Pagkauwi nila sa condo, agad na umupo si Tristan sa sofa. Kita sa mukha nito ang pagod. Hindi na ito nagsalita, basta ipinikit na lang ang mga mata.
Tahimik lang si Carmen habang pinagmamasdan siya. Ilang segundo pa'y nagpaalam na siya.
"Mauna na akong pumasok sa kuwarto," sabi niya, kalmado ang boses.
Tumango lang ang binata.
Pero hindi pa siya talaga matutulog.
May binabalak siya.
Makalipas ang ilang oras, tinignan ni Carmen ang orasan sa tabi ng lampshade. Alas-onse na. Siguradong tulog na si Tristan. Maaga kasi itong natutulog, lalo na kapag pagod.
Dahan-dahan siyang lumabas ng silid, ingat na ingat ang bawat hakbang. Dumiretso siya sa maliit na hallway kung saan naroon ang isang pinto, ang "bawal pasukin" na office ni Tristan.
May lalagyan ng susi sa gilid ng frame, at laking
