TOTOO nga siguro ang kasabihan na habang hinihiling na bumagal ang takbo ng panahon ay lalo itong mabilis na lumipas. Just like how days turned into weeks and weeks into month, sumapit ang araw ng pag-alis ni Khalil.
“Sigurado ka bang ayos lang na umalis ka pa ng bahay?” tanong ko sa kaniya nang maiparada niya ang kotse sa parking area ng mall sa aming bayan.
“Yes.” Inalis niya ang kaniyang seatbelt at humarap sa akin. “Mamayang gabi pa ang flight namin.”
“Sana ay nagpahinga ka na lang muna. Siguradong matagal ang flight niyo dahil wala namang direct flight mula Pilipinas patungong Australia.”
“Pag-touch down namin sa Singapore ay may limang oras naman kaming pahinga bago ang susunod na flight. Besides pwede naman akong matulog while on board.”
Hindi na ako nakipagtalo sa kaniya. Buko
