“Salamat Mossa. Babayaran ko na lang ‘tong inutang ko sa’yo.”
“Kahit huwag na, tulong ko na ‘yan.”
Inayos niya ang pagkakahawak sa mga sando bags. Sa isang kamay ay puro essentials na pambata samantalang sa kabila naman ay ang isdang nabili. May kung anong interpretasyon na nabuo sa utak ko ngunit ayaw kong paniwalaan. As much as possible, kailangan ko muna siyang pakinggan. Ayaw kong gumaya sa mga taong nagpapaniwala sa mga posts sa social media nang walang kumpirmasyon sa kaniya. Paano kung fake news lang ang lahat ng iyon, ‘di ba?
“U-uh, gusto pa sana kitang kausapin pero kailangan ko na umalis—”
“S-sandali!” pagpipigil ko.
Naudlot ang amba niyang pag-alis nang bigla kong hulihin ang palapulsuhan niya. Mariin kong tiningnan ang mga mata niya at wala akong pakialam ka
