Chapter 28

2085 Words
"So, why are you here?" tanong ko sa kaniya habang nakatingin sa buwan. Ngayon ay full moon kaya gusto ko na pagmasdan ito nang malapitan. I felt the cold air embraced my body and the only one I can hear is the sounds of a peaceful ocean. I closed my eyes and felt it all. "For you..." he murmured. I opened my eyes and looked at him. "What do you mean?" I asked. He turned his gaze from the moon to me. "I want to see the sun observing the moon." He looked me in the eyes. My heart began to beat so fast and the butterflies started flying in my stomach. I tried to stop it but I couldn't help it. I only felt this to Uno so, why...? I gulped. "Ako 'yong tinutukoy mo, tama ba?" I asked. He smirked. "You already know it, so why are you still asking?" No one tried to cutted our gaze. "I need confirmation—" "No need for the confirmation. Just look me in the eyes, the way you always did before," he said without hesitation. My eyebrows met. "What do you mean?" I asked. "You still don't remember it, right?" He sighed. He looked at the moon while I'm still watching and observing him. He putted both his hands to his back and leaned over. "We used to be best friends or more than that..." I can see the pain in his eyes and longing. I let him talk and I listen to him for a while. "Every time I look at you, I want to approach you and hug you." He laughed and shook his head. "It's funny because you're the one who always did that before to me. Approaching me... and hugging me so tight..." I gulped. I don't remember anything like that... He looked at me and smiled. "I'll tell you everything after the announcement of Grandma, you being the heir of Curtis' family," he said. "You knew it?" I asked. He nodded. "Grandma wanted me to take care of you after the announcement," he said. "But why do I need that?" He became serious. "You don't know how dangerous it would be to be an heir, Amor. There's always a person who wants to take it to you. You don't know who it is, so be careful. Don't be too friendly," he explained. I just nodded. "Uhm, I want to ask you something but I'm too embarrassed to ask it," I said. I stooped down. I heard him laughed and ruffled my hair and held my chin. He went up and our eyes met. "Don't be shy at me. I want you to feel comfortable when you're with me so, feel free to ask." His raspy voice made me shiver. "What's your job? Are you related to our family? Who are you?" I asked continually. He laughed again. "I work at my own company. I'm a CEO and we rank #2 for the wealthiest person in the world." Hindi makapaniwala na tinignan ko siya. Ganoon ba talaga siya kayaman pero bakit hindi ko 'yon alam? O baka wala lang talaga akong interes sa mga yaman-yaman na 'yan. "Our grandparents is bestfriends. Leo and you are my childhood best friends..." He stopped when he realized what he said. He looked at me but instead of making him feel guilty, I smiled at him. He smiled. "I am Giovanni Sycher, 28 years old and still single." He winked at me that made me laugh and shook my head. I laid my hand. "Nice to meet you, Gio. I'm Heina Amor Curtis, 25 years old and taken." He suddenly stopped smiling because of what he heard. I don't know if it's because of what I called him or anything else...? "Taken?" Nakataas-kilay niyang tanong. I giggled. "Just kidding." Lumapit pa ako ng kaunti sa kaniya at minasahe ang kaniyang noo. "Dapat hindi laging nakakunot 'yang noo mo. Sige ka! Baka tumanda kang binata," pagbibiro ko rito. He didn't speak so I looked at him. He's just looking at me... Giovanni POV; While she was saying those words, I remembered our childhood days. She always did these before too. She doesn't want me to be always grumpy. She just wants me to enjoy my life and be happy... Amor saved my life. Looking at her is like admiring the sun while the real moon is at her back, admiring us too. "May problema ba?" tanong niya. I shook my head. "Let's go. You might catch a cold, and also you need to sleep because it's too late," I said. She nodded. I hold her hands and carefully guide her. "Let's go," she held my hand more and we both walked to our way. Sa likod ulit kami dumaan at sinamahan ko siya paakyat sa kaniyang kwarto. "Good night," saad nito. "Good night." I smiled at her. She smiled too. "Matulog ka na rin, ha? Kita ulit tayo bukas!" Matapos magpaalam ay sinara na niya ang pinto. Napasandal na lang ako sa pader at saka napahawak sa aking puso. Kanina ko pa ito hindi mapigilan at tila'y hindi ako makahinga nang ayos dahil sa bilis ng t***k nito. I always feel it when I'm with Amor... "Apo?" tawag sa akin ni Grandma. Nakita ko siya na nakasilip sa kaniyang office kaya lumapit ako rito at sinara ang pinto. "Bakit po?" tanong ko. "Take care of her, okay?" I smiled. "Even if you didn't say that, Lola, I still will care for her." She smiled. "You really love her, don't you?" she asked. I nodded. "I hoped she could remember anything from the past once you tell everything to her," she said and looked outside the window. "I hoped she would still feel the way she felt before me," I said with a sad tone. Grandma giggled. "Of course she is. The way she looked at you. Isn't it obvious?" I laughed and shook my head. "Alright, then good night, Grandma. You need to sleep now." She kissed me on the forehead before I finally went out. Bumaba ako sa sala at nakita ko sila roon na nakaupo. "Did you enjoy it?" Leo asked. I nodded. "I will always enjoy it as long as it's her." I heard Calvin giggling. "As always." "I can't believe it," Tyler said. Our eyebrows met. "Can't believe what?" we all asked. He smirked. "I can't believe that the only one who can make you soft is her..." "Tsk. You sound like you really can't believe it, Ty. You know that they're like that since they were born," Chester said. "Don't call me Ty!" Tyler shouted. "Why not? It's still part of your name though," Chester said and didn't give a f*ck to him. "Did you already investigate it?" I asked. Leo looked at me. "Not now, Giovanni. Be careful with your words," he coldly said. "Alright then I will sleep now," I said. "Himala yata, ah? Ikaw itong nagyaya sa amin na magpuyat tapos ikaw rin pala matutulog nang maaga," Matthew said. "Tsk. Just sleep if you want to." Umakyat na ako sa kwarto ko at bago tuluyang pumasok ay pinagmasdan ko muna ang pinto na nasa harapan ko. Nag-request kasi ako kay Grandma na kung pwede ay magkatapat lang kami ng kwarto ni Amor para madali ko lang siyang makita. Naghilamos muna ako at saka humiga na. Waiting for you to come back to me, Amor... Heina POV; Nagising ako nang tumama sa akin ang liwanag ng araw. Naligo muna ako at saka inayos ang kama bago lumabas. Ni-check ko ang cellphone ko at napailing-iling na lang sa sarili dahil sa aking ginagawa. Araw-araw sa tuwing gigising ako ay sanay na akong titignan ang inbox kung nag-text ba si Uno... I sighed and softly slapped my face. "You should move on, Amor," I said to myself. I sighed again and smiled. Pagbukas ko ng pinto ay halos atakihin ako sa puso dahil sa nakatayong bulto ni Gio sa aking harapan. "Ano ba! Akala ko papatayin mo na 'ko, eh." Sapo-sapo ko sa dibdib na saad. He laughed at me. "Kasalanan ko ba kung magugulatin ka?" tanong naman nito. Tinignan ko naman siya ng masama. Akala ko ay hihingi ito ng tawad ngunit pinagtawanan lang ako nito. "Tse! Diyan ka na nga," saad ko at nagsimula nang maglakad. Habang naglalakad ay ramdam ko na pinaglalaruan niya ang buhok ko kaya napabuntong hininga at napapikit na lang ako upang tiyansahin ang aking pasensya. "Amor," paulit-ulit niyang tawag sa akin. Pagharap ko ay hindi ko inaasahan na malapit pala ang mukha niya kaya nagkadikit ang aming ilong na nagdala ng bulta-bultahing paru-paro sa aking tiyan at pagtaas ng aking balahibo. Agad akong umusod palayo. "Bakit ba?!" inis kong tanong dito. "Kaaga-aga ang sungit mo," sabi niya. "Sino ba naman hindi magiging masungit kung ikaw agad ang bungad sa umaga?" mataray kong tanong. Nagulat ako nang hinawakan niya ang noo ko at hinilot din ito. "Iyan, perfect! Mas maganda kung hindi nakakunot 'yang noo mo," saad nito at nauna ng maglakad. Ako naman ay napahawak sa aking noo at saka tinignan ang papalayo niyang bulto. What's wrong with me...? Nang bumaba ako ay agad akong tinabihan ni Cy at Gyu sa hapag-kainan. "Bakit namumula 'yang mukha mo, Heina? May sakit ka ba?" tanong nito at hinawakan ang noo at leeg ko. Inilihis ko naman ito sa kaniya. "Wala akong s-sakit," utal-utal kong saad. Agad naman dumapo ang mata ko sa lalaking nasa harap ko ngayon na may mga ngisi sa kaniyang labi kaya sinamaan ko ulit siya ng tingin. Habang kumakain ay tahimik lang ang lahat nang magsimula na magsalita si Grandma. "Kaya kayo narito ay para sa isang family photoshoot at saka para na rin sa darating na big announcement para sa magiging heir," saad nito at tumingin sa akin kaya agad naman akong napainom ng tubig. "Kasama rin sa photoshoot sina Chester?" tanong ni Lance. Grandma smiled. "Hindi, pero pwede rin kung gusto niyo." Everyone stayed silent after what she said. "Magbihis kayo mamaya para sa photoshoot. 'Yong damit ay nasa kwarto niyo na. Iyong damit ay para sa family shoot lang natin, kung gusto niyo mag-picture ng sarili niyo ay kayo na ang bahala sa gusto niyong suotin," mahabang saad nito. Pagkatapos niyang magsalita ay wala pa rin ni-isa ang nagsalita. May pumasok sa aking isipan kaya agad akong nagtanong. "Anong oras po ang photoshoot?" tanong ko. "After breakfast," sabi niya. Tumango lamang ako. Lahat kami nagtungo sa kani-kaniyang kwarto at may pumasok din na mga maid at saka make up artist para tulungan ako sa aking pagbihis. Hindi naman ako nahirapan na isuot ito dahil hindi naman kalakihan ang aking katawan. Nang tingnan ko ang sarili ko sa salamin ay halos mapanganga ako dahil ang ganda ko. Fitted red dress ito at animo'y isa akong bampira dahil dala na rin ng kaputian ko. "Ay, bongga! Dress pa lang pero kabog na!" sabi ng isang baklang make up artist. "True ka riyan, dzai! Gusto ko rin ng ganiyang katawan. Pak na pak!" saad naman ng kasama nito. Natawa na lang ako. "Salamat po." Pinaupo nila ako at saka hinarap sa salamin na puno ng ilaw sa gilid. "Anong klaseng make up ang gusto mo?" tanong nito sa akin. "Light makeup lang po," sabi ko. "Sa bagay, kahit wala ka namang make up ay maganda ka pa rin naman," saad ng kasama niya. Nagsimula na silang ayusin ang aking buhok at ang aking mukha. Kung anu-anong foundation ang nilagay nila sa aking mukha at kung anu-ano ang pinaggawa nila sa aking buhok at pagkatapos ng 1 oras at kalahati ay natapos na rin sila. "Ay, bongga! Parang ayaw ko tumabi sa 'yo kasi magmumukha akong chakadal!" sigaw ng make-up artist kaya iling-iling na lang ako napatawa. Nang tingnan ko ang sarili ko sa salamin ay halos mapanganga ako. Parang hindi ako ito... "Masyado akong maganda rito," saad ko na narinig naman nila kaya natawa sila ganoon na rin ang maids na nasa loob ng kwarto ko. "Maganda ka naman po talaga, madam!" saad nila sa akin kaya napangiti ako. "Salamat sa inyo!" "Walang anuman. Trabaho namin na pagandahin ka pa lalo," saad nilang dalawa. Ang style na ginawa nila sa buhok ko ay waterfall braid hairstyle. Slight lang din ang makeup na ginawa nila tulad ng aking sinabi. I look simple and elegant at the same time... Looks like I'm a vampire or a magical creature who only lives in your imagination.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD