“Bakit ganito ang puso ko… bakit ganito?”
Ang mga salita ko’y halos pumutok sa katahimikan ng aking silid. Nakaupo ako sa gilid ng kama, nakayuko, at ramdam ko ang bawat t***k ng puso ko na parang sumisigaw sa dibdib ko. Ang mga alaala ng mga nakaraang araw ay bumabalik sa isip ko—ang galit, ang proteksyon, ang kanyang mga mata, at ang bawat kilos na parang may pang-aakit na hindi ko kayang labanan.
Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Sa isang banda, natatakot ako sa kanya—sa mundo niya, sa brutalidad niya, sa galit at pang-aalipusta niya sa mga taong pumipinsala sa akin. Ngunit sa kabilang banda, may kakaibang init sa loob ko tuwing naaalala ko ang bawat detalye: ang kanyang kamay na humawak sa akin bago ang panganib, ang titig niya na puno ng pag-aalala, at ang presensya niya na
