“Alam mo, Via, hindi na kita kilala!” sabi ni Geraldine matapos ng video call namin ni Nico. “I didn’t know na marunong ka palang kiligin!”
“Shut up, okay? Parang mas kinikilig ka pa nga kaysa sa akin e.” kinuha ko ulit ‘yong iced coffee ko na napabayaan ko na.
“Bakit gano’n, iba ang tono mo kapag si Nico ang kausap mo?” humalakhak si Dine nang sumama na ang tingin ko sa kanya.
Tinotoo nga ni Nico ang sinabi niya. Araw-araw noong linggong iyon ay sinusundo niya ako mula sa gate ng university namin. Kapag may trabaho siya bilang kundoktor ay naghihiwalay na kami pa-Buenavista, pero kapag wala siyang trabaho ay bumabyahe pa rin siya ng Maynila para sabayan ako sa pag-uwi.
Katulad ng dati ay naghihiwalay kami ni Dine sa gate ng University. Minsan ay nagtatagpo sila ni Dine at nagha-hi lan
