Danger Beneath Gold (Daisy POV)
1181 Words
“Relax lang, Daisy… huwag kang kakabahan.”
Mahina kong bulong sa sarili habang tinitignan ko ang repleksyon ko sa salamin ng locker room. Maayos ang pagkakapusod ng buhok ko, eksakto ang lipstick, sakto ang kapal ng pulbos...lahat ayon sa training manual. Pero kahit anong ayos ko sa panlabas, ramdam kong may kakaibang bigat sa dibdib ko.
Unang gabi ko ito bilang casino dealer.
Unang gabi ko sa mundong hindi ko kailanman inisip na papasukan ko.
“First night jitters?” tanong ni Maribel, ang isa sa mga senior dealers, habang inaayos ang cufflinks ng uniporme ko.
“Obvious ba?” napangiti akong pilit.
Tumawa siya. “Relax. Sa umpisa lang ‘yan. After a week, parang normal office na lang.”
Normal.
Napangiti ako sa salitang iyon. Kung alam lang niya kung gaano ka-hindi normal ang mundong papasukin ko ngayong gabi.
Paglabas ko sa locker room, bumungad agad sa akin ang mundo ng ilaw at ingay. Kumislap ang mga chandelier na parang bituin, kumalansing ang mga barya at chips, at naghalo-halo ang tunog ng tawanan, pagkadismaya, at pananabik. Amoy pabango, mamahaling alak, at pera ang paligid.
Ito na ang bagong mundo ko.
Habang naglalakad ako papunta sa table assignment ko, pakiramdam ko ay para akong nalulunod sa karangyaan. Lahat ng tao rito ay mukhang mayaman, makapangyarihan, o pareho. Mga lalaking naka-suot ng mamahaling suit, mga babaeng tila lumabas sa fashion magazine.
At ako? Isang babaeng galing sa pamilyang halos kapos sa hininga dahil sa gastusin sa ospital.
“Table twelve, Daisy,” sabi ng floor manager.
Huminga ako nang malalim at umupo sa designated spot ko. Inayos ko ang baraha, inayos ang chips, at sinigurong steady ang mga kamay ko.
Kaya mo ‘to.
Sa unang ilang rounds, puro regular players lang. May mga bastos, may mga tahimik, may mga sobrang daldal. Kailangan kong ngumiti, kahit pagod na ang panga ko. Kailangan kong maging magalang, kahit minsan minamaliit ako.
Pero sanay na ako.
Sanay na akong ngumiti kahit pagod. Sanay na akong magpanggap na okay kahit masakit. Sanay na akong lumaban nang tahimik.
Maya-maya, naramdaman kong may nagbago sa hangin.
Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag, pero biglang tila bumigat ang paligid. Parang may paparating na bagyo, kahit walang ulap.
Napatingin ako sa VIP area.
Doon ko nakita ang grupo ng mga lalaking pumasok, lahat naka-itim, tahimik, at may kakaibang awra. Hindi sila maingay. Hindi rin sila mukhang sabik sa sugal. Para silang mga mandaragit na hindi kailangang magmadali.
At sa gitna nila...
May lalaking matangkad, tuwid ang tindig, at tila sinasakop ang espasyo kahit hindi siya gumagalaw.
Hindi ko pa kita ang mukha niya nang malinaw, pero may kung anong lamig na gumapang sa batok ko.
“Hoy, Daisy.”
Napalingon ako kay Maribel. “Hmm?”
“Kapag VIP ang pumasok, doble ingat. Lalo na kapag ‘yung grupo na ‘yan.”
“Bakit?”
Bumaba ang boses niya. “Hindi ‘yan basta mayayaman lang. Iba ‘yan.”
Bago pa ako makapagtanong, tumunog na ang bell na senyales na may lilipat na VIP sa table ko.
At doon ko unang nasilayan nang buo ang lalaking iyon.
Matapang ang mga mata niya. Hindi maangas, hindi rin mapagmataas kundi malamig. Parang kayang magdesisyon kung sino ang mabubuhay at mamamatay nang walang pag-aalinlangan.
Bigla akong napalunok.
Lumapit siya sa table ko. Tahimik. Mabagal. Pero bawat hakbang ay may dalang bigat.
“Good evening, sir,” bati ko, pinipilit panatilihing steady ang boses. “Welcome to table twelve.”
Hindi siya sumagot agad. Sa halip, tinitigan niya ako...
hindi bastos, hindi malandi kundi parang sinusuri.
Parang hinuhubaran ang kaluluwa ko gamit ang tingin.
“Name?” tanong niya, mababa ang boses.
“D-Daisy, sir.”
Tumango siya nang bahagya. Umupo. Inilapag ang isang bundle ng chips na halatang mas mahal pa kaysa sa buwanang sahod ko.
Nagsimula ang laro.
Sa bawat galaw ko, ramdam ko ang bigat ng tingin niya. Hindi siya tulad ng ibang kliyente na basta nakatitig lang sa cleavage o ngiti. Siya ay nakatitig na parang naghahanap ng mali.
Ngunit wala akong intensyong magkamali.
Habang umiikot ang baraha, biglang pumasok sa isip ko ang mga mukha nina Vivian at David. Ang boses ni Tiyo Ramil na pilit matapang kahit alam kong nasasaktan.
Para sa kanila ‘to.
Para sa pamilyang kumupkop sa akin.
Kaya kahit nanginginig ang tuhod ko, itinuloy ko.
Nanalo siya nang sunod-sunod.
Pero kahit panalo, walang emosyon sa mukha niya. Walang ngiti. Walang tuwa. Parang ang sugal ay isa lang formalidad.
“Magaling kang mag-deal,” bigla niyang sabi.
Napatingin ako sa kanya. “Salamat po.”
“Hindi lahat kayang panatilihing kalmado ang kamay kahit kinakabahan.”
Parang tinamaan ako ng kidlat.
“Nakikita ko,” dugtong niya.
Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o ma-flatter.
Pagkatapos ng ilang rounds, tumayo siya. Iniwan ang malaking tumpok ng chips sa mesa.
“Keep the change,” sabi niya sa floor manager.
Pagkatapos, muli niya akong tinignan.
“Daisy,” banggit niya sa pangalan ko na parang inuukit sa alaala.
At sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay may pintong bumukas sa isang mundong hindi ko na kailanman matatakasan.
Pag-uwi ko, tahimik ang bahay. Tanging mahinang hilik ni David at tunog ng electric fan ang maririnig.
Tahimik, pero hindi payapa.
Inabutan ko si Tiyo Ramil sa sala, hawak ang lumang litrato ni Tita Elena.
“Bakit gising ka pa, Tiyo?” tanong ko.
Napatingin siya sa akin, pilit ngumiti. “Hinintay lang kita. Kumusta ang unang gabi mo?”
“Okay lang po.” Umupo ako sa tabi niya. “Nakakapagod, pero kakayanin.”
Tumango siya. “Salamat, anak.”
Anak.
Parang may kumurot sa dibdib ko.
“Hindi ko man kayo tunay na ama, pero kayo ang pumuno sa puwang na iniwan ng mga magulang ko,” bulong ko. “Hindi ko kayo pababayaan.”
Humigpit ang hawak niya sa kamay ko.
“Hindi mo kailangang akuin lahat, Daisy.”
Pero alam naming pareho na wala akong choice.
Sa kwarto ko, nahiga ako at pumikit. Ngunit imbes na antok, mukha ng lalaking iyon ang bumungad sa isip ko.
Ang malamig na mga mata.
Ang boses na mababa at mapanganib.
Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko ay hindi iyon ang huli naming pagkikita.
Sa kabilang banda ng lungsod, sa isang pribadong silid na mas marangya kaysa sa buong casino floor, tahimik na nakaupo ang lalaki sa harap ng floor-to-ceiling window.
“Sinundan namin ang background niya,” ulat ng isa sa kanyang tauhan. “Walang record. Walang kaso. Walang connection sa kahit anong sindikato.”
“Pamilya?” tanong niya.
“Mahihirap. May sakit ang ama-amahan. Malaki ang gastusin.”
Saglit siyang natahimik.
“Interesting,” bulong niya.
“Boss, gusto niyo bang ipatigil namin ang pagtatrabaho niya rito?”
Umiling siya. “Hindi.”
“Sir?”
“Hayaan mo siyang maglaro sa apoy,” malamig niyang sagot. “Tingnan natin kung hanggang saan siya tatagal.”
At sa dilim ng silid, binitiwan niya ang linyang magpapabago sa takbo ng buhay ko...
“Bantayan niyo si Daisy Samonte.”
- Writer
