Kahit sa kaunting panahon nang pag-uusap ay maraming nalaman si Daniel sa nangyari sa kaniyang mga maguang ilang taon na ang lumipas.
Ganoon pa man ay pinili ng binata na lumayo. “Kailangan ko nang umlais.” Pagpapaalam niya pa.
Nahahalata naman nang kausap nito na gusto nang umalis kaya pinayagan niya na ito. “Mag-iingat po kayo.”
Sambi pa ng binata, “ikaw din.”
Bago pa tuluyang makalabas sa gate si Daniel at binigyan siya nang habilin. “Darating din ang araw na kung ano ang sa iyo ay makukuha at makakamtan mo rin.”
Pangiting sabi ng binata sa kaniya, “opo. Tama, inaasahan ko na rin iyan.” At tuluyan nang umalis si Daniel sa lugar na punong-puno ng magaganda at malulungkot na mga alaala.
Sa paglalakad nito ay may nakita siyang mumurahing bahay upahan. Sa pagkuha niya nang papel at pa
