XENIA POV
Simple ang naging celebration ng graduation ko. Ang mga kaibigan ko may kanya-kanyang lakad. Si Nay Rosa lang ang kasama ko sa mahalagang araw na ito. Gusto ko man puntahan ang mga magulang ko hindi ko magawa. Hindi ko makapa sa aking puso na deserve nilang maging parte sa karangalan na matatanggap ko. Ni minsan sa buhay ko kahit katiting na atensyon, pagmamahal at pag aaruga hindi ko kahit kelan naramdaman. Sila pa ang nagbigay ng pasakit, pahirap halos ikamatay ko.
Si Nay Rosa ang unang nagparamdam sa akin ng pagmamahal, kahit hindi kami magkadugo hindi niya ako tinuring na iba. Inari niya akong parang tunay na anak. Isang yakap ang naramdaman ko matapos akong makatanggap ng aking diploma. Sa wakas nakatapos rin ako. Sa kabila ng lahat ng pinagdaanan ko. Wala man akong mga
