“Ate Daisy, may tao bang sumusunod sa’yo?”
Napahinto ako sa paglalakad, biglang nanlamig ang batok ko habang mahigpit na kumapit si David sa kamay ko. Ang maliit niyang boses, puno ng kaba, ay parang kutsilyong dahan-dahang bumaon sa dibdib ko.
“Ha? Bakit mo nasabi ’yan?” pilit kong pinakalma ang tono ko kahit ramdam kong may kung anong mali sa paligid.
“Kanina pa po, ate. Doon sa kanto. Tapos doon sa tindahan. Tapos dito…” bulong niya, halos ayaw lumingon. “Parang may matang nakabuntot sa likod natin.”
Huminga ako nang malalim at pinisil ang kamay niya. “Wala ’yon, David. Baka nag-i-imagine ka lang.”
Pero sa loob-loob ko, alam kong hindi.
Hindi ito ang unang beses.
Sa jeep kaninang umaga, may lalaking naka-itim na cap na paulit-ulit kong nahuhuling nakatingin sa repleksyon ng salam
