Ngunit lumipas na ang limang araw-at nakakulong pa rin si Carmen sa kwarto ni Tristan.
Naiiyak siya habang nakaupo sa gilid ng kama, pilit nilalabanan ang paghina ng kanyang loob. Wala siyang telepono. Wala siyang koneksyon sa labas ng mundo.
Tuwing sumusubok siyang magwala-maghisterikal sa galit, sa takot, o sa desperasyon-may dumarating na babae, tahimik, walang ekspresyon, dala ang injection. Sa loob ng ilang segundo, unti-unti siyang nanghihina, tinatamaan ng antok, at muling natutulog... kahit ayaw na niyang matulog.
Ganun na lagi ang routine niya nitong mga nagdaang araw. Gigising. Kakain. Tatahimik. Mag-iisa. At kapag hindi siya naging "masunurin," may karayom na naman.
Parang wala na akong kontrol sa sarili kong katawan. Parang hindi na ako tao...
Napahikbi siya sa gilid ng ka
