Trigger Warning: STONE HEART

Dealer’s Smile (Daisy POV)

“Hindi po ako maarte sa trabaho, sir, kaya kong matuto, magpuyat, at kaya kong lunukin ang takot ko basta’t may sweldo.”

Tahimik ang opisina matapos kong bitawan ang linyang iyon. Ramdam ko ang paglagitik ng aircon, ang bahagyang kaluskos ng papel sa mesa, at ang matalim na titig ng lalaking kaharap ko...si Mr. Reyes, ang HR head ng pinakamalaking casino sa buong Metro. Makinis ang suit niya, walang gusot, parang wala ring bakas ng awa sa mga mata. Pero hindi ako pwedeng umatras.

Kailangan ko ang trabahong ‘to.

Hindi para sa luho. Hindi para sa pangarap.

Kundi para sa buhay.

“Miss Samonte,” mabagal niyang sabi, iniikot ang ballpen sa pagitan ng mga daliri. “Alam mo ba kung gaano kahirap maging dealer dito?”

“Opo,” sagot ko agad, kahit kalahati lang ang sigurado ko. “Alam kong mahirap, pero mas mahirap po ang mawalan ng pag-asa.”

Tumango siya nang bahagya, parang iniisip kung drama lang ba ang sinasabi ko o totoo. “May experience ka?”

“Wala po,” aminado ako. “Pero mabilis po akong matuto. At marunong po akong magbilang. Kahit sa dilim.”

Bahagya siyang ngumiti, pero hindi iyon comforting. Mas lalo akong kinabahan.

“Why casino, Daisy?” diretsong tanong niya. “Hindi ito normal na trabaho. Hindi ito para sa mga mahihinang loob.”

Huminga ako nang malalim. Naalala ko ang mga papel na hawak ko kahapon...

hospital bills ni Tiyo Ramil, tuition fee nina Vivian at David, at ang nakapangingilabot na total na parang kutsilyong tumusok sa dibdib ko.

“Dahil po,” marahan kong sabi, “kailangan ko ng trabahong hindi natutulog. Trabahong may tip. Trabahong may overtime. At trabahong… may tsansang magbago ng buhay.”

Saglit siyang tumahimik. Pagkatapos ay tumayo siya, lumapit sa bintana, at minasdan ang kumikislap na casino floor sa ibaba...

ang kumikintab na mesa, ang naglalakad na mga dealer na parang manikang perpekto, at ang mga taong sumusugal ng halagang hindi ko man lang mahawakan sa buong buhay ko.

“May dalawang linggong training,” sabi niya, nakatalikod sa akin. “Walang bayad. Kapag pumalya ka, tanggal ka. Kapag nagkamali ka sa pera, ikaw ang mananagot. Kapag nadala ka sa emosyon, delikado ka. Sigurado ka pa ba?”

“Opo,” sagot ko, mas matatag kaysa sa pakiramdam ko.

Humarap siya sa akin, seryoso ang mukha. “Welcome to Villamor Royale Casino, Daisy Samonte.”

Parang may sumabog sa dibdib ko.

“Bukas ang start mo. Six PM sharp. Don’t be late.”

“Opo, sir,” bulong ko, halos hindi makapaniwala.

Paglabas ko ng opisina, doon lang ako huminga nang buo. Parang biglang bumigat ang mundo, pero kasabay noon, may bahagyang liwanag na sumilip sa dulo ng dilim.

Pero hindi ko pa alam na sa mismong lugar na ito, doon magsisimulang magbago ang lahat.

“Ate Daisy, ano’ng balita?” sabay na tanong nina Vivian at David pagpasok ko sa maliit naming inuupahang apartment.

Napangiti ako, kahit pagod ang buong katawan ko. “May trabaho na si ate.”

Nagkatinginan silang dalawa, tapos sabay na nagtalon. “Talaga?!”

“Oo. Sa casino,” dagdag ko.

Biglang natahimik ang dalawa.

“Casino?” ulit ni Vivian, bahagyang kumunot ang noo. “Hindi ba delikado ro’n?”

Lumuhod ako sa harap nila. “Medyo. Pero kakayanin ko. Para sa inyo. Para kay Tiyo Ramil.”

Lumapit si David at yumakap sa leeg ko. “Ingat ka po lagi, ate.”

Napapikit ako, nilunok ang biglang kirot sa lalamunan. “Oo, pangako.”

Sa loob-loob ko, sana nga ganun lang kadali ang pangakong iyon.

“Relax, newbie. Hindi ka kakainin ng mesa.”

Napalingon ako sa babaeng nakatayo sa tabi ko, naka-cocktail dress na pula, may makintab na ngiti at malikot na mata. “I’m Kara. Ten years na akong dealer dito.”

“Ako si Daisy,” sagot ko, pilit na ngumiti habang inaayos ang itim kong uniform. Pakiramdam ko’y masyado itong masikip, o baka lang naninibago pa ako sa pakiramdam na parang may spotlight sa bawat galaw ko.

“First night mo?” tanong niya.

Tumango ako. “Any tips?”

“Wag kang matitinag. Kahit titigan ka nila na parang hubad ka, kahit magbiro sila ng bastos, kahit hamakin ka nila...

ngumiti ka lang. Dealer’s smile,” sabi niya, sabay turo sa sarili niyang labi. “Ito ang pinaka-armor natin dito.”

Huminga ako nang malalim. Dealer’s smile. Kaya ko ‘to.

Pagbukas ng pinto ng main floor, sinalubong ako ng alon ng ilaw, tunog, at amoy ng pera. Parang ibang mundo...

kumikinang na mga chandelier, carpet na malambot sa paa, mga lalaking naka-suit at babaeng naka-dress na parang lalabas sa fashion magazine.

Napahigpit ang hawak ko sa tray ng baraha.

“Table 17 ka,” sabi ng floor manager. “Blackjack.”

Tumango ako at naglakad, pilit na hindi nanginginig ang tuhod.

“Good evening, ladies and gentlemen. Place your bets, please.”

Lumabas ang boses ko na mas malinaw kaysa sa inaasahan ko. Umupo ang tatlong lalaki at isang babae sa harap ko. Ang isa’y mukhang politiko, ang isa’y mukhang negosyante, ang babae’y parang influencer na may milyon ang suot sa katawan.

“New face,” sabi ng negosyante, tinitigan ako mula ulo hanggang paa. “Lucky ba?”

“Depende po sa taya ninyo, sir,” sagot ko, may kasamang ngiti.

Tumawa siya. “Matapang.”

Habang umiikot ang laro, unti-unting nawala ang kaba ko. Gumagalaw na lang ang katawan ko sa memorya ng training...shuffle, deal, count, collect. Parang sayaw na paulit-ulit. Pero sa ilalim ng ritmo, ramdam ko ang tensyon. Isang maling bilang lang, pwede akong mawalan ng trabaho. Isang maling tingin lang, pwede akong mapasama sa gulo.

“Twenty-one,” sabi ko sa isang player.

“Damn,” mura niya, sabay tapon ng chips. “You’re dangerous, sweetheart.”

Napangiti lang ako. Dealer’s smile.

Pero sa loob-loob ko, ako rin ang delikado.

“Daisy, VIP floor ka mamaya.”

Napalingon ako kay Kara, nanlaki ang mata. “VIP?”

“Oo. May kulang na dealer. Don’t freak out. Mas malaki ang tip do’n, pero mas matalas din ang mata ng mga tao.”

Parang lumamig ang batok ko. VIP floor. Lugar ng mga high roller, ng mga taong sanay sa kapangyarihan.

“Handa ka?” tanong niya.

“Wala akong choice,” sagot ko, pilit na tumatawa.

Pag-akyat ko sa VIP floor, parang mas tumahimik ang mundo. Mas madilim ang ilaw, mas makapal ang carpet, mas mabigat ang presensya ng bawat tao. May mga private rooms, may mga lalaking naka-itim na parang bodyguard, at may mga matang sumusukat sa bawat hakbang ko.

“Table 3,” sabi ng supervisor. “Baccarat.”

Tumango ako, lumapit, at huminga nang malalim.

“Good evening, gentlemen. Place your bets.”

Tatlong lalaki ang nandoon. Tahimik. Mababagal ang galaw. Pero ramdam ko ang bigat ng presensya nila.

Habang nagdi-deal ako, biglang may malamig na titig na gumapang sa balat ko. Parang may matang nakabaon sa likod ko.

Hindi ko alam kung sino.

Pero alam kong may nanonood.

“Calm,” bulong ko sa sarili. Dealer’s smile.

Nang matapos ang round, may iniabot na chip sa akin ang isa sa mga lalaki. “Good job.”

“Thank you, sir.”

Pero kahit ngumiti ako, ramdam kong may kung anong nagbago sa hangin.

Parang may paparating na bagyo.

“Uy, Daisy.”

Napalingon ako sa likod. Si Kara, may hawak na tubig. “Break mo muna. Namumutla ka na.”

“Salamat,” sabi ko, ininom ang malamig na tubig. Nanginginig pa rin ang kamay ko.

“Normal ‘yan,” aniya. “First night shock.”

Tumingin ako sa paligid, sa mga pinto ng VIP rooms. “May… may kakaiba dito, ‘no?”

Ngumiti siya, pero may bahid ng babala. “Oo. At huwag mong subukang alamin lahat. Hindi lahat ng sikreto ay ligtas.”

Bago pa ako makapagtanong, biglang may lalaking lumapit sa amin, naka-itim na suit, matalim ang mga mata.

“Miss Samonte,” tawag niya.

“Yes, sir?”

“Follow me.”

Nagkatinginan kami ni Kara. Kumabog ang dibdib ko.

“Bakit po?” maingat kong tanong.

“May gustong makakita sa’yo.”

Napahigpit ang hawak ko sa baso. “S-sino po?”

Hindi siya sumagot. Tumalikod lang at naglakad.

Napalingon ako kay Kara. “Anong gagawin ko?”

Mahina siyang huminga. “Sumunod ka. At magdasal.”

Nilunok ko ang kaba at sumunod.

Habang naglalakad kami sa mahabang hallway ng VIP wing, ramdam ko ang pagbilis ng t***k ng puso ko. Parang bawat hakbang ay papalapit sa isang bagay na hindi ko pa kayang intindihin.

Huminto siya sa harap ng isang pinto...

malaki, kahoy, may gintong ukit.

Kumatok siya nang isang beses, tapos binuksan.

“Pasok.”

Huminga ako nang malalim at tumapak sa loob.

At doon ko unang nasilayan ang lalaking babago sa direksyon ng buhay ko.

“Close the door.”

Mababa ang boses, malamig, parang utos na hindi pwedeng tanggihan.

Sumunod ako, dahan-dahang isinara ang pinto. Nang humarap ako, doon ko siya nakita nang buo...

naka-itim na suit, nakaupo sa sofa, hawak ang baso ng whiskey. Matapang ang panga, malamig ang mga mata, at may awrang parang angkin niya ang buong silid.

Si Andrew Villamor.

Hindi ko pa alam ang pangalan niya noon, pero alam kong hindi siya ordinaryong tao. May presensya siyang parang bagyong tahimik...

hindi mo maririnig, pero alam mong kayang wasakin ang lahat.

Lumunok ako. “Good evening, sir.”

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, walang bahid ng hiya. Parang sinusukat, parang sinusuri kung anong klaseng tao ako.

“Daisy,” bigkas niya sa pangalan ko, mabagal. “Interesting.”

“Salamat po,” sagot ko, hindi alam kung papaano.

Tumayo siya at lumapit. Sa bawat hakbang niya, parang mas sumisikip ang hangin.

“First night mo,” sabi niya. “Pero hindi ka mukhang baguhan.”

“Training lang po, sir.”

“Hindi. May dala kang gutom.” Tumigil siya sa harap ko, halos magdikit ang distansya namin. “At ang mga taong may gutom… handang gawin ang lahat.”

Napalunok ako. “Trabaho lang po ang pakay ko.”

Bahagya siyang ngumiti...

pero walang init. “Lahat tayo, may dahilan.”

Sandaling tumahimik ang silid, tanging tik-tak ng relo ang maririnig.

“Balik ka na sa mesa,” sabi niya sa wakas. “Pero tandaan mo...simula ngayon, may nakatingin na sa’yo.”

Nangatog ang tuhod ko. “Opo, sir.”

Paglabas ko ng silid, saka ko lang napagtanto na nanginginig ang buong katawan ko.

May kung anong nagsimula.

At alam kong hindi na ito basta matatapos sa isang ngiti ng dealer.

“Ate Daisy, anong oras ka uuwi?” mahinang tanong ni Vivian sa telepono.

Tumingin ako sa orasan...

alas-tres ng madaling-araw. “Malapit na, Viv. Kaunti na lang.”

“Mag-iingat ka po,” dagdag ni David sa background.

Napangiti ako kahit pagod. “Oo. Love you both.”

Pagbaba ko ng telepono, napahinga ako nang malalim. Sa unang gabing iyon, kumita ako ng higit pa kaysa sa isang linggong sahod sa dati kong trabaho. Pero kapalit noon ay kaba, pagod, at isang pakiramdam na parang may nakaabang na panganib sa bawat sulok.

At sa gitna ng lahat ng iyon, isang pangalan ang hindi mawala sa isip ko.

Andrew Villamor.

Hindi ko alam kung bakit, pero ramdam kong hindi pa iyon ang huli naming pagkikita.

At sa kung anong paraan, ang ngiting sinusuot ko bilang dealer ay unti-unti nang nagiging maskara...maskarang kakailanganin ko para mabuhay sa mundong pinasok ko.

Huminga ako nang malalim, bago muling bumalik sa mesa.

“Place your bets, please,” sabi ko, pilit na pinatatatag ang boses.

At sa likod ng ilaw at musika, isang anino ang tila muling gumalaw, pabulong na nagbabadya...

“This is only the beginning, Daisy.”