pala siya sa akin. And I feel happy na may taong gusto akong protektahan. Tumingin ako sa kanya at ngumiti kahit may mga luha pa ding naglalandas sa mga mata ko.

"Kailan mo pa alam?" umiiyak ko pa ding sabi

"Kaninang umaga lang, kaya nga ako napatawag sayo at nakipagkita." Sabi niya habang pinupunasan ang luha ko.

"Actually Dylan, matagal ko ng alam na kayo ang pamilya ko. Since that incident na nangyari sa bahay niyo? Bumalik na ang alaala ko ng gabi ding yun. Ayaw kong sabihin sa inyo for some reasons Dylan." Pagsisimula ko

"All this time pala alam mo na. Bakit hindi mo ako pagkatiwalaan Dianne?" nagtatampong sabi niya

"Ayokong madamay kayo Dylan." Malungkot na sabi ko

"We can do this together Dianne! Huwag mong solohin! I have some source na makakatulong sa pag iimbestiga mo." Sabi niya na ikinagulat ko ulit. Marami na pala siyang alam tungkol sa akin.

"Pinaimbestigahan mo ako, aren't you?" tanong ko in an accusing tone

"Sort of Dianne, hindi ako mapapakali hangga't di ko mapatunayang tama ang hinala ko."

"Mapapahamak ka sa ginagawa mo Dylan. Just let me finish this."

"No Dianne! I can help you. Ayoko ng may mangyari pa ulit sayo kaya tutulungan kita." Hindi sumusukong sabi niya sabay yakap niya sa akin na ginantihan ko naman.

"Even if I will wish you to stay out of it Dylan. Pero alam kong hindi mo ako susundin. That's how hardheaded you are."

"Of course, I won't let my long lost twin be in danger again. I must have to do something to help you." Nakangiting sabi niya sa akin sabay kalas ng yakap niya. Napatawa naman ako habang pinapahid ko ang luha ko.

"I'm happy Dylan, very happy. Pero kailangan muna nating isekreto ang tungkol dito. Ayokong malaman ng mga kinikilala kong magulang na wala na akong amnesia at alam ko na ang totoo. Hindi ako makakakilos pag ganoon." Hiling ko sa kanya

"Kailangan pa ba yun Dianne? We can protect you." Kunot noong sabi niya

"Dylan, kailangan muna nating gawin yun. Para sa ikabubuti ng lahat. The less people na nakakaalam, the less na malaman nila ang pag iimbestiga ko. Malapit na Dylan, a matter of time nalang. Please agree." Nakikiusap na sabi ko sa kanya na ikinatango niya at napabuntong hininga.

"Okay Dianne! Just always take care." Sabi niya sa akin

"About that Dianne name? Pwedeng Cass muna ang itawag mo sa akin. Mahirap na Dylan. As much as I want you to call me by my true name. Kaso kailangan nating mag ingat. Maraming mga mata ang nakatingin sa akin ngayon Dylan. So, be careful." Paalala ko sa kanya

"Okay, let's eat Dia-este Cass pala." Tumatawang sabi niya na ikinatawa ko din. Ang sarap pala ng feeling na makasama ang tunay mong kapamilya.

Kumain na kami habang nagkukwentuhan ng maraming bagay. Mga malulungkot at masasayang nangyari sa akin. In exchange, kinukwentuhan niya ako about sa tunay kong pamilya. I can't wait na matapos ang problema kong ito para makasama ko na sila ng tuluiyan.

"Soon, I will be very happy with my true family." Masayang sambit ko habang matamang nakatingin sa kamabal ko na kumakain. Napangiti ako sa kaisipang malapit ko na silang makasama habang buhay.