Pabaling-baling ako sa aking kinahihigaan magmula pa kanina. Halos hindi man lang ako dinadapuan ng antok kahit na alam ko na pagod na ang katawan ko dahil sa trabaho. Isa lang naman ang bumabagabag sa akin ngayon— ang mga narinig ko kanina.
Muli kong ipinikit ang aking mga mata, pero sa pagkakataon na ito ay mas mariin pa kumpara kanina. Nagbabakasakali na baka ito ang makatulong sa akin para tuluyan nang makatulog dahil may pasok pa ako ng umaga bukas. Pero sa tuwing ipinipikit ko na ang mga mata ko ay saka naman lumilitaw ang imahe nina Ross at Cheska sa isip ko.
Sa sobrang inis ay napasuntok ako sa aking unan at saka marahas na umupo sa kama. Ilang segundo pa ako natulala sa buong kuwarto bago ko nilingon sa katabing lamesa ng aking kama ang cellphone na kanina ko pa hindi binubuksa
