Mapagparayang Pagibig

Kasalukuyan

Inay! Inay!

Cassandra!...nakapagpabalik sakin sa kasalukuyan

Napatayo ako at dali dali akong naglakad nang palabas nako nakasalubong ko si Cassandra

"Anak pasensya na at natagalan ako halika ng umuwi at may daladala akong tinapay na ginawa ni Manang Elen

Yehey! Sigaw ni Cassandra na masayang masaya.

Napangiti ako sa nakitang kasiglahan ng aking anak

"Inay napaka sarap po ng tinapay na gawa ni Manang Elen! nga po pala nay tutulungan ko po kayo mamaya sa mga gawain nio habang wala po pasok at bakasyon tutulungan ko po kayo" masiglang wika ni Cassandra.

"Kaw talagang bata ka payakap nga at kahit 12 years old kana at malapit na mag 13 baby kapa din ni nanay, napaganda mo anak nagmana ka talaga kay nanay..

Sa di kalayuan, makikita ang mga pares ng mata na may paghanga at masayang nakangiti habang pinag mamasdan ang mag ina sa nakabukas na bintana habang naguusap...

"Inay pwede po ba ako lumabas at mag tungo sa likod ng mansyon? Mamumulot lang po ako ng mga nalalaglag na bulaklak.. Sige napo promise po uuwi po ako agad" pagsusumamo ni Cassandra.

"Sige anak para pagkatapos ko kakain na tayo ng tanghalian, lulutuin ko lang itong manok at marami pa akong gagawin. May mga plantsahin pa ako na dapat tapusin" wika ko sa aking anak.

Lumakad palabas si Cassandra upang magtungo sa likod ng mansyon na kung saan napakaraming bulaklak na ibat ibang kulay na may mabangong halimuyak.

Masayang pinagmamasdan si Cassandra ng dalawang pares ng mga mata. Sino nga ba ang di mawiwili sa magandang tanawin na napakaganda, mababakas ang kanyang pagkainosente at sa magandang mukha na may makinis na kutis at payapang namumulot ng mga nahuhulog at natutuyong mga bulaklak..

Don raphael pov

hindi ko alam kung ano umuusbong na nararamdaman ko para sa magina

habang nakatitig ako kay martha kanina para akong natutuliro na naghahanda na magagandang sasabihin para makita nya ang magandang katangian ko matagal nako byudo may sampung taon nadin ngunit sa panahon na yun na nagdaan masasabi ko na di ko pa lubos na nakakalimutan ang aking kabiyak napatingin ako sa kaliwang bahagi ng aking lamesa naroon ang larawan namin at ng naiisa kong anak pero mula ng dumating ang magina may unti unti akong nararamdan na ngumingiti magisa habang inaalala ang simpleng pagsulyap sa magina na katapat ng aking silid aklatan

May mga nagpakita din ng mga pagkagusto ngaunit di bukas ang aking puso ng mga panahon na yun

kring!!kring!!kring!!

Nakapag balik sakin kasalukuyan ang tunong ng telepono

raphael: hello

Dad?!

Raphael: yes iho

Ralph : Dad i wanna go home!?

Raphael: yes iho cge papasundo kita

Ralph: Ok Dad bye! seeyou!

Raphael: Ok bye seeyou soon son!