Katulad ng parating kong sinasabi; hindi lahat ng kasamaan ay may ganting kasamaan. Hindi lahat ng sakit ay kailangang ibalik at paghigantihan, naging sapat na sa akin iyong kapayaan.
Isa pa, hindi na ako bata. Hindi na tayo bata para makipaglaro pa. Mas gugustuhin kong mamuhay nang tahimik, kasi kung tutuusin ay hindi naman talaga ganoon kahaba ang panahon.
May isang araw ang nakatalagang paglisan natin, hindi man ngayon ay baka bukas. Totoo pala iyong maikli lang ang buhay at hindi natin alam kung ano ang pwedeng mangyari kinabukasan.
Wala sa sariling napatitig ako sa kawalan, matapos kong makapag-park ng kotse. Naroon na ako sa hospital, imbes na maglalagi sana ako sa bahay hanggang hapon para makasama sina Lolo at Daddy.
Hindi lang nangyari dahil ayoko na ring magtagal sa lugar na
