CHAPTER 13

2203 Words
Chapter 13: His POV I DON'T know what sin I've done and why God is putting me this way. My parents raised me well and I never judge people. I am happy-go-lucky that everyone calls me, I will smile always, like you think I have never experienced having problems in life. Even though I've experienced it but I choose to be positive. So, it won't affect myself. I am so lucky to have everything I want, family and loves, they appreciate what I also have. Ngunit minalas lang ako sa pag-ibig. I can't tell that I just loved the wrong person. Ika nila; there's nothing wrong with loving the wrong person. But I keep asking myself; where did I go wrong? Saan ako nagkulang? Why did this happen to me? I was kind and always positive. I just fell in love with a guy who can't stand by me. I just fell in love with a guy who loves his job, so much. Nagmahal ako sa isang tao na ang kababata pala niya ang mahal niya. Nagmahal ako sa isang tao na pinaasa, pinakilig, pinaiyak at sinaktan lang ako sa huli. I can't blame Syrn, though. Why? I became desperate. I forgot how far I can fight for our relationship when I'm the only one doing it. And my pain? I didn't accept it. Isa lang iyon na kalokohan! Others even take weeks before they know the test result! Then for me, it's only 10 hours?! Are they doctors and they can immediately tell I have stomach cancer?! Because I was in denial what the doctor told me, I ignored it. I even escape from our home because the frustration I felt, right now. Who would be happy that you were just rushed to the hospital and you spend one night there, then you find out the next day that you have cancer? Pero dahil sa indenial ako sa condition ko ay mas nararamdaman ko ang panghihina ng katawan ko at paulit-ulit na pagsakit sa tiyan ko. Unti-unting bumaba ang timbang ko. Umalis ako sa bahay namin dahil brokenhearted ako tapos malalaman ko pa ang tungkol sa stomach cancer. Nag-iwan lang ako ng letters na gusto kong pumunta sa ibang bansa at babalik ako sa oras na okay na ako. But because of my situation and I felt like, I'm dying...ay wala na akong balak na magpakita pa kina Daddy at Mommy. If I ever die, they better not know. I know they are so worried about me. Sino ba ang mga magulang ang hindi mag-aalala kung ang sarili mong anak ay umalis na tanging letters lang ang iniwan para makapagpaalam sa 'yo? Wala, at isama mo pa na wala sa katinuan ang anak mo dahil sawi sa pag-ibig. Kaya mas mabuting isipin na lamang nila na buhay ako at nasa ibang bansa lang namamalagi. Because it hurts twice when they find out... I'm sick and I don't want to see my parents crying just because of me. Because of my hiding from them, it took five months and I was confined in the hospital that is also far from our house. Though no one will look for me in the hospital because all they know is that I left the country. I took all my bank accounts and I really don't want to stay in the hospital because I would be more afraid of what would happen to me and the next day. Like, magising pa ba ako o tuluyan nang mawawala sa mundo? "Chef, magpahinga na muna po kayo. T-Tama na po 'yan," mahinang suway sa akin ni Mervin. Sina Mervin, Zamie at Azzi lang ang nakakaalam tungkol sa sakit ko. At mahigpit na ibinilin ko sa kanila na ilihim ang lahat ng ito. Siguro naawa lang sila sa akin dahil kahit labag sa loob nilang gawin iyon ay sinunod pa rin nila ang inuutos ko. And I am lucky to have them. Dahil sa kanila, kahit papaano ay nagkaroon ako ng kaibigan na puwede kong maging sandalan at i-comfort ako. "I'm fine, Mervin," nanghihinang sabi ko at tipid na ngumiti. Five months ko na rin na hindi nakikita si Syrn and because of the social media ay nagkaroon ako ng update sa kanya. At nakikita ko na hindi niya ako minahal, na ang pagkagusto niya sa akin ay hindi malalim. Dahil sa mga nakikita kong pictures na ina-upload ng kababata niya na maybe girlfriend na niya ngayon ay mukha naman siyang masaya at walang problema. Parang hindi rin siya naapektuhan sa break-up namin. Ako lang kasi ang nagmahal. Kaya ako lang ang mas naapektuhan at nasaktan. Makita ko lang na nakangiti siya ay kahit papaano ay nabibigyan ako ng inspiration para labanan ang sakit na ito kahit huli na ang lahat? Naging pabaya rin kasi ako sa sarili ko, eh. So, I don't have any choice but to accept my fate. This is what God gave me and I can't blame him, even though I said it once, he is unfair to me. And I know, God has a plan and everything has a reason. At ang nangyayari ngayon sa akin ay may dahilan din. *** SYRN ANTONIO LAVERN's POV "WE'RE going first, son, huh?" my mother said. Tonight I'm going to meet Uncle Hervin. Dad's best friend. I also took leave at work just to prepare for this day. Hindi ko naman ipagkakait sa kanila ang oras ko para makilala ko na sa personal ang matalik na kaibigan nila. I wear my white longsleeve and a brown slacks. A black shoes. I heard from Mom na kasama raw ng mga ito ang nag-iisa rin nilang anak. Kaya naghanda rin ako para wala silang masabi sa akin kahit ang totoo ay wala naman akong pakialam sa magiging opinyon nila sa akin. My Dad texted me after kung saan kami magkikita ngayon. A family dinner date with them. Hindi rin naman ako nahirapan na hanapin sila dahil una kong nakita ang parents ko pero napako ang mga mata ko sa babaeng nakatalikod mula sa akin. She's wearing her baby blue sleeves dress and all I see is her back I know she's beautiful. I walked towards them, "Good evening, am I late?" My parents quickly looked at me and their other companions. "No. You're just in time, son. Come on, have a seat and meet your Uncle Hervin and his family," My father said. Naramdaman ko rin ang dalawang pares ng mga mata niya. I secretly smiled. Dahil tumagal ang pagtitig niya sa akin. "Good evening po, Uncle Hervin," I greeted my father's best friend at nagmano pa ako sa kanya. Hindi nga nagkakalayo ang edad nila. Uncle Hervin is a good looking at maging ang kanyang asawa na si Aunt Angelina. So, the daughter? I wonder what she would look like? I only see his parents and I know... she is indeed beautiful. "You must be Aunt Angelina, Ma'am? Mas maganda po kayo sa personal," I told to Aunt Angelina. Iyong likod ng kamay naman niya ang hinalikan ko. Walang halong kasinungalingan iyon dahil maganda siya. Saka nakita ko na ang litrato nila kasama ang parents ko. "Napaka-galang, mabait na at guwapo pa. Naku. Serine. Mukhang ang anak mo ang lugi sa dalaga ko." I didn't pay much attention to what she said last. And lastly, I looked at her and damn boy... She's so beautiful and beautiful isn't enough to describe her. She deserves a best introduction for her beauty. Her hair is long that fits her small shape of her face. Her eyes are brown at napakalamig ang bawat pagtitig niya sa akin. Matangos ang maliit niyang ilong. And her lips, that's a natural pout and pinkish. I wonder what her lips taste like. I chuckled inside my mind. Her cheeks, redness is also natural. "Heaven Angel, right? You're so beautiful just like your mother," I said softly and took her hand. I was given the chance to hold her soft warm hand. I kissed her back slowly while my heart beat faster. The smell of her, it will probably stick to my nose. I heard Mommy and Aunt Angelina giggle because of what I did. So, I saw more redness in her cheeks. "I'm Syrn Antonio Lavern, Miss Heaven Angel," I said. She blinked several times and it's obvious that she was also surprised. "Nice to meet you, Mr. Lavern," she said, back. At malambing din ang boses niya. But she's too formal. "Oh, no need to be formal. Just call me, Syrn, baby." Because of what I said, our table was making noise, again. "KAMUSTA ang pagiging piloto mo, Syrn?" Uncle Hervin asked me while we were eating. We are the only ones talking because Heaven Angel seems to be quiet. Damn, even her name is so beautiful and fits her. She's a gorgeous. "Ayos naman po, Uncle Hervin. It's very tiring, but it's my passion kaya ayos lang din. Nag-e-enjoy rin naman po ako," I replied to Uncle Hervin. "It's good to hear that, hijo," Daddy said. At tila may kakaiba rin sa mga ngiti niya. Kaya para akong natutulala. "Are you busy these past few days, Syrn hijo?" Si Aunt Angelina naman ang nagtatanong sa akin. I'm busy talking to them and I'm also busy watching Heaven Angel because she eats a lot. She doesn't have a diet that she is taking care of and I like that. "Yes po, Aunt Angelina. Last location po namin ay ang Switzerland. Next week ay mas magiging busy po ako," I replied smiling and felt her staring at me again. My smile widened even more because she noticed me. "Happiness talaga ng anak ko sa tuwing may flight siya," my Mom uttered. And the next thing, they ask me about my ideal girl and I can say she's right there in front of me. My ideal girl. "Ah, yeah... May I ask kung ano ba ang tipo mo sa mga babae?" "Yeah, it's okay, Aunt. Gusto ko po sa mga babaeng marunong magluto." That was one of my type of girls. "A chef, gusto mong mapangasawa ang isang chef, son?" my father asked me. "Even if not, anymore, Dad. As long as she knows how to cook. I'm fine with that," I said. "And she has a long patience and she is not very demanding. That she won't ask me for time if she knows that my flight schedule is too hectic. I hate demanding, nakakasakal po ang ganoong pag-uugali ng isang tao." "Bibigyan ko naman po siya ng oras. Hindi puwedeng hindi ko po siya paglalaanan ng oras gayong asawa ko po siya," I added. "Ang sweet naman," Mom and Aunt Angelina commented. I smiled at them. "Maybe your future wife will understand you, son. Because it is also for your future, your wife and for your children, too," sabi naman sa akin ni Daddy. "Gusto ko rin po iyong tahimik siya. Pero hindi naman boring kausap." Habang sinasabi ko iyon ay nakatingin ako sa kanya. Tahimik talaga siya. "At gusto ko rin po 'yong magana siyang kumain. Na hindi na problema ang tataba siya at hindi alam ang salitang ˋdietˊ." Natigilan siya at napatingin sa akin. "Na kung sa ganoon po ay hindi na ako mababahala na magugutom siya kapag nasa ibang bansa po ako. Dahil alam kong mahilig siyang kumain at kaya niyang ipagluto ang sarili niya," sabi ko pa nang nakangiti. "Mahirap po kasing magtrabaho sa malayo kung may sarili ka ng pamilya na alalahanin mo," dugtong ko. "Do you still want beef tapa?" I asked her. Marami na nga siyang nakain. "T-Thanks," nahihiyang sabi pa niya. "Enjoy your meal." "What about the looks, son?" tanong sa akin ni Mommy. What about the looks? Hindi naman ako pumipili sa panlabas na anyo. Walang kaso sa akin ang mukha ng mapapangasawa ko. "Mom, except for you and Aunt Angelina. Do we have any other girl tonight, who is prettier than you? More beautiful?" I asked them. "Kung mayroon man po..." "Baka nasa tapat ko lang po nakaupo. The most beautiful woman I ever met in my life." All in all, ay na kay Heaven Angel na ang lahat ng katangian ng babaeng gusto ko. "What's wrong?" she asked, innocently. "You're beautiful." Hindi ako nahiyang sabihin iyon sa kanya. Because she deserves my compliments. "Thank you," she said. "What about you, Heaven Angel? What's your type ba? Mga tipong lalaki?" my Mom asked her at maging ako ay interesado rin malaman ang type niya sa mga lalaki. "I'm okay with a good heart, Aunt Serine," she answered. With a good heart. Means, iyong mabait. "With a good heart. Do you think, makakahanap ka pa ng ganoong tipong lalaki, anak?" tanong sa kanya ng ama niya at tumango siya na akala mo ay makakahanap pa nga siya ng ganoon. "Yes, dad. Why not..." "Baka nandito lang po siya ngayon? Baka may makilala ako na isang lalaki with a good heart?" she added at tumawa naman ang ama ko. "Then, look straight in front of you and you will know him," aliw na aliw na sabat ko. "Ha?" gulat pang tanong niya. "You have already met him. Congratulations," nakangiting sabi ko. To be continue...
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD