I've been staying here for almost two weeks now. Aaminin ko, masaya ako. Pero may bigat pa din. Hindi pa din kumpleto. Sa buong araw, nag eenjoy ako sa mga ginagawa ko, namin. Pero at the end of the day, kapag gabi na at mag isa nalang ako sa apat na sulok ng bodega, I would cry myself out. Until hindi na kayanin ng katawan at utak ko, at mag passed out nalang ako.
It still hurts. Everything hurts. From the very start. Hindi pa din nawawala ang sakit. Nariyan din ang pagsisisi at what ifs ko sa buhay. Like, what if hindi ko nalang inentertain si Taavi? Maybe, just maybe, nasa maayos kaming kalagayan ni H. Tuloy pa din ang engagement namin. Hindi siguro siya nagkaganoon.
What if, tinapos ko agad ang ugnayan namin ni H bago pa pumasok ng tuluyan sa buhay ko si Taavi? Siguro ay hindi siya
