Chapter 15
2122 Words
"Heina? Gising na." Niyugyog ako nang marahan ni Tita na dahilan para magising ako.
Nauna siyang lumabas at nag-unat-unat muna ako bago sumunod na rin sa kaniya.
Halos mahulog ang panga ko dahil sa sobrang laki ng rest house ni Tita. Hindi ko nga alam kung rest house ba ito o mansion na.
"Tita Thina, sigurado ka na rest house lang 'to? Halos mansion na ito, eh," saad ko sa kaniya.
Tumawa naman siya, "Oo, Iha. Kaya sigurado ako na mae-enjoy mo ang bakasyon mo rito," aniya.
Pagpasok namin sa mansyon ay nagulat din ako kasi hile-hilera na mga maids ang sumalubong sa amin at ang disenyo ng bahay ay gawa sa marble.
"Siya na ang bahalang maghatid sa'yo papunta sa kwarto mo. Pagkatapos mo magbihis ay bumaba ka para makakain na tayo ng tanghalian. Ayos ba?" sabi niya at tinuro ang kasing edad ko lang na maid at lumapit ito sa akin.
Habang naglalakad sa corridor ay pansin ko na hindi ito masyadong nagsasalita.
"Ah, maaari ko ba itanong ang pangalan mo? Kung ayos lang sa iyo?" tanong ko sa kaniya ngunit hindi siya nagsalita kaya itinigil ko na lang din ang pagtatanong dahil ako lang ang napahiya.
Binuksan niya ang isang pinto at pinapasok ako roon. Sa sobrang laki ng kwarto ay maaari ko na itong maging bahay . . . kung tutuusin nga ay kasing laki nito ang apartment na tinutuluyan ko.
"Sigurado ka ba na rito ako tutuloy?" tanong ko sa kaniya ngunit tumango lamang siya.
"Guest room ba ito?" tanong ko rito.
"Hindi. Ayaw ni Madam na patuluyin ka sa guest room kaya rito ka na lang daw. Oo nga pala, katapat mo lang ang kwarto ni landlord." Tinuro niya ang pintong nasa harap namin kaya tumango-tango naman ako.
"Akala ko hindi ka nagsasalita kasi kanina pa ako tanong nang tanong sa'yo, hindi mo naman sinasagot ko," ani ko rito.
Ngumiti siya, "Hindi lang talaga ako sanay na magsalita ng ganoon sa tuwing may bisita si Madam kasi halos mga sosyal at ayaw makipagusap ang nagiging bisita niya," saad niya.
"Ay, sino nga pala iyong landlord na tinutukoy mo?" tanong ko sa kaniya.
Alanganin siyang tumingin sa akin, "Sa tingin ko ay wala akong karapatang sabihin iyan sa'yo. Pagpasensyahan mo na," aniya.
"Ayos lang. Tila masyado na rin naman pribado ang tanong ko, eh. Hindi lang talaga kaya ng kursyudad ko," sabi ko rito.
"Mas mabuting magbihis ka na kasi ayaw ng Madam na pinaghihintay siya." Binuksan niya ang closet at halos mahulog na ang mata ko dahil punong-puno ng dress ang closet na ito.
"D-dress lang ba talaga ang damit dito?" nahihiyang tanong ko.
She laughed, "Opo. Si madam ang lahat ng pumili at bumili niyan," aniya.
Maingat ko naman ito hinawakan, "Gumastos siya ng ganito kalaki para sa akin?" tanong ko.
"Nakatutuwa naman ang iyong ekspresiyon." Tumatawang sambit niya.
"Oo nga pala. Kanina pa tayo naguusap pero hindi ko pa alam ang ngalan mo?" tanong ko rito.
"Tawagin mo na lang akong Bea. Ikaw? Ano ang pangalan mo?" tanong niya.
"Tawagin mo na lang akong Amor," ngiting ani ko rito.
Pinapili naman niya ako kung ano ang gusto ko suotin at napili ko ang red puff sleeve mini dress at ni-partner pa ito sa black stiletto heels na may taas ng 2 inches kaya labas na labas ang natural kong kutis.
"Ang ganda niyo po!" saad sa akin ni Bea at pinaikot-ikot pa ako.
Nahihiya naman akong tumawa, "Salamat."
"Tara na! Sigurado ako na naghihintay na roon ang Madam," aniya.
Aalis na sana kami ngunit inayos niya na muna ang buhok ko na naka-curled plait para raw perpekto talaga.
Nang makarating kami sa hagdan ay nagulat ako dahil narinig ko ang sigaw ni Tita.
"Oh my goodness! Is that you Heina? You look so expensive," saad sa akin ni Tita habang naghihintay sa baba ng hagdan.
Ngumiti ako, "Salamat, Tita."
Pinaakyat niya ang isang body guard niya para alalayan ako pababa. Noong una nga ay hindi pa ako pumayag pero sa kulit nito ay hinayaan ko na lang siya.
Nang makababa ako ay agad akong niyakap ni Tita, "You look like a living doll, darling," she proudly said.
Namula naman ang mukha ko sa sinabi niya. Unang beses ko kasi masabihan ng ganoon at saka ngayon lang din naman ako nag ayos sa aking sarili dahil wala akong oras para sa mga ganito.
"Shall we eat?" tanong niya at tumango naman ako.
Linahad naman niya ang braso niya at nilagay ko roon ang kamay ko. Para kaming mother and daughter walking elegantly dahil sa kilos namin kaya hindi naman na iwasan na mapangiti ako.
"I'm glad that you're happy, Iha," aniya.
"Thank you so much po, Tita."
Nang makakain kami ay walang nagsalita ni mismo, kahit ako rin dahil ayaw ko naman mapahiya. Tanging tunog ng kubyertos ang maririnig mo.
Hindi ako nakakain ng maayos dahil habang nakain ay nasa likod namin ang mga maids kaya hindi ako naging komportable. Pinapakain pa nga sana ako ni Tita kaso ako na mismo ang tumanggi dahil busog na ako.
Nakita ko si Tita na pumunta sa garden kaya sinundan ko siya. Umupo siya sa may mini house na nandoon pero kita mo pa rin dito ang magandang view ng garden.
Nang maupo rin ako roon ay halos hindi ako makapaniwala dahil punong-puno ng mga bulaklak ang hardin niya.
"Wow..." bulalas ko.
"It's beautiful, right?" tanong niya.
Tumango ako.
"Many memories came with this garden and you've been part of that memory too, Heina," aniya.
Tumingin ako sa rito dahil sa kaniyang sinabi. Kakaiba ang tono ng pagsasalita niya. Hindi katulad ng nakausap ko noong nakaraan. Ramdam na ramdam ko ang lungkot sa kaniyang maamong boses...
Ngumiti ulit siya, "I love this garden," sabi niya.
I sighed and observed every plant here in the garden.
"Tita, I know you said that you need to keep smiling but what's the use of smiling if it didn't fade your problems?" tanong ko sa kaniya.
Kita ko sa aking peripheral vision na nakatingin siya sa akin.
"So, that the people around you won't get worried," aniya.
Mapait naman akong napangiti. Memories start to flashback again...
"Yeah. But I felt your problem, Tita. Mabigat na problema ang dinadala mo. Hindi naman masama kung ikwento mo ito sa iba para gumaan iyang pakiramdam mo," saad ko rito.
"I'm afraid . . . I'm afraid that they won't listen and judge me," sabi niya. Pumiyok na rin siya at alam kong pinipigilan niya lang ang maluha.
"Don't be afraid. I will listen, Tita. Tell it to me."
She sighed, "Can you give me advice? I really don't know what to do. I don't know if it's good for my son or not..."
"Susubukan ko. Susubukan ko sa lahat ng makakaya ko," ani ko sa kaniya.
"I arranged a marriage for my son and he said that he will think about it. He went out and it's been a weeks and he still didn't go home. I think he doesn't like my decision," sabi niya sa akin. Bawal salita ay dinig ko ang mabibigat niyang paghinga.
"What's the purpose of arrange marriage?" tanong ko sa kaniya.
Nanahimik naman si Tita at hindi na sumagot.
"It's okay. Masyadong pribado na rin naman ang tanong ko," saad ko rito.
"No, sweetie. It's okay." She sighed, "The purpose of arranged marriage is for the company..."
Dahil doon ay napatingin naman ako kay Tita.
"You mean, you just want them to marry each other because of the company? Isn't marriage is the important day for every person so, why did you do that?" tanong ko sa kaniya.
Nagsimula nang magpatakan ang luha niya, "If we didn't get enough funds. In the future, the company will get bankrupt. If my husband is here, he knows what's the right thing to do," sabi niya.
Niyakap ko naman siya upang pakalmahin siya.
Humiwalay ako rito at nagsalita. Tinignan ko siya sa kaniyang mga mata, "Tita, if you have trust in your son, then the company will be huge in the future and you will not be bankrupt. Even though I don't know the CEO in person, I've heard his hardwork and I believe in him." I smiled at her.
"Really?" she amusedly said.
"Yes, Tita. Malaki na ang anak niyo at may kakayahan na siya magdesisyon para sa buhay na inaasam niya. Hayaan mo siya, Tita. Hayaan mo siya maging masaya sa taong mahal niya," paliwanag ko rito.
"Do you think I am a bad mother because of my decision?" tanong niya.
I wiped her tears, "No. Never and will never. Your son will understand it but it'll be good if you cancel the arranged marriage, Tita. That's a good decision," ani ko.
She hugged me tight, "Thank you. Thank you so much, Heina."
I brushed her hair, "Wait, Tita. Sino ang nagsabi na maba-bankrupt ang company niyo sa future?" tanong ko.
Pinakalma niya muna ang sarili, "The father of the bride," aniya.
Nangunot naman ang noo ko, "You know me, Ma'am. I'm the manager in the company and I know it well. Tayo ang sunod sa pinakamalaking kumpanya sa buong Pilipinas kaya paanong maba-bankrupt ito? Ni-check ko rin ang funds report ng head departments. Kung tutuusin ay sobra-sobra pa nga ito," paliwanag ko sa kaniya.
Nangunot din ang noo niya, "Really? But they showed the funds report during our last meeting."
"What do you mean, Ma'am? I never gave to other people the funds report, except if head departments gave it to others. But Bessy is the handler of it, your niece. So, that's impossible. There's a possibility that the one they gave to you is fake..." I explained.
She was shocked, "D*mn! Why didn't I noticed that too? I should ask you first. I'm really draining the time when they gave the contract to me," she said.
"Zheon is the only one who has the right to break the contract, if he didn't sign it but if he did then you know what will happen next," she continued.
"Zheon?" nagtataka na tanong ko.
"Ah, he's the ceo," aniya.
Sa ilang taong pagtatrabaho ko sa kumpanya ay ngayon ko lang nalaman ang pangalan ng boss namin.
"Hindi mo ba nakita ang pangalan niya noong pumasok ka sa kaniyang opisina?" tanong nito sa akin.
Nahihiya naman akong tumingin sa kaniya, "Hindi po. Hindi naman ako nakapokus sa office, sa mukha niyo po ako nakapokus kasi ang ganda-ganda niyo." I awkwardly laugh.
She blushed and laughed afterwards, "You're really cute. I wonder if my son will like you," aniya.
Halos mabulunan ako dahil sa sinabi niya kahit na wala naman akong iniinom na tubig.
"Ay! Imposible po 'yang sinasabi ninyo. Sigurado ako na gwapo ang ceo dahil maganda ka kaya alam ko na mataas standards noon. Mas mataas pa sa akin," nahihiyang saad ko.
"If he didn't marry you, then can you be my daughter? I'll adopt you?" she said.
I was amused by what she taught and I laughed, "Really? Tita, seriously?" I said.
"I'm not joking, Iha," aniya.
Tumikhim ako, "Hehe, looking forward to the future and letting it decide what will happen to us," ani ko.
"You've grown a lot," aniya.
"But I'm still growing," pagpapatuloy ko.
Ngumiti siya sa akin, "That's why I like you, Iha. You're mature enough but you still want to improve yourself. Keep it up," saad nito.
Niyakap ko naman siya, "Thank you so much for feeling me again the felt of the mother," malungkot na saad ko.
Doon naman nangunot ang noo niya.
"Why? Where's your mother?" tanong niya.
"Long story po," saad ko.
"Then, I'll listen but if you're not still ready to share it, just always remember that I'm here. I'm ready to feel for you the love of a mother," aniya.
"Thank you, Tita. You've done so much to me," sabi ko rito.
"No problem. You deserve all of that."
"Oo nga pala. Bakit ang dami mo naman binili na dress para sa akin? Dalawang araw lang naman tayo rito, Tita?" tanong ko sa kaniya.
She giggled, "Sa iyo na lahat 'yan. Pwede mo dalhin ang lahat ng 'yan pag uwi."
"Eh, hindi ko rin naman po 'yan magagamit kasi bahay-trabaho lang naman po ako," nahihiyang sabi ko rito.
"Then, I'll visit you often so that you can use all that clothes." She smiled.
I hugged her.
I'm thankful that I met her. She's the only one who takes care of me after a long time of longing for the mother's love but that doesn't mean that my mother will be replaced.
There's no replacement for my mother. Tita Thina is not a replacement toy. They're both special to me. Both of them are my loved ones. Nothing more, nothing less.
- Writer
