Hindi ko alam kung bakit ilang araw nang malamig ang pakikitungo ni Ronnel saakin.Simula pa noong kami ay manuood ng game nila hindi na niya ako masyadong kinakausap.
Nakakalungkot kase akala ko magiging okey kami.Parang may parte na rin sa puso na umaasa na magiging maayos kami pagkatapos naming mag usap.
Pero paano nga ba kami magkakausap kung sing lamig ng yelo ang pakikitungo niya saakin.
Nasasaktan ako pero hindi ko pinapakita sa mga tao sa paligid ko.Mas pinipili ko nalang na sarilihin ang nararamdaman ko.Ayokong makita nila akong muli sa ganoong kalagayan.
"Anak may problema ka ba?" hindi ko namalayan na nakalapit na pala sa akin si Papa.
"Oo naman po pa." kunway masaya kong sagot.
"Alam mo anak kilala na kita.Alam ko kung kelan ka okey at kung kelan hindi.Kahit palagi kang na
