A Night To Remember (El Primo Series #1)

Chapter 13

Nagising ako sa hindi pamilyar na kwarto nang biglang pumasok si Uno.

"Nasaan ako?" tanong ko sa kaniya.

"Sa clinic ng barangay," aniya.

Pumasok naman ang isang nurse at may ni-check pa sa akin na kung anu-ano.

"Ma'am. Don't stress yourself next time, okay? It'll be bad for yourself," sabi nito.

Tumango lamang ako bilang sagot.

"Gusto ko na umuwi, Uno."

Bumuntong hininga muna siya bago ayusin ang mga gamit. Alam kong gusto niya na mag-stay ako rito pero wala siyang magagawa dahil inutos ko ito.

Nang makarating kami sa bahay ay agad niya akong binigyan ng tubig. Walang ganang ininom ko naman ito.

Umupo siya sa aking tabi. "Ano ba ang nangyari, Heina? May problema ba?" tanong nito.

Awtomatiko na tumulo na naman ang luha ko.

"Fuc—sorry, Heina. Stop crying," he said.

Nilagay ko ang aking ulo sa kaniyang balikat at doon umiyak.

"Uno."

He hummed as an answer and slowly touched my hair while I'm crying.

"Can you be my shoulder when things don't go right? Can you?" tanong ko sa kaniya at humagulgol.

He hushed. "I will."

Patuloy lang ako sa pag-iyak hanggang sa maramdaman ko na hindi na naman ako makahinga.

Hinahagod ni Uno ang likod ko at sinusubukan akong pakalmahin.

"Calm down, Heina. Sabi ng nurse na huwag mo i-stress ang sarili mo," aniya.

"P-pahingi ng tubig," nahihirapan na saad ko.

Agad niya naman akong binigyan nito. At halos malunod na ako dahil hindi ko maayos na mainom ang tubig kaya ibinigay ko na lang ito ulit sa kaniya.

Iniharap ako ni Uno sa kaniya. Pinunasan niya ang pawis sa noo ko at nagulat ako dahil lahat ng luha na nasa pisngi ko ay hina-halikan niya.

Bawat pagluha ko ay ramdam ko ang maingat na pagdampi niya ng labi sa aking katawan.

"I am right. It can make you stop crying," he said and hugged me.

"Uno..." pabulong kong tawag sa kaniya.

"Shh. Let us stay like this for a while."

Hinayaan ko lang ang gusto niya dahil komportable naman ako roon. Hindi naiwasan ng malikot kong kamay na yumakap din pabalik sa kaniya.

"I know there's a problem, Heina. You can tell it to me once you're ready," saad nito.

Hindi ako nagsalita pa at sumandal lamang sa kaniyang balikat.

Inamoy-amoy ko naman siya. Amoy ko sa kaniya ang luxury cologne kahit na wala naman kami nito.

"Uno," tawag ko rito.

"Bakit?" tanong niya.

Nanatili pa rin kami sa ganoong pwesto.

"Please, stay. Stay with me until the end. Promise it to me." Humiwalay ako sa pag-yakap at saka inilahad ang hinliliit kong kamay.

He ruffled my hair. "I will. I'll stay by your side ‘til eternity and I promise that." He laid his pinky finger too and we made a pinky promise.

Niyakap ko ulit siya. Hindi dahil sa gusto ko ang kayakap siya kun'di dahil gusto ko siyang amoy-amoyin.

"About what happened..."

"I'll listen, don't worry," aniya.

A big sighed came out to my mouth. "Iyong lalaking sinabihan mo na kalandian ko—"

"Sorry about that," he said.

"It's okay," I said and continued, "he is Zain, my best friend and also co-worker. He used to be my suitor but I ended up breaking his heart. But instead of giving up, he said that he'll wait for me. He will wait until I'm ready." I laughed while telling the whole story because I remembered how Zain and I are close to each other...

We are closer than close.

Tumango-tango lang si Uno habang hinahagod ang likod ko.

"Last night, he treated the whole head department team to a dinner. He did accompany me here, but I stopped him in the street corner because I'm afraid that you might see him, but you still ended up seeing him." I laughed again.

Hinarap niya naman ako sa kaniya. Kitang-kita ko ang mga kilay niya na malapit na mamaluktot dahil sa pagkakakunot.

"Why are you afraid that I might see him, huh?" he asked but after he realized, he smirked.

"Ah uh! You're thinking the wrong way. I don't want you to see him because I know you'll ask again and again and it's irritating, you know?" I rolled my eyes at him.

He pouted. "Go, continue. I'll listen," he said.

I sighed. "Before I go, he hugged me and ruffled my hair... which is our last moment..."

Hindi ko na napigilan pa ang mga luhang nagbabadya sa mata ko. Nakatingin lang ako sa kaniya habang nagkukwento at umiiyak.

I continued. "He waited until I entered in my house, but he ended up got shot by the thieves, and they even took his body. That's why we still didn't know where his body was, but there's something we confirmed. H-he's gone..."

"But you said that they still haven't found the body, right? There's a possibility that he's alive," he said.

I shook my head. "That's impossible. He was shot several times by the thieves and it was taken by the CCTV footage..."

Nahawakan ko ang aking bibig bilang pagpigil sa aking paghagulgol dahil doon ay niyakap muli ako ni Uno.

"Uno, h-he left me. He did leave me. He promised that he would wait for me..."

He hushed. "Sorry for your loss, Heina. And sorry for what I said earlier. I didn't know..."

"It's okay."

"Uno," tawag ko ulit sa kaniya.

"Just keep your promise, huh?" saad ko rito.

Tinignan ko siya sa mga mata ngunit iniwas niya iyon.

"I will."

Tumango na lamang ako.

"I'll cook for our dinner," aniya.

"Wala akong ganang kumain," sabi ko.

"No. You should eat. This day is tiring for you, so you need to regain your energy," he said.

Binuksan niya ang telebisyon para makanood ako pero kahit anong pag-distract ko sa isip ko ay hindi ko pa rin maiwasan na isipin ang mga nangyari.

Matagal na kaming magkasama at dahil sa isang karumal-dumal na nangyari ay hindi na ulit iyon mauulit pa.

Sana ako na lang. Sana ako na lang ang namatay at hindi siya. Hindi niya deserve ang nangyari sa kaniya.

Pinapangako ko sa 'yo, Zain. Gagawa ako ng paraan para magkaroon ka ng hustisya. Hindi ako titigil sa paghahanap kung sino man ang pumatay sa iyo.

"Heina, the pillow!"

Nagulat ako sa sigaw ni Uno kaya tinignan ko ang unan na hawak ko ngunit mas nagulat pa ako nang makita ito.

Gusot-gusot na ito at animo'y kinagat-kagat ng isang hayop dahil naglabasan na rin ang bulak na nasa loob ng unan.

"Sorry." Yumuko ako at nagsimula na ulit lumuha.

Niyakap ako ni Uno. "Shh. It's okay."

Pinakalma niya muna ako bago magsimula kumain. Hanggang sa matapos ang pagkain ko ay siya ang nagsusubo sa akin ng pagkain dahil kahit mismong kamay ko ay hindi ko maangat dahil sa panghihina.

"I'll wash the dishes," saad ko.

"No. I'll do it. Take a rest now," he said while eating.

Hindi ko na siya pinilit dahil ayaw ko siya abalahin sa pagkain niya. Bago ako tuluyan makalabas ng kusina ay niyakap ko siya mula sa likod niya at bumulong, "thank you for taking care of me, Uno."

Pagkatapos noon ay lumabas na ako. Naupo ako sa sofa at kinuha ang cellphone. Sa buong maghapon ay ngayon ko na lang ulit ito nahawakan.

Maraming nag-pop up na message at nakiramay. Hindi ko binuksan ang f*******: ko dahil alam kong puro kay Zain lang ang makikita ko. Ayaw ko naman na ipakita na malungkot ako dahil alam kong nag-aalala si Uno.

Pagbukas ko sa messages ay may nakita akong isang unknown number kaya binasa ko ang message niya.

"Sorry for your lost, Heina." 'Yan ang nabasa ko na ni-text sa akin ng kung sino.

Agad ko naman itong ni-reply-an. "Ma'am Thina?" tanong ko rito.

Alam ko lang kasi na tumatawag na Heina sa akin ay si Uno at si Ma'am Thina.

"Yes, darling :)" Message niya pabalik.

Napangiti naman ako dahil sa emoji na nilagay niya. Ang cute kasi tingnan.

Nagulat ako nang bigla siyang tumawag kaya aligaga ko itong sinagot.

Wala pang nagsasalita sa kabilang linya kaya hindi rin ako nagsalita ngunit inabot na ng dalawang minutos nang tahimik pa rin kaya hindi ko na napigilan magtanong.

"Uhm, Hello? Ma'am Thina?" ani ko.

I heard her softly laugh and it made me calm...

"Hija, you don't need to call me Ma'am. It's okay if you just call me Tita because we're not at work," aniya.

"Oh, okay. Tita Thina, hehe." I giggled.

"Cute," sabi ni Uno.

Nagulat ako dahil bigla-bigla na lang siyang nagsalita. Para siyang kabute na susulpot kung saan-saan.

"Who's that, Heina?" tanong ni Tita sa kabilang linya.

"Akala ko ba ako lang ang tumatawag sa 'yo ng Heina, huh?" nagtatampong sabi sa akin ni Uno.

Naka-loudspeaker kasi ang cellphone ko kaya rinig niya ang pinag-uusapan namin.

"Who is that, Heina? That voice seems familiar..."

Ni-mute ko na muna ang mic ko at nagsalita. "Uno, maghugas ka na roon."

Sumimangot naman siya. "Okay."

"Heina?" saad ni Tita.

"Ah, si Uno po," sabi ko.

I heard her giggle again. "Oh, really? He seems doesn't like anyone to call you by that name. He's being selfish just for you, huh?" aniya.

Awkward naman akong tumawa. "Parang ganoon na nga, Tita."

She hummed. "Are you fine now?" tanong niya.

I sighed but before I speak, she spoke first.

"You're still not fine, are you? Don't worry and don't blame yourself. As time passes by, the wound will heal and you will finally move onto the future. Keep your smiling face, honey. It suits you more," saad niya.

"Thank you for your heartwarming words, Tita. It helps a lot," ani ko.

"That's great."

Sandaling katahimikan ang bumalot sa kabilang linya at nagsalita ulit siya.

"Sorry, Hija. I'll hang up this now. Let's continue our chit-chat next time, okay?" Rinig ko ang may pag-aalala na salita sa kaniyang boses.

"Okay, Tita, and thank you for your time," I said.

Pagkatapos mamaalam ay siya na rin mismo ang nagpatay ng tawag. Ni-save ko rin ang kaniyang phone number at pinangalanan na 'Tita Thina'.

Ngayon ko lang napansin na kahit alam na ni Tita ang pangalan ko ay tinatawag niya ako sa kahit anong endearments. Hindi naman ako uncomfortable roon pero nakakatuwa lang isipin.

"I'm glad that you're laughing now," saad ni Uno at naupo sa tabi ko.

Hindi naman ako nagsalita o nagsabi ng kahit anong salita sa kaniya.

"So, kinukuwento mo pala ako sa ibang tao, huh? Didn't lovers only do that?" saad niya habang nakangisi.

Agad naman ako dumipensa sa kahanginan niya. "Hoy! Hindi ba pwedeng ipinagmamalaki ko lang 'yong kaibigan ko?" ani ko.

There's still a smirk on his face. "Friends, huh? Suspicious..."

Nang marinig ko ang huling sinabi niya ay naalala ko na naman ang nakita ko noong madaling araw kaya nanahimik ulit ako.

"Why did you suddenly became quiet?" he asked but I didn't answer him.

Nilagay niya ang kaniyang ulo sa aking kandungan para makuha ang atensiyon ko pero nabigo siya. So, he's taming me with his pout lips now.

I sighed. "Stop that, Uno," sabi ko.

"Can you stop ignoring me?" He made a serious face.

"I—I'm not ignoring you. What do you mean?" I asked and made an innocent face.

"Ayan na naman 'yang innocent face mo. Stop that," aniya.

"Alis ka riyan. Mag-i-stretch ako," sabi ko sa kaniya.

Ngunit hindi pa rin siya umalis kaya sa pilitan kong inunat ang binti ko at sa hindi inaasahan ay nahulog si Uno.

"Uno!" sigaw ko.

Tumama ang ulo niya sa lamesa at dahil doon ay nakatulog siya.

"Uno!" gising ko sa kaniya.

Kasalanan ko 'to, eh...

Salamat na lang at hindi sa dulo ng mini table nadali ang ulo niya kaya wala namang dugo na lumabas mula rito.

Binuhat ko siya papuntang kwarto at hinintay siya na magising ngunit inabot ako ng madaling araw ay hindi pa rin siya nagigising.

Baka nakatulog na talaga...

Hindi naman siguro siya nasa panganib dahil nahinga pa rin naman siya...?

Tumabi na rin ako sa kaniya at bago matulog ay may binulong pa ako sa kaniya... mga salitang alam kong hindi naman niya maririnig.

"Good night, Uno. And also about what you've said earlier. Yes, I like flexing you to another person but I'm afraid too—I'm afraid that they might take you to me…"