Chapter 17
1268 Words
NANG magising ang diwa ko ay dinama ko ang ingay sa paligid. Nanatili akong nakapikit sa takot na masilayan ang apat na sulok ng silid ko.
I really lose hope at unti-unti ko ng nararamdaman ang pagsuko. I wanted to end my life kaysa naman danasin ko pa ang sakit na ipadama sa akin ng asawa ko.
Inakala kong maswerte akong pinakasalan niya ngunit I was wrong. Akala ko magbabago pa ang lahat but still I was wrong in second time.
Kaya ko namang bayaran ang naging utang ng daddy ko sa pagiging mabuting asawa niya ngunit paano ko pa iyon magagawa kung ganito man lang ang mangyayari sa akin?
Nararamdaman ko ang luhang umaagos sa pisngi ko na siya namang nagdudulot ng kirot sa puso ko. Napapahikbi ako na ninanamnam ang paghihirap ko sa buhay.
Sa hindi ko inaasahan ay mayroong kamay ang pumunas sa mga luha ko. Napatigil ako sa emosyon ko nang sandaling iyon. May takot ako na baka sa pagdilat ko ay mukha niya ang bubungad sa akin. I'm not ready to see him kasi natatakot akong saktan niyang muli.
But those gentle touch ay nagtaka ako. Joem was roughly man I know. Hindi pa niya nagawang maging malambing sa akin. I bravely convinced myself to open my eyes.
Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata para tingnan ito. Nagulat ako na siya ang nasa tabi ko. Iginala ko ang mga mata sa buong paligid at doon ay mas lalo akong nagulat.
"Where am I?" pagtataka kong tanong.
Akma akong bumangon ngunit naramdaman ko na biglang sumakit ang kanang kamay ko. Napatingin ako rito. May karayom na nakatusok sa balat ko karugtong ang hose ng dextrose. Dahil sa biglaang paggalaw ay dumugo ito sa loob.
"Sshhh... Don't move!"
Umayos ako sa paghinga sa kama at kinalma ang sarili. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa akin matapos akong mabubog ni Joem.
"Clark, bakit ako naririto?" mahina kong tanong.
"Wala kang malay nang makita ni Ginang Marcela. Nag-alala ako sayo nang mga oras na iyon dahil sa kaduda-dudang galaw ng hayop mong asawa. Sorry to say that but he is a demon at walang awa kang sinasaktan," may galit na himig ni niya.
"Thank you, ngunit sa ginawa mo ay pinahamak mo lang ang sarili," nag-alala kong tugon.
"Hindi ako natatakot diyan sa asawa mo. Kung matino siyang lalaki ay hindi ka niya maltratuhin ng ganito. Walang sinuman ang hahayaan ka sa ganoong sitwasyon. Hayaan mo akong ipagtanggol ka sa kanya."
One thing ang pumasok sa isipan ko. Paano niya ako ipagtanggol gayong pareho lamang kaming mahina. Yes, I underestimate her capability to protect me.
Joem are powerful with his wealth and connections. Maaaring malagay lamang siya sa kapahamakan. I looked at her directly straight in her eyes. Maybe I got wrong with her ngunit mas kilala ko si Joem.
"Huwag mo na guluhin ang buhay mo Clark, ayaw kong madamay ka pa sa problema ko."
"Bakit ba natatakot ka sa kanya? Lumaban ka, may batas tayo na magtatanggol sa atin," pagpupumilit niya.
"Oo natatakot ako dahil kaya niyang bilhin ang batas. Kaya niyang baliktatin ang lahat lalo sa mga mahihirap na kagaya natin. Ano ba ang kaya mong gawin kung ikaw mismo ay naghihikaos sa buhay?" seryoso kong tanong.
Alam kong masasaktan ko siya sa sinabi kong 'yon pero mas nakakaawa kapag napag-initan siya ni Joem. Pare-pareho kaming dadamputin sa basurahan kapag nagkataon.
"Naliliitan ka sa pagkatao ko Ma'am? Kaya kitang kunin sa kanya para lang magkaroon ka ng buhay na maayos at tahimik," aniya.
"Bakit mo ba ginagawa ito?" irita kong tanong.
"Just because I love you. Loving someone is hard to accept na may nanakit sayo. I fall in love with you nang una kitang makita sa Airport but I accept that you already taken. And now I have a chance para bigyan ka ng nararapat na masayang buhay."
I shocked. Hindi ako nakaimik sa kanyang pag-amin. Maalala ko na minsan na niya nasabi na mayroon siyang nagugustuhang babae but I'm not expect na ako pala iyon.
"Hindi mo siya kaya Clark!"
"Sshhh... Tama na, matulog ka na lang uli at saka na natin pag-usapan ito." awat niya.
Marami akong iniisip ng gabing iyon sa kanyang pag-amin. Kaya pala ganoon na lang ang kanyang pagnanais na mapasaya ako kahit sa simpleng bagay lang.
"Clark, thank you. Sorry kung may nasabi akong hindi maganda sayo," hingi kong patawad sa kanya.
Alam kong naiinsulto ko ang pagkatao niya pero iyon ay dahil sa takot ko.
"It's okay, just believe me kahit ganito lamang ako ay mayroon ding kakayahan na hindi nakikita ng iba. Tama na nga ang dramang ito at lalabas muna ako para bilhan ka ng mainit na sabaw. Ayon kasi sa doctor ay kailangan mo ng pagkaing malambot lang para hindi ka mahirapang sa paglunok," aniya.
I smiled at her, I never thought how she sweet and caring at this moment. Walang-wala sa taong inakala kong magiging reyna ng pamamahay niya.
LUMABAS ako ng hospital upang bilhan siya ng pagkain. Mas pinili kong ako ang magbantay sa kanya sa hospital para maalagaan ko siya.
Nang palabas na ako ay natataw ko sa labas ang lalaki tila ba may hinihintay ito. Agad akong nagkubli sa halaman at nilingon ang likurang bahagi.
Dumaan ako sa likod na bahagi ng hospital para iwasan ang mokong lalaking nagkasunod sa akin. Hindi ko alam kung sino ba iyon at tila may deperensya sa pag-iisip.
Matino naman kung manamit ngunit lutang kapag kausap. Ngunit sa paglalakad ko ay napatigil ako nang mapagtanto na nasa harapan ng hospital ang kotse.
Nang may natatanaw akong mga tricycle sa labasan ay saka lamang akong nagpatuloy sa paglalakad. Sasakay na lang ako sa gano’n kaysa makausap uli ang baliw na iyon.
Makalipas ang halos isang oras ay nakabalik ako sa silid ni Aira. Binilhan ko siya ng lugaw pansamantala lamang niyang pagkain. Baka bukas ay bumuti na ang kanyang kalagayan.
"Ang tagal mo naman nakabalik?" malumanay na tanong niya.
"Pasensya na at natrapik ako sa labas," pagdadahilan ko.
Hindi ko na sinabi ang totoong nag-tricycle ako kaya natagalan. Mahaba kasi ang pila kaya inabot din ako ng ilang minuto.
"Ah, kaya pala!"
"Gutom ka na ba?"
"Hindi pa naman masyado!"
"Halika at alalayan kitang maupo. Huwag ka na masyadong magalaw at ako na ang bahala."
Hindi naman mahirap para sa akin ang alalayan siya dahil sakto lang ang pangangatawan.
"Paabot ng kutsara!" aniya.
"No, just sit down at ako na ang susubo sayo. Mas maigi na huwag ka munang pilitin at baka dudugo uli ang nakakabit na dextrose diyan sa kamay mo," saad ko.
Malaki ang naging epekto sa kanyang pagkabugbog. Bagay na iniingatan kong magkikilos siya. It takes time to heal the bruises pero magiging okay na siya bukas.
"Susunduin ko pala si Bea bukas para masamahan ka niya rito habang uuwi ako ng mansion."
"Hmm... Okay, thanks!"
Tumango-tango lamang siya sa akin habang sinusubuan ko. Panandalian natakpan ng mga pamamaga at maiitim na pasa ang maganda niyang mukha. Nakakadurog ng puso tingnan.
"Clark, sana ikaw na lang!" makahulugang wika niya na deretso ang tingin sa akin.
"What?"
"Sana, mananatiling ikaw ang nag-iisang tao sa buhay ko. Because you did it for me to smile, to be okay even in a hard time," seryoso niyang wika.
"Ahm, ikain mo na lang iyan at lalamig ang pagkain mo. Saka natin pag-usapan ang bagay na iyan. Magpakalakas ka muna para bukas o sa makalawa ay makalabas ka na dito!"
Pinilit kong huwag muna pag-usapan ang sa aming dalawa. Sapat na sa akin ang matanto niyang may mga tao pa na handa siyang mahalin.
- Writer
