“Good evening, sir… welcome to Villamor Royale Casino.”
Dinig ko ang sarili kong boses sa tenga ko na parang hudyat ng isang digmaan na hindi ko alam kung paano lalabasan. Bahagyang yumuko ako, nakasanayang galaw na tinuro sa training, habang ang ilaw ng crystal chandelier ay kumikislap sa ibabaw ng mesa. Pero ang liwanag na iyon ay tila walang laban sa aninong bumalot sa lalaking nasa harap ko.
Nakatayo siya sa gilid ng VIP table.
Tahimik.
Matangkad.
At may presensyang kayang pigilan ang paghinga ng buong silid.
Ramdam kong may kung anong nagbago sa hangin. Parang biglang humigpit ang paligid, na tila may unsaid warning na bumubulong: mag-ingat ka.
“Table open?” malamig niyang tanong, mababa ang boses, may tonong hindi nagtatanong kundi nag-uutos.
“O-opo, sir,” sagot ko, pilit na
