“Mom! Hindi ko maabot!” sigaw ng limang taon kong anak. Kaagad naman akong lumingon sa palaruan niya at nakitang pilit niyang inaabot ang bunga ng bayabas.
“Carlo! Hindi mo pa ‘yan pwedeng kainin. Hindi pa fully developed ang ngipin mo,” sagot ko habang naglalakad na ngayon palapit sa kaniya. Nagkalat pa sa damuhan ang kaniyang laruan kaya muntik na akong matalisod.
Hinila ko ang kamay niya at inilayo sa punong iyon.
“Mom!”
Pinadilatan ko siya ng mata kaya hindi na nakaimik pa. “Ano nga ulit ang paalala ko?”
“Tss, huwag ipilit kung ayaw ni Mommy,” tila robot niyang tugon. Lihim namang umangat sa labi ko ang ngisi dahil nakatutuwang isipin na naalala niya kung ano ang lagi kong ibinibilin.
“Ayan, kaya sa halip na magpumilit ka sa bayabas na ‘yan, iligpit mo na lang ang mga laruan mo
