f**k AND RUN

Kabanata 15

Pagkauwi namin ni Amalia galing skwelahan ay nagtataka kaming pareho kung bakit madilim sa amin.

"Naputulan ba kayo ng kuryente?" tanong ni Amalia at sa bahay namin ang titig.

"Hindi ko rin alam, Amalia." sagot ko sa kanya at nagpaalam na.

Naabutan ko si Tiya na nagsisindi ng kandila. Napabaling siya sa pintuan... sa akin.

"Bakit wala po tayong ilaw, Tiya?" nagtataka kong tanong.

"Ano pa nga ba. Wala tayong pera. Umalis ang Tatay mo papunta sa kapatid niya at manghihiram ng pera." iritadong sagot ni Tiya.

"Paano naman kasi ang iba diyan imbis araw-araw tulungan si Tatay sa palayan, e, nangrap pang mag-aral. 'Yan tuloy ang dilim-dilim. Kainis!" maktol ni Chloe at alam ko naman na ako ang tinutukoy niya.

Hindi ko na lang siya pinansin at pumasok na sa kwarto ko para makapagbihis.

"GG!" tawag ni Tiya sa akin kaya nagmadali akong magbihis. Nang makalabas ay may dala silang tig-isang maliit na bag ni Tiya. Mukhang aalis sila.

"Sa kapatid ko na muna kami matutulog ni Chloe, sa bayan. Gusto kitang isama pero baka walang maabutan dito ang Tatay mo pagkauwi niya." ani Tiya kaya tumango na lang ako.

"Wala po bang sinabi si Tatay kung kailan siya makakauwi?" pahabol kong tanong kay Tiya.

"Hindi ko alam. Basta! sabihin mo kung nasaan kami." sagot niya at para silang nagmamadaling makaalis.

Nakita ko pa sa unahan na may sasakyan na naghihintay sa kanila. Bumaba roon ang isang lalaki at sinalubong sila Tiya at Chloe bago pa sila sumakay sa sasakyan.

Sino kaya 'yon? Baka iyon ang kapatid ni Tiya.

Pumasok na ako ulit sa loob ng bahay at napansin kong nakabukas ang kwarto nila Tiya. Nagulat ako nang makita ang nagkagulo-gulong kwarto nila Tatay. Parang pinasok ito ng magnanakaw.

Nakakalat sa sahig ang mga damit kaya pinulot ko ang mga iyon. Sa sobrang pagmamadali nila Tiya, kaya ba parang binagyo ang kwarto nila?

Inayos ko na lang iyon nang makarinig ako ng paghinto ng isang sasakyan. Nagmadali akong sumilip sa bintana at nakita ko kung sino iyon.

May pagtataka sa mukha niya nang makitang madilim ang bahay. Lumabas naman ako agad para batiin siya.

"Napadalaw ka?" alinlangan kong tanong sa kanya. Lumapit siya sa akin. na may pagtataka pa rin sa mukha.

"Why it's so dark here?" nagtataka niyang tanong.

"Uh... ano kasi.. naputulan kami ng kuryente." nahihiya kong sagot sa kanya.

"Oh... Nasaan sila? Bakit ang tahimik." tanong niya ulit.

"May nakita ka bang sasakyan galing dito ngayon-ngayon lang? Sila Tiya ang sakay no'n, mukhang kapatid niya yata 'yong sumundo sa kanila. Si Tatay naman, ando'n sa kapatid niya...nanghihiram ng pera." sagot ko at tumango siyang nakakunot ang noo.

"They left you, alone." sabi niya at nagpakurap-kurap ako. Hindi ko alam kong anong isasagot dahil nag-iiba na ang ekpresyon sa mukha niya.

"Pasok ka...Kuya." alinlangan kong aya sa kanya. Ito na naman kami sa sitwasyong kaming dalawa lang.

"Wait. May kukunin lang ako." paalam niya at bumalik nga sa sasakyan niya. Nakamasid lang ako sa ginagawa niya habang may kinukuha sa likuran.

Nagulat ako nang makitang mga pagkain ang dala niya at ang dami! Itinaas niya ito sa ere nang nakitang nakatingin ako sa ginagawa niya.

"Para kanino 'yan?" salubong kong tanong. Ngumiti siya sa akin.

"Sa inyo sana, but, looks like we're gonna eat these all." aniya at napatingin sa mga pagkain.

Paano naman kaya namin iyon uubusin sa dami ba naman no'n? Siguro, kung narito sila Tatay baka maubos nga namin iyon. Pero kaming dalawa lang, kaya naisipan kong ayain si Amalia at binigay namin ang ibang pagkain sa magulang ni Amalia.

"Kuya, dalasan mo ang pagbili ng sobrang pagkain ha? Para palagi kaming maambunan!" magiliw na sabi ni Amalia habang kumakain kami. Tumango naman si Elton habang tumatawa.

"Mozes doesn't like a heavy eater." ngiting sabi ni Elton at nalungkot bigla ang mukha ni Amalia sabay tingin niya sa sarili niya.

"Ang taba ko ba, Kuya?" malungkot niyang tanong.

"Hindi ka mataba, Amalia. Chubby lang." ako na ang sumagot.

"Yeah." sagot naman ni Elton ngunit hindi na nagbago ang mukha ni Amalia.

Napatingin naman sa akin si Elton at nadako ang tingin niya sa leeg ko. Kumunot agad ang noo niya sa pagtitig roon.

"Where's the necklace?" tanong niya at napatingin sa akin si Amalia. Kinabahan naman ako agad sa tanong niya dahil mukha siyang galit.

"Iniwan ko sa...kubo." sagot ko sa isang mahinang boses at may alinlangang ngiti.

Mas lalo namang sumama ang mukha niya.

"Hindi mo ba nagustuhan?" tanong niya sa isang malumanay na boses.

Paano ko ba sasabihin na gusto kong isauli iyon sa kanya? Hindi dahil sa hindi ko iyon nagustuhan, kundi dahil ang mahal no'n. Masyadong nakakahiya.

"Iniwan niya do'n Kuya. Naku paano na lang kung may ibang makadiskubre sa bahay na iyon. Siguradong makikita nila iyon doon. Sayang naman." ani Amalia at hindi ako sigurado kung sa akin ba kumkampi si Amalia o ginagalit niya si Elton.

"Let's go. Kukunin natin." sabay tayo niya at hinigit ang kamay ko.

"P-Pero magga-gabi na. B-Baka abutan tayo ng dilim... at hindi na makauwi." pilit kong dinadahilan sa kanya pero mukhang hindi siya kumbensido.

"Naku Kuya, huwag mo ng ipagpabukas iyan. Malay natin manakaw iyon ngayon. Ang ganda pa naman no'n at mukhang ang mahal!" datong pa ni Amalia kay Elton kaya binalingan ko siya at binigyan ng isang masamang tingin ngunit nagngiting-aso lang siya sa akin.

Kahit anong pilit kong bukas na lang kuhanin ang kwentas na iyon ay ayaw niya talagang magpaawat. Kinakabahan ako dahil dumidilim na at mukhang uulan pa!

"Bilisan na natin. Baka abutan tayo ng ulan." sabi ko habang nasa likod ko siya nakasunod sa akin.

"I don't care." sagot niya kaya bumaling ako sa kanya.

"Okay lang sayong maabutan tayo ng ulan? Nakalimutan mo na ba na delikado ang sapa kapag umuulan?" sabi ko sa kanya pero ngumiti lang siya.

"Nakalimutan mo rin bang bahay ang pupuntahan natin? Kaya okay lang umulan." sabi niya at tinalikuran ko na siya agad. Ito na naman ang kaba sa dibdib ko.

Hindi pa nga namin nararating ang bahay ay umulan na ito ng sobrang lakas. Inis na inis ako habang tumatakbo papalapit sa bahay.

Pareho kaming parang mga basang sisiw pagpasok namin sa bahay. Pinailawan ko naman agad ang gasera at nakitang hinubad niya ang t-shirt niya.

Nag-iwas agad ako ng tingin at dumiretso sa kwarto. Naghanap ako ng damit na pwede naming magamit.

Puro t-shirt lang ang nakita ko sa cabinet doon. Iyon na lang ang kinuha ko at bumalik sa sala para maibigay iyon kasama ang tuwalya.

"Ito oh." sabi ko at inabot sa kanya ang mga iyon.

"There's a towel and shirt in this house?" manghang tanong niya ngunit hindi ko siya sinagot. Naiinis ako sa kanya dahil hindi nagpaawat na pumunta kami rito. Iyan tuloy, mukhang magsasama na naman kaming matutulog dito!

Inis na inis ako habang nagpapalit ng damit. Isa pa iyong kaibigan kong kunsintidor at itong lalaking uto-uto naman.

Uminit ang pisngi ko nang ma realize na wala akong maisuot na pang-ibabang damit.Tanging t-shirt lang na hanggang tuhod.

Mas lalo lang tuloy akong naiinis sa nangyayari habang walang humpay ang pagbuhos ng ulan.

Isang mahinang katok ang narinig ko kaya nagmadali akong nahiga sa kama at nagtago sa ilalim ng kumot. Hanggang leeg ang kumot ko.

Pumasok siya dala-dala ang gasera at inilapag niya iyon sa bedside table.

"Are you praying?" tanong niya at tumango ako kahit hindi naman.

Napatingin siya sa sahig at saka ko pa naalala na hindi ko pa nailagay sa baba ang gagamitin niya sa pagtulog.

Mas lalo akong kinabahan nang makitang ang ginamit kong kumot ay ang gagamitin niya para higaan.

"Done?" tanong niya ulit at naupo na sa kama...sa gilid ko.

"Amen." pagsisinungaling ko animo'y galing nga ako sa pagdarasal.

Dahan-dahan kong inalis ang kumot at ibinigay iyon sa kanya. Mabilis ko namang kinuha ang unan at ipinatong sa hita ko. Napatingin siya roon at kumunot ang noo niya.

"That's mine." turo niya sa unang nasa hita ko. Napasinghap ako dahil sa kanya nga iyon.

Hindi naman siguro mahahalatang kulang ako sa damit 'di ba?

Ibinigay ko rin sa kanya ang unan at siya na mismo ang naglatag ng higaan niya.

"Where's the necklace?" aniya at kinuha ko iyon agad sa ilalim ng unan ko. Kung saan niya iyon nilagay. Inabot ko iyon sa kanya at napaupo ulit siya sa kama.

Binuksan niyang ang box at kinuha roon ang kwentas.

"Turn around." utos niya sa akin. Aalma sana ako pero ang sama ng titig niya sa akin, kaya sinunod ko na lang ang gusto niya.

Isinuot niya sa akin iyon at napatingin ako sa kwentas.

"Bakit ganito ang pendant niya?" hindi ko na napigilang magtanong.

"Cause you're still a baby... and you''re my babi." sagot niya at hindi ko na mapigil ang pagkagat sa pang-ibabang labi ko.

Kumakalabog na ang dibdib ko sa sinabi niya. Hindi ko alam anong nangyayari sa kalooban ko. Pero ngayon ko lang naramdaman ito.

Hinawakan niya ako sa balikat paharap sa kanya habang hawak-hawak ko naman ang laylayan ng damit ko. Natatakot ako baka tumaas iyon.

"I'm not a pedophile, GG. But...I like you." mataman niyang sinabi at hinawakan ang kamay ko. Hindi ko makuha ang pinagsasabi niya.

Parang hindi ako makahinga dahil sa bilis ng pagtibok ng puso ko. Bakit ba ito nangyayari sa akin? At ang sinabi niya... gusto niya ako?

"I will wait for you. Aantayin ko kapag nasa tamang edad ka na. Will you let me to wait for you?" mataman niyang tanong sa akin.

Nakatulala lang ako sa mga sinasabi niya habang nakatitig sa kanya. Totoo ba iyong mga narinig ko?Hihintayin niya ako?

"H-Hihintayin mo 'ko?" panigurado kong tanong sa kanya at baka nagkakamali lang ako ng narinig dahil sa lakas ng ulan.

"Yeah." aniya at nilagay ang takas ng buhok ko sa aking teynga. "I will wait for you, GG." ulit niyang sinabi at matiim akong tinitigan na parang binabasa niya ang mga mata ko.

Nag-iwas ako ng tingin ngunit hinawakan niya ang baba ko, paharap ulit sa kanya.

"Bakit palagi kang umiiwas sa titig ko? Natatakot ka bang makita ko sa mga mata ang nararamdaman mo para sa akin?" tanong niya at mas lumapit pa ang mukha niya. Palipat lipat sa dalawang mata ko ang mga titig niya.

Lumunok na ako ng makailang ulit, baka sakaling makalma ang kalooban ko. Pero walang nangyayari.

Hindi pwedeng makita niya sa mga mata ko kung ano ang totoo. Nagtaas ako ng kilay sa kanya at lumunok pa ng isang beses bago nagsalita.

"Bakit? May nakikita ka ba?" hamon kong tanong sa kanya at nagtaka ako nang ngumiti siya.

"Lips do lie... ang mga mata hindi." mataman niyang sagot at sasagot pa sana ako ngunit nanigas ako sa ginawa niya.

Lumapat ang malambot niyang labi sa akin at napapikit siya habang nakatitig lang ako sa kanya. Dumako ang kamay niya sa likod ng ulo ko at mas idiniin iyon sa kanya na para bang kulang pa ang pagkakadikit ng mga labi namin.

Gusto ko siyang itulak dahil hindi ito dapat mangyari, pero nauubos lahat ng lakas ko para gawin iyon. Parang hinihigop niya ang lakas ko sa pamamagitan ng kanyang labi.

It is wrong, but it really feels right until it happened.